Στον αφηγητή της καρδιάς μας...

Πάνε χρόνια που διάβασα το πρώτο βιβλίο του Eduardo και ακόμα έχω στο μυαλό μου τον τρόπο που οι λέξεις του σε κρατούν "αιχμάλωτο"...μιας αλλόκοτης ιστορίας του.
Η γραφή του είναι η μόνη ρεαλιστική μαγεία που γνωρίζω.
Στην ανάρτηση τούτη κανείς μας δεν είναι ικανός να γράψει κάτι για τον λόγο του.
Δεν θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας την αίσθηση των βιβλίων του γιατί την θέλουμε όλη δική μας.
Στα χέρια του οι ιστορίες έγιναν πανίσχυρες και εθιστικές.
Η ουτοπία έγινε η μοναδική μας πραγματικότητα.
Του χρωστάμε επικές ανακατατάξεις.
Απίθανες φλόγες.
Εξαιρετικά όνειρα.

Τιμή!


"Οι ιστορίες δεν μας λένε ποτέ «αντίο», μας λένε «θα τα ξαναπούμε»

Eduardo Galeano,Οι λέξεις ταξιδεύουν

Κανόνες...

Για κάθε πληγή θα βρίσκεις ένα τραύμα.
Για κάθε τραύμα θα κυοφορείς ένα θαύμα.
Μια θάλασσα να χωράς.
Και ένα χάδι για να το αναπνέεις.

Όλα τα υπόλοιπα συνιστούν εξαιρέσεις σε κανόνες... σιωπής.

Μαρία Βούλγαρη,Θέα στο χρώμα

 Έργο της Melissa McKinnon

 

Είμαστε η προσφορά των σπινθήρων...

"Όπου κι αν βρίσκεστε, υπάρχουν σπίθες που θα εξορύσσονται.
Οι σπινθήρες της ζωής που απελευθερώνονται σε οποιοδήποτε μέρος βρίσκεσαι, σπινθήρες για να βιώνεις, να δουλεύεις, να δημιουργείς μεταμορφωτικές στιγμές ...
 Όποιος κι αν είναι ο ψυχικός σου χώρος - η απελπισία, η ηλικία, η αγάπη, το μίσος, η θλίψη, ο φόβος, , σε περιμένει ένας σπινθήρας μόνο για σένα, γιατί μόνο εσύ μπορείς να έρθεις σε επαφή, να αποστάξεις, να απελευθερώσεις, να εξερευνήσεις και να γίνεις όχημα για το δικό σου μοναδικό σύνολο σπινθήρων ...

Είμαστε η προσφορά των σπινθήρων.
 Όχι μόνο η προσφορά του κήπου, αλλά η προσφορά των σπινθήρων στον κήπο μας.
 Οι σπινθήρες αναπτύσσονται στον κήπο μας και οι κήποι μεγαλώνουν στις σπίθες μας. "

Michael Eigen,Kabbalah and Psychoanalysis (2012)

 

Ακατέργαστοι ακόμα..και αθώοι...

Αμφιλεγόμενες εποχές.
Βρέχει πάνω σε μέρες ζεστές.
Τρέχουν όλοι να μαζέψουν τα καλοκαίρια για να μη βραχούν οριστικά.

Σε ένα βιβλίο της Elizabeth Gilbert διάβασα για την διαδικασία μεταμόρφωσης.
Κύματα μεταμορφώσεων ακολουθούν όλα μας τα χρόνια σαν τη μόνη μας βεβαιότητα.
Η ερείπωση.
Και οι στάχτες που παίρνουν από την αρχή μια άλλη μας μορφή.

Αμφιλεγόμενες ψυχές.
Βάζουν τα λιθαράκια της ερείπωσης και τα θεμέλια της επόμενης μεταμόρφωσης μας.
Ανεπάρκειες , πληγές ,πόνος , κατάκριση.
Κουπιά σάπια πάνω σε βάρκες κατακαίνουργιες αρμενίζουν στις θάλασσες.

Η μεταμόρφωση προϋποθέτει την ερείπωση η  μήπως η πρόθεση μας να αλλάξουμε το δέρμα μας προκαλεί μικρές καθημερινές ερειπώσεις;;;;

Δεν είναι απορίες αυτές για τα καλοκαίρια...
η μήπως η εποχή τούτη γεννά την επόμενη αλλαγή μας;;;


Μαζεύω τις ζεστές μέρες και κρατώ σφιχτά το αλάτι.
Το συστατικό της θάλασσας.
Τα "κύματα μεταμορφώσεων"απειλούν τρυφερά τις παλιές μου συνήθειες.
Και τα ερείπια από ανθρώπους που τους είχαμε επινοήσει επιμελώς κάνουν θόρυβο και δολοφονούν τα τζιτζίκια.

Καλοδεχούμενα ,να λέμε τα συντρίμμια.
Κάπου μέσα σε αυτά υπάρχουμε μαζί με το αλάτι μας.
Ακατέργαστοι ακόμα..και αθώοι.

Μαρία Βούλγαρη,Κατεργασία (απόσπασμα)

 

Κάθε μήνα ψάχνω να βρω ένα σύνθημα να ακολουθήσει το φως....

Κάθε μήνα ψάχνω να βρω ένα σύνθημα να ακολουθήσει το φως.
Αυτό που σβήνει και αυτό που έρχεται.
Σήμερα το σύνθημα μου το έδωσε η φίλη μου η Αλεξάνδρα:

"Κάτι αλλάζει..."

Το φως παίζει μαζί μας μαγικά παιχνίδια.

Κάθε μας πρωινό είναι εκεί...
Στα σεντόνια και στα μαλλιά μας.
Στα βλέφαρα που ακόμα είναι διστακτικά.
Στην πρώτη αναπνοή της καινούργιας αυγής.
Στα όμορφα και στα δύσκολα.

Κρύβεται και βρέχει...
Εξαφανίζεται και μαυρίζει...
Καίγεται και ξαναγεννιέται.

Αυτό όμως που σας γράφω με σιγουριά είναι πως μας δίνει...σινιάλα.
Και μαζί με αυτά..αλλάζει.
Μας αλλάζει ..

Μαρία Βούλγαρη,Αφή
ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ...ΣΤΡΩΜΑ



Ο Αύγουστος φέρνει και παίρνει μαζί του το φως του καλοκαιριού.
Καλύτερο μήνα να ευχηθούμε ακόμα κι όταν όλα δείχνουν...βροχερά.

Κάτι αλλάζει,Αλεξάνδρα μου.
Μαζί με το φως του!
Σε ευχαριστώ!
Namaste!!

 

Ο έρωτας και η ζωή θα νικήσουν στο επόμενο φιλί μας...

Σας γράφω γιατί σε μέρες σαν αυτές είναι σωτήριο να μπορείς να μοιραστείς.
Είναι σωτήριο να νιώθεις.
Να κλαις.
Να προσεύχεσαι.

Και να στέκεσαι....
Να στέκεσαι στο ύψος όχι των περιστάσεων..μα στο ύψος της ψυχής σου.
Να αποδεικνύεις στον καθρέφτη σου πως δικαίως σε είπαν "άνθρωπο".

Σωστά να λυγίζεις...

Σωστά να σπας....και ακόμα πιο σωστά να κολλάς τα κομμάτια σου.


Η μια τραγωδία φέρνει την άλλη...
Την μια μέρα πέφτεις πάνω σε ανθρώπους...με δόντια εφιάλτη που σε προσβάλουν και την επόμενη στιγμή γεννιέται το επόμενο κακό.
Όλα παίρνουν φωτιά...

Δόντια και ψυχές μαύρες.
Αθώα μαλλιά και ηλικιωμένοι θάνατοι.
Καρβουνα,υπόλοιπα ανέμελων ημερών,διασώστες,αδέσποτα τραγούδια..
Λυγμοί,παυσίπονα,κουράγια.
Ενοχές,αλληλεγγύη,ανθρωπιά.

Όλα μα όλα στριμώχνονται μέσα στις τσάντες μας.

Φίλοι μου....αυτό είναι η ζωή.
Οι εύθικτοι εγωισμοί μας περιμένουν σαν τον επόμενο εμπρηστή να τελειώσουν την βρώμικη δουλειά τους.
Το ένα κακό φέρνει το άλλο.
Πάντα αυτό γινόνταν.

Το ένα χαμόγελο φέρνει το άλλο.

Πάντα αυτό θα γίνεται.
Θεραπευόμαστε για να αντέξουμε την επόμενη συμφορά.
Στην επόμενη τραγωδία να είμαστε λιγάκι πιο κοντά σε αυτό που είμαστε.
Ένα μικρό βηματάκι πιο κοντά σε όσους μας χρειάζονται...

Να στέκόμαστε στο απέραντο ύψος του ανθρώπου
Με γενναιότητα.
Να τιμάμε ...όλα όσα αναπνέουμε και να αγαπάμε όλα όσα μας περιστοιχίζουν και ζουν μαζί μας.

Ο έρωτας και η ζωή θα νικήσουν στο επόμενο φιλί μας!

Μαρία Βούλγαρη,Θεραπεία.


****************************************************************


Είχε κάτι φανταστικά σύννεφα γύρω από το φεγγάρι...η μήπως είχε φεγγάρια γύρω από τα σύννεφα.
Και σήμερα η μάχη ζωής και πόνου καλά κρατεί.


 Μισή στη γη και μισή στα σύννεφα.

Μισή στο καλοκαίρι και μισή στη βροχή.
Μισή στον πόνο και μισή στην ελπίδα.

Σας φιλώ και εύχομαι να μη ξημερώσουν άλλες τέτοιες μέρες.
Οι ΙΚΕΤΕΣ στέλνουν όλη τους την αγάπη στους συνανθρώπους μας που θρηνούν και δοκιμάζονται.
Θα τα καταφέρουμε!

Εν τω μέσω θέρους...

Μήνες πηγαινοέρχονται σε ημερολόγια.
Πέφτουν οι νύχτες σαν αστέρια η μόνο τα χέρια σου ανάβουν σαν φάρος;;
Τα τζιτζίκια παίρνουν μαζί τους και την τελευταία μουρμούρα...
Τα πέλματα σου σέρνονται πάνω σε βότσαλα...


Και όλα όσα σε πόνεσαν...σπάνε σε κομμάτια χίλια.
Και όλα όσα θεράπευσες...σπάνε σε κομμάτια χίλια.
Και όλα όσα φεύγουν....σπάνε σε κομμάτια χίλια.

Μέσιασε το καλοκάιρι.

Να αφήνεις.....

Θα τα ξαναπούμε..

Με τις πρώτες σταγόνες του φθινοπώρου.
Και με ομπρέλες..θεόκλειστες!

Να είστε καλά αγαπημένοι μου!


Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

 

 

 

Έργο του Nicholas St John Rosse
Enjoying the Incoming Tide

 

Κάποιος είπε πως οι στέγες στο Παρίσι είναι παρτιτούρες χωρίς κλειδιά...

Κάποιος είπε πως οι στέγες στο Παρίσι είναι παρτιτούρες χωρίς κλειδιά.
Ξεφυσούν σας τρομπέτες και σκορπάνε βροχή.
Ανεβοκατεβαίνεις δρόμους...
Σκοντάφτεις σε βιβλία ....
Ακουμπάς σε λάμπες δρόμου...
Το Παρίσι μοιάζει σαν ένα άρωμα που τελείωσε και δεν αποχωρίζεσαι το μπουκάλι του.
Αντί για σημαίες,κάθε  φορά που φυσάει ,ανεμίζουν βλέφαρα.
Είναι μόνο ένα φως μέσα σε μια πόλη...

Επόμενος σταθμός το Παρίσι.
Σε αναζήτηση...όρασης.

Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Φώτο : Andre Bergeron

Εκπεσόντες θνητοί...

Τα αγάλματα μετακίνησαν τα μάτια τους σε άλλη εξορία.
Ο ουρανός κινείται ολόιδιος πάνω από τον Τίβερη.

Σε μια πόλη αμίλητη όλες οι κουβέντες ακούγονται σαν τις καμπάνες του Sant'Agostino.

Νυχτώνει αργά και βλέπεις να έρχονται...

Εκπεσόντες θνητοί
Εξορισθέντες πεζοί
Βιαστικοί επισκέπτες

Σε μια πόλη αιώνια..
Τίποτα δεν θα αλλάξει για χάρη σου.

Μαρία Βούλγαρη,Κάρτες για σένα
Ρώμη, Ιούνιος 2018

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Συστατικά...

Πρόσφατα ανακάλυψα την ευεργετική δράση του χρόνου στο σώμα μου.
Το μυαλό αντιστέκεται και στήνει διαμαρτυρίες γεμάτες συνθήματα όπως αυτό :
Ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα.
Το σώμα μας.
Το μυαλό μας.
Τις σχέσεις μας.
Το περβάλλον....και ό,τι μπορείτε να φανταστείτε.

Ναι...
Κάποιες εποχές ο πέλεκυς του χρόνου έπεφτε βαρύς πάνω μου και ίσως ξαναπέσει...μα..κάποιες λίγες στιγμές τον αγαπώ παράφορα.

Ο χρόνος.
Η έννοια αυτή που σχετίστηκε με τα περισσότερα δεινά μας και έβαλε σε υπαρξιακές αναζητήσεις μεγάλους ανθρώπους μα και "μικρούς".


Ένας δάσκαλος γιόγκα είπε πως ο χρόνος είναι το "μαγικό συστατικό"σε μια πρακτική.
Και πραγματικά τον ευγνωμωνώ που με απλότητα μας όρισε αυτό το "τέρας"που όλοι τρέμουμε.

Αν αφήσεις τον χρόνο να δουλέψει πάνω στο σώμα σου...και έχεις υπομονή και γλυκύτητα για την ακαμψία σου..θα δεις θαύματα.
Θα δεις πως μέσα σε λίγα λεπτά τα καταρακωμένα σου μέλη θα ταξιδέψουν προς άγνωστη σου κατεύθυνση.
Το σώμα σου ολόκληρο θα ακολουθήσει αυτή την διαδρομή.
Ο χρόνος θα κάνει την "βρώμικη δουλειά"της απελευθέρωσης.
Μετά το σώμα θα ακολουθήσει η αναπνοή.
Ίσως και το μυαλό...

Και η ιστορία έχει ως εξής:
Δώσε σημασία στον χρόνο και μη τον μάχεσαι.
Μαλακώνει πολύ αργά τα χρόνια σου.
Τα αφήνει να αφήσουν ό,τι δεν χρειάζονται.

Χρόνο στον χρόνο με... υπομονή!

Μαρία Βούλγαρη,Συστατικά

ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ ΣΤΡΩΜΑ

Πίστη...

Η σημερινή μας ανάρτηση είναι υπό την επήρεια της χθεσινής μας πρακτικής.

Πίστη..

Το πιο μεγάλο συστατικό της αλλαγής και της ομορφιάς.
Η ουσία των ονείρων που αργότερα θα τα κρατάς και θα έχουν ζωή,σχήμα,μυρωδιά,και χρόνο.

Πίστη..

Μια έννοια που είναι κι αυτή κατακρεουργημένη και συγχυσμένη.
Η μεγάλη πραγματικότητα της καρδιάς.


Πιστεύω θα πει...διατηρώ!
Έναν  πραγματικό εαυτό που ζει καλυμμένος από πολλά υφάσματα.
Μια ευχή που την ισοπέδωσε η λογική και ο υλισμός.
Ένα τραγούδι που βράχνιασε και σιγομουρμουρίζει δρόμους.
Έναν καλό λόγο σε καιρούς βασανισμένους.
Μια φλόγα που πηγαινοέρχεται και μια μέρα θα λάμψει.


Πίστη...

Στα μεγάλα και τα σπουδαία της καθημερινής μας ζωής.
Σε βραχίονες που έλκονται προκειμένου να στηρίξουν όλα όσα πιστεύουμε και θέλουμε να τα στείλουμε ουρανό!!!

Καλό μας μήνα,φίλοι μου!!!

Πέρασαν χρόνια που δεν πίστευα.
Και που έλεγα πως τα ταξίδια για μένα και τον έτερο Ικέτη μας..μάλλον σταμάτησαν.
Όταν πίστεψα ξανά στις αποσκευές μας και στις τσέπες μας...όλα άρχισαν πάλι από την μόνη τους αρχή.
Σε λίγες μέρες,θα ταξιδέψουμε στην Ρώμη.
Και θα σας γράψουμε ακόμα μια Ιστορία...
Ξέρετε....από αυτές που μοιάζουν με παγωτά σε καιρούς άπιστους.

Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ