Εδώ η αγκαλιά είναι άνθρωπος....

Ας είναι Μαρία,
και στην αηδία υπάρχουν χοροί, μην ψάχνουμε άλλο για την κατάλληλη στιγμή.
Ειδικά όταν οι πόνοι μπορεί να γίνονται ακόμη κι οράματα, τότε πρέπει.
Οι χοροί είναι το: ‘’κουράστηκα να περπατάω συνέχεια σε κάτι σαν ευθεία’’
Κι αγκαλιά Μαρία, ούτε θα σου κάνω, ούτε να σκεφτείς αν πρέπει να μου κάνεις.
Οι πιο αληθινές που θυμάμαι είναι σε σταθμούς τρένων, όχι στον έρωτα πάνω.
Μετά δεν κοιτάζει κανείς, δηλαδή δεν κοιτάζονται ταυτόχρονα, σκύβουν.
Αλλά δεν είναι ‘’αυτή’’ η αγκαλιά που σου έλεγα όταν δεν είχα φοβερό πονοκέφαλο.
Όταν δεν σκεφτόμουν πολύ, όταν δεν προβάριζα τι θα πω.
Είναι η αγκαλιά-άνθρωπος...ξέρεις: όπως στα καρτούν όλα τα κάνουμε ανθρώπους, αποχτάνε ποδαράκια, μιλούν, μαιμουδίζουν ανθρώπους.
Εδώ δεν μαιμουδίζει κάποιος κάτι, εδώ η αγκαλιά είναι άνθρωπος.
Να πω δηλαδή το σωστό: Μαρία-αγκαλιά
Κι εσύ να πεις: Θες κάτι;
Φαντάζομαι...το ξέρεις, ναι;
Κι εγώ το ξέρω λοιπόν, ειδικά στην αηδία μέσα, ειδικά όταν οι πόνοι γίνονται ακόμη κι οράματα.

Νίκος Κυριακίδης

Έργο της  Mirjam Appelhof

Εγκαρτέρηση....

Το θέμα είναι να μπορείς να υπομένεις,
να σε παιδεύει η βροχή και να υπομένεις,
όπως μονάχα ξέρουν να υπομένουν

μες στις πλατείες
τα αγάλματα.

Χρίστος Λάσκαρης
«Να εμποδίσεις τις σκιές» (1982)

 

Τόσο περιττό...

Δεν είναι να ασχολείται κάποιος με τις μνήμες
Τόσο περιττό!
Κάθε στιγμή δημιουργούνται νέες
Η φάμπρικα αυτή σταματά μόνη, όταν πρέπει

Νίκος Κυριακίδης

Φώτο : Doug Keyes

Η σιωπή ορισμένες φορές και σε ορισμένες περιπτώσεις είναι κι αυτή μια έκφραση...

«Από το 1971 δεν έχω γράψει τίποτα που να εντάσσεται σ’ αυτό που λέμε ποίηση.
Από πολλούς αυτό θεωρείται σαν ακατανόητο.
Μερικοί μου λένε ότι είναι μια προδοσία της ποίησης κλπ. Πρέπει να πω ότι […] προϊόντος του χρόνου το ενδιαφέρον μου για τον ποιητικό λόγο μειώνεται.
Δεν ξέρω γιατί, δεν διαβάζω και πολλή ποίηση, δεν παρακολουθώ και, όπως είχα πει και σε μια συνέντευξη, δεν αισθάνομαι πια σαν αθλητής στον στίβο, αισθάνομαι περισσότερο σαν φίλαθλος στις κερκίδες και συχνά όχι καλός φίλαθλος. […]
Η ποίηση σαν μια γλώσσα που δεν αφηγείται, που δεν περιγράφει, που δεν διδάσκει με αυτόν τον χρηστικό τρόπο της διδασκαλίας, αλλά που τείνει στην όσο γίνεται μεγαλύτερη συμπύκνωση, στο να βγάλει το απόσταγμα των πραγμάτων, έχει σαν κυριότερο εχθρό της τη φλυαρία, την πολυλογία, την περιττολογία. Ειλικρινά, θαυμάζω και σέβομαι τους πολυγράφους ποιητές, […] αλλά δεν πιστεύω πως ο ποιητής μπορεί να συγκινείται εξίσου από όλα. […]
Η ποίηση είναι μια δυνατότητα έκφρασης. Θα μείνει κανείς μόνο σ’ αυτή τη δυνατότητα; ή θα επιχειρήσει να εκφραστεί και με άλλους τρόπους; ή θα φτάσει κάποτε σ’ ένα σημείο που δεν θα αισθανθεί την ανάγκη της έκφρασης − και αυτό όχι από αδιαφορία ή από παραίτηση, εντελώς το αντίθετο, από την οδυνηρή —αν θες— διαπίστωση της φτώχειας των εκφραστικών δυνατοτήτων, της φτώχειας δηλαδή των λέξεων να αποδώσουν την ουσία της ζωής.
Τότε σταματά, τότε επιλέγει τη σιωπή, που και η σιωπή ορισμένες φορές και σε ορισμένες περιπτώσεις είναι κι αυτή μια έκφραση, εγώ θα ‘λεγα πως είναι και μια πράξη»

Γιατί η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε, αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας.

Μανόλης Αναγνωστάκης
Απόσπασμα από ντοκιμαντέρ του Λάκη Παπαστάθη το 1983.

 

Εκτεθειμένος...

Εκτεθειμένος μες στα ποιήματά μου,
σ' αντίτυπα κυκλοφορώ.
βορά σε ξένα χέρια,
που με ξεφυλλίζουν.


Χρίστος Λάσκαρης

 

Βροχή δωματίου...

Η βροχή κρύωνε έξω, στο δρόμο.

Χτυπούσε το τζάμι και φώναζε, κρυώνω.
Ήτανε, πράγματι, χειμώνας.

Το τζάμι τη λυπήθηκε, της άνοιξε, την έβαλε μες στο δωμάτιο.
Ο άνθρωπος έγινε έξω φρενών.

Είσαι τρελό, του φώναξε, που ξανακούστηκε να μπαίνει η βροχή μες στο δωμάτιο; Είσαι τρελό.
Μα είναι βροχή δωματίου, είπε ήρεμα το τζάμι, δεν ακούς τί ωραία που ηχεί πάνω στο πάτωμα, πάνω στο τραπέζι, πάνω στο μέτωπό σου;
Είναι βροχή δωματίου...

Αργύρης Χιόνης

 

 

 

 

 

 

Σχέδια που εγκαταλείπουμε...

Σχέδια που εγκαταλείπουμε.

Αποφάσεις που φοβηθήκαμε να πάρουμε
Προσδοκίες των άλλων από εμάς που τις τροφοδοτήσαμε κι ας ξέραμε τι επικίνδυνο ήταν.
Δικές μας απαιτήσεις απ’τους άλλους, ενώ μαντεύαμε κι εκείνων τη μικρότητα και τη δική μας υστεροβουλία.
Άνθρωποι που συναντήσαμε μια νύχτα, μα που το βλέμμα τους όρισε πια για πάντα τη ζωή μας.
Λόγια που τα προμελετήσαμε, μα που οταν ήρθε η ώρα δώσαν τη θέση τους σε μια δειλή σιωπή.
Έρχονται όλα κάποτε μαζεμένα.
Μέσα σε μια στιγμή…εκεί που ανεβαίνεις ανύποπτος μια σκάλα ή απλώνεις το χέρι στο σκοτάδι ψάχνοντας για το φώς.
Μονάχος σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο ή μέσα στο πλήθος και τα φώτα.
Που να πας τότε;
Που να κρυφτείς;

Τι την έκανες την ανεπανάληπτη ζωή σου;..

Τάσος Λειβαδίτης

Έργο του Sam Toft

Νιώθω αλληλέγγυος και συνυπεύθυνος με όσους αγωνίστηκαν..

Μαζί σου διστάζω να μιλήσω
πιο σιγά κι από ένα δέντρο στο σκοτάδι.
Μαζί σου η φωνή μου θα διακόψει τη σιωπή
σαν την αγάπη που διακόπτει για μια νύχτα
τη ζωή μας.
Τα σύννεφα
Τα σύννεφα διαβαίνουν χαμηλά
τόσο που κ’ ένα κάγκελο να ‘τανε σπασμένο
θα μπορούσες να άπλωνες το χέρι και ν’ αγγίξεις
τη διαβατική
θηλύτητά τους.

****************************************************

«Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμία πολιτική οργάνωση. Δεν είμαι μέλος καμιάς εκκλησίας. Δεν είμαι οπαδός καμιάς θρησκείας. 

Όπως το ‘χω ξαναπεί, δεσμώτης τήδε ίσταμε, τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος. 

Έχοντας περάσει από τα ξερονήσια και τις φυλακές, νιώθω πως είμαι συγκρατούμενος όχι μόνο με όσους υποφέρουν στα φασιστικά στρατόπεδα μα και με όσους βασανίζονται στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ. 

Νιώθω αλληλέγγυος και συνυπεύθυνος με όσους αγωνίστηκαν, αγωνίζονται και θα αγωνίζονται εναντίον όλων των τυράννων. 

Ανήκω στο ανύπαρκτο κόμμα των ποιητών».

Άρης Αλεξάνδρου ,λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Αριστοτέλη Βασιλειάδη

Μες στο τίποτα...

 Άραγε πώς γεννιέται
από ένα τίποτα η επιθυμία;

Πώς η επιθυμία γίνεται έρωτας,
ο έρωτας πώς αλλάζει
σε μακρινή ανάμνηση;

Άραγε πώς μπορεί
η ανάμνηση να σβήνει
μες στο τίποτα;


Τίτος Πατρίκιος, Κυκλικό

Jackson Pollock, Alchemy, detail

Θέλω μονάχα...

Δε θέλω να ξέρω κανόνες για την Ποίηση
ούτε τι γράφουνε γι’ αυτήν
οι σπουδασμένοι.

Θέλω μονάχα
να με απορροφάει,
όλο να με απορροφάει η μουσική

για να μπορώ μέσα στα ποιήματα μου
να σωπαίνω.


Χρίστος Λάσκαρης

 

Στην ανάλαφρη παλίρροια της αύρας...

Μπροστά σου μια καταπράσινη κινητικότητα
τοπίου που αλλάζει δέρμα λόγω εποχής.
Ο ουρανός σταχτής.
 Έχει χάσει τον ήλιο του
αναζητεί τον ορίζοντά του, πού ν’ ακουμπήσει.
Όλα υποβόσκουν ακόμη μες στη λάβρα του καλοκαιριού
που εμψυχώνει τις φαλακρές πλευρές των λόφων.
Όλα βομβούν σε μια παντελή έλλειψη ισορροπίας.
Αυτή είναι η γλώσσα των πουλιών
ν’ αφήνουν στον αέρα τα φωνήεντα των κραυγών τους.
Αυτή η γλώσσα των δέντρων
ν’ αφήνουν νωχελικά τα κλαδιά τους
στην ανάλαφρη παλίρροια της αύρας.

Τάκης Καρβέλης,Από τη συλλογή «Αλλαγή Σκηνικού"




Ο Δημήτριος (Τάκης) Καρβέλης γεννήθηκε το 1925 στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας. Φοίτησε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο και τη Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση από το 1953 ως το 1984, ως φιλόλογος, γενικός επιθεωρητής και σχολικός σύμβουλος. Υπήρξε μέλος της ομάδας εργασίας που συνέταξε τα κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας για τα γυμνάσια και τα λύκεια, από το 1977 έως το 1983. Από το 1981 ως το 1988 δίδαξε νεοελληνική λογοτεχνία στη ΣΕΛΜΕ (Σχολή Επιμόρφωσης Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης).

Στα γράμματα πρωτοπαρουσιάστηκε το 1950 από την ετήσια φιλολογική επιθεώρηση «Φιλολογική Πρωτοχρονιά». Δημοσίευσε τις συλλογές ποιημάτων «Σήματα» (1956), «Κατάθεση» (1966), «Μετάφαση» (1972), «Γραφή παρανόμων» (1977), «Η μνήμη μισοφέγγαρο» (1983), «Δεν είναι ο περσινός καιρός» (1988), «Αλλαγή σκηνικού» (1991), «Τα ποιήματα της μικρής Ρεζεντά» (1995), «Στην άβυσσο της λήθης» (2002), «Κατάθεση 1956-2002» (2004). Επίσης, τις μελέτες: «Η νεότερη ποίηση. Θεωρία και πράξη» (1983), «Δεύτερη ανάγνωση» (1984), «Δεύτερη ανάγνωση 2» (1991), «Κωνσταντίνος Χατζόπουλος. Ο πρωτοπόρος» (1998), «Μίνως Ζώτος» (2000), «Δεύτερη ανάγνωση 3» (2001), «Η γενιά του 1880» (2003) και «Πολύτροπος Αρμονία» (2007). Μετάφρασε τις Ομιλίες του Ιωάννου του Χρυσοστόμου (1974), τον διάλογο του Λουκιανού, «Λούκιος ή όνος» (1982) και ποιήματα αρχαίων λυρικών, που είναι σκορπισμένα σε διάφορα περιοδικά.


Το 1999 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου - Κριτικής για το βιβλίο του «Κωνσταντίνος Χατζόπουλος. Ο Πρωτοπόρος» και το 2016 με το Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του.

Υπήρξε συνεκδότης του περιοδικού «Δοκιμασία» και μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού «Ενδοχώρα». Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, διετέλεσε γενικός γραμματέας της επί σειρά ετών (1986-1992).

Ο Τάκης Καρβέλης πέθανε στις 19 Ιανουαρίου 2017 στην Αθήνα, σε ηλικία 92 ετών .

(πηγή https://www.sansimera.gr/biographies/1738 )

 

Έχουμε υπάρξει μαζί...

 Η λάμψη θα μας συναντήσει
Όπως χορεύεις την κραυγή

Έχουμε υπάρξει μαζί
Κύματα σε θαλασσογραφίες

Έχουμε υπάρξει
Αμήχανες σιωπές μετά από εξεγέρσεις

Έχουμε υπάρξει μαζί
Με λευκά πρόσωπα σε ανάσες που δεν κατεβαίνουν

Έχουμε υπάρξει
Ερωτευμένοι και με άλλους

Κι αν δεν φύγουμε μαζί
Τουλάχιστον θα ξέρουμε πως κανείς δεν έμεινε πίσω

Δεν θα γράψω ξανά από απόσταση
Όσα θα ήθελα να σου πω με τα μάτια

Δεν μπορούμε παρά να υπάρξουμε μαζί
Και σε ό,τι είναι έτοιμο να ανθίσει

Μόνο που για την ώρα
Τα φιλιά μας διανύουν μια παράξενη περίοδο της ζωής μας



Νίκος Ερηνάκης , "η λάμψη θα μας συναντήσει όπως χορεύεις την κραυγή" (απόσπασμα)

__________________________________________________________________

Ο Νίκος Ερηνάκης (1988, Αθήνα) είναι υποψήφιος διδάκτωρ Φιλοσοφίας των Πανεπιστημίων του Λονδίνου και της Οξφόρδης έχοντας σπουδάσει οικονομικά (ΟΠΑ), φιλοσοφία και συγκριτική λογοτεχνία (Warwick), και φιλοσοφία των κοινωνικών επιστημών (LSE]. Έχουν εκδοθεί δύο βιβλία ποίησής του "Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου" (Ροές, 2009) και "Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά" (Γαβριηλίδης, 2013), και μία επιλογή ποιημάτων του Γκέοργκ Τρακλ και σχετικών κειμένων του Μάρτιν Χάιντεγκερ σε μετάφρασή του ("Σκοτεινή αγάπη μιας άγριας γενιάς", Γαβριηλίδης, 2011). Ποιήματα και κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί σε πέντε γλώσσες.

 Φώτο : Art Wolfe

Η ποίηση από την μόνη της αρχή....

 Πέντε Ποιήματα του Γιώργου Οικονόμου

 

 Το γραφείο

 Έχω για άλλοθι ένα γραφείο.
 Εκεί περιχαρακώνομαι.
 Δύσκολα μπορεί
 να φανταστεί ο επισκέπτης
 πως ο μεσήλικας που αντικρίζει
 κρύβει στα συρτάρια του
 μια παιδική προσευχή.

 

___________________________________________________

 

 


Κάθε μεσημέρι


Κάθε μεσημέρι, στο ίδιο φανάρι, απλώνει το χέρι.
Στο ίδιο φανάρι, κάθε μεσημέρι, κλείνω τα μάτια.
Τον βλέπω στον τόπο του, μικρό παιδί, πρόσχαρα να απαντά
σε όσους τον ρωτούν τι θα γίνει όταν μεγαλώσει.
"Δικαστής!''.
Και τα κατάφερε!

Κάθε μεσημέρι, στο ίδιο φανάρι, δικάζει την τακτοποιημένη μου ζωή
Κι έχει στα μάτια τη συγχώρεση Θεέ μου..


 ________________________________________________

Έγειρε να τη φιλήσει
στη μέση του δρόμου
μα απ' την πολλή λαχτάρα τους
ένα φιλί εξέφυγε.
Το μάζεψα προσεκτικά
κι όταν έφτασα σπίτι
κάτω απ’ το μαξιλάρι μου το 'κρυψα
να ονειρεύομαι
την αγάπη του κόσμου.




________________________________________________



Αληθινός ποιητής.
Γράφει ψωμί
και χορταίνει




 ________________________________________




Τώρα κρατάς τα ποιήματά μου στα χέρια σου
Γυμνός στέκομαι μπροστά σου χωρίς ντροπή
όπως την ώρα του χειρουργείου
κλείνω τα μάτια κι ελπίζω στο δάκρυ σου

 

 

Ο Γιώργος Οικονόμου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1960, όπου ζει και εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος.

Πρωτοδημοσίευσε ποιήματα το 1984 με τον τίτλο "prova generale".

Τα τελευταία του ποιήματα έχουν τίτλο "ΕΝΑ ΜΕ ΤΗ ΣΚΟΝΗ", εκδόσεις Τύρφη 2017

_________________________________________________________________

 

Η ποίηση από την μόνη της αρχή....την καρδιά!

Τον μοναδικό "τόπο" που αναγνωρίζει και ζει!

 

 Θερμές ευχαριστίες στον ποιητή Γιώργο Οικονόμου για την παραχώρηση των ποιημάτων του στην σελίδα μας.

 

 

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Προπαγάνδα...

Θέλω να διαβάσω ένα ποίημα ερωτικό
Στο μεταξύ,φοβάμαι.
Έρχονται τόσα κύματα καφετιά και πνίγουν τη δική μου αγάπη
"Να πάω πρώτα να πλυθώ"μου λέει.
Οι φίλοι μου με προσβάλουν πριν το τέλος
Γίνονται συγκαταβατικοί.
Ένα ποίημα ερωτικό που κάθησα να γράψω
άσπρισαν τα μαλλιά του
με τεχνικές έσωνε το πάθος του
κοιτούσε το ρολόι
Εκεί,στον τοίχο κρεμασμένο
Κάτι σωσμένο  από το ενεχυροδανειστήριο.
Μετά με χαιρέταγε.
Ποτέ δεν καταλαβαίνεις όταν τα ζεις.

Νίκος Κυριακίδης


Ο Νίκος Κυριακίδης γεννήθηκε το 1960 πίσω απ' τα προσφυγικά του Αϊ-Σώστη. Είναι μαθηματικός. Πρωτοεμφανίστηκε στο διαδίκτυο το 2011.

Οι  "Δρόμοι με ματωμένα γόνατα"(Ars Poetica) είναι το πρώτο του βιβλίο.Ακολουθεί το "Γύμνασμα"(Συμπαντικές Διαδρομές).

Τον Νίκο μας τον έφεραν "οι άνεμοι του διαδικτύου".

Από τότε "σημειώνεται"ως αγαπημένος ποιητής στις μέρες μας και κυρίως στα έργα μας.

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

ΕΙΜΑΙ ΔΕΥΤΕΡΑΑΑΑΑ !!!!!

ΕΙΜΑΙ ΔΕΥΤΕΡΑΑΑΑΑ !!!!!
.................................................
- - ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗ Η ΔΕΥΤΕΡΑ
ΨΑΧΝΕΙ ΑΠ' ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ
ΔΟΥΛΕΙΑ - ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ..! - -
......................................................
ΓΥΡΝΑΕΙ ΣΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ,
ΒΡΙΣΚΕΙ ΛΟΥΚΕΤΑ..!
ΣΕ ΓΙΑΠΙΑ ΑΝΕΒΟΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ,
ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΕΣ ΟΙ ΣΚΑΛΩΣΙΕΣ...!
....................................................
ΣΤΑ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ,
ΣΤΑ ΛΙΜΑΝΙΑ ΠΑΕΙ,
ΠΑΝΤΟΥ ΠΩΛΗΤΗΡΙΑ..!
..................................................
ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΗ ΛΑΧΑΝΑΓΟΡΑ,
ΣΤΗΝ ΙΧΘΥΟΣΚΑΛΑ,
ΑΔΕΙΑ ΤΑ ΦΟΡΤΗΓΑ....!
ΣΑΠΙΑ ΤΑ ΤΕΛΑΡΑ ...!
.................................................
.... "ΕΣΤΡΙΨΕ" ΕΝΑ ΣΕΡΤΙΚΟ...
"ΚΑΤΕΒΑΣΕ" ΔΥΟ ΚΑΝΤΗΛΙΑ ..
ΚΑΙ ΧΙΛΙΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ...
.........................................................
ΣΤΕΝΑΞΕ... ΕΙΠΕ :
- ΤΙ ΣΚΑΤΑ ... ΓΑΜΩ Τ' ΑΦΕΝΤΙΚΑ...
.... "ΠΟΥΣΤΙΚΗ" ΜΕΡΑ !...
-ΣΑΝ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΑΡΓΙΑ -
ΜΕΓΑΛΟΑΣΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ !
..........................................................
ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ ΕΙΜΑΙ !!!!
ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΔΕΥΤΕΡΑ !!!!
- ΑΚΟΥΣ ΑΦΕΝΤΙΚΟΟΟ ;;;;;
- - ΕΙΜΑΙ ΔΕΥΤΕΡΑΑΑ - - !!!!!!!
ΗΛΕΚΤΡΑ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥ

Η Ηλέκτρα Στρατωνίου γεννήθηκε στη Χαλκιδική, έζησε σε πολλά μέρη της Ελλάδας και στο εξωτερικό. Είναι ζωγράφος, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει εκδόσει τρεις ποιητικές συλλογές: «Ποιήματα» (1989, Γερμανία), «Στο ναρκοπέδιο του μυαλού» (2011, Αθήνα) και «Σςςς… ο Θεός κοιμάται» (2014, Αθήνα). Η Ηλέκτρα είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε. Ε. Λ.).

Την Ηλέκτρα την συνάντησα στο διαδίκτυο μέσα από ανάρτηση του περιοδικού "ΑΤΕΧΝΩΣ".

Ο λόγος της τρέχει και διαμαρτύρεται.

Απέχει από την υπαρξιακή σύγχυση των ποιητών που πολλαπλασιάζονται στην χώρα μας με μανία.

Οι λέξεις είναι τίμιες,σκληρές και ελπιδοφόρες!Χτυπάει στο όποιο "ψαχνό"μας απέμεινε.

Κατά την ταπεινή μου άποψη είναι στη γενιά των ποιητών που μας δείχνουν δρόμο,που απέχουν από τα "Ω",τις κλίκες της "μαύρης"ποίησης που μας χαρίζει άφθονο γέλιο.

Η γραφή της απόλυτα συγκροτημένη και νεανική.

Περπατά,φωνάζει,δείχνει,θυμάται,χαμογελά ...υπενθυμίζει!

Την ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη της και είναι μεγάλη μας τιμή και χαρά να την φιλοξενούμε εδώ!

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για ένα μικρό ξωτικό.
Μιλάει για ένα τρένο με χαλασμένα φρένα
σ’ ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για αυτούς που μένουν πάντα παιδιά,
για ανθρώπους που τα’χουνε χαμένα
και μετράνε ρυτίδες σε λευκά κελιά.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για φίλους μου παιδικούς
που απόμειναν στάχτη δίπλα στις ράγες,
για μνήμες χαμένες από άγριους καιρούς.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για ένα μικρό ξωτικό.
Μιλάει για ένα τρένο με χαλασμένα φρένα
σ’ ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για θυσίες και σταυρούς.
Κατάλαβες πράγματα που σου’ ναι ξένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για θυσίες και σταυρούς.
Κατάλαβες πράγματα που σου’ ναι ξένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.

Παντελής Ροδοστόγλου


Ο Παντελής είναι ποιητής και μπασίστας.
Ζει στην Αθήνα.

Την εκτίμηση και την αγάπη μας στον Παντελή.

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Φώτο: Ικέτες των δρόμων στη Λευκωσία.

"Στις στεριές της αγάπης"...πολλά μέτρα κοντά

Η στεριά της αγάπης

Οι αναμνήσεις μου σε αγαπούν·
σε καλούν σε κάθε πρόχειρο θάνατο
γνώριμα και ιδανικά.
Σφίγγουν το λαιμό μου οι αλήθειες,
πνίγουν τα οράματα, υποφέρουν τις σκέψεις.
Πλανάται η απελπισία, σε σωρό αντιφάσεων.
Δεν ειπώθηκαν, ματαίως, τόσες μαζεμένες αλήθειες.
Δε λογάριασα, ματαίως, τόσες μαζεμένες απογνώσεις.
Δεν υπερπήδησα, ματαίως, τόσα σκουριασμένα κιγκλιδώματα.
Με ομορφιά έντυσα την ψυχή μου,
κι είχε κατάλευκα σημάδια η αγάπη.
Έψαξα να βρω μια στεριά κοντά σου να την κατοικήσω.
Την έβαψα με την κιμωλία μου,
τη λαχτάρησαν τα μάτια μου,
την αγκάλιασε η ζωή μου.
Δεν άφησα να την πάρει η βροχή, ούτε η καταιγίδα.
Δεν είναι καλοκαίρι,
όμως ο ήλιος λάμπει στη στεριά της αγάπης·
τον κρέμασα εκεί για σένα που αγαπάς τους ήλιους.
Κι όμως, αυτή ερήμωσε από φως.
Σε παρακαλώ, μη τη λησμονήσεις
αφού η νύχτα νυχτώνει και σήμερα!

Μαρία Βλάχου

Η Μαρία Βλάχου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977.

Σπούδασε Επιστήμες της Αγωγής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση της Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Οι πνευματικές της αναζητήσεις και η αγάπη για τη γραφή την οδήγησαν στην πρώτη ποιητική συλλογή με τίτλο «Λίγα μέτρα πιο πέρα». Σήμερα ζει στην Κεφαλλονιά, απ’όπου κατάγεται, και εργάζεται ως εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

Την Μαρία την συνάντησα στο FB μέσω ανάρτησης του κοινού μας φίλου Κωνσταντίνου.

Δεν είμαι "κριτικός"ποίησης,όμως θεωρώ πως είμαι έμπειρη στο  να αναγνωρίζω την ποίηση που αγωνίστηκε να γραφεί μέσα από μεγάλες νύχτες και σύντομες μέρες.

Μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου με ευαισθησία και αγωνία.

Που βλέπει μόνο έναν προορισμό...τον καλύτερο για τον άνθρωπο!

Την αγάπη μας...Μαρία!

Παρενέργεια του φωτός

Ίσως πάλι,να είσαι μια παρενέργεια του φωτός.

Αντώνης Κατσαμάς

Μεγάλωσα

Μεγάλωσα!
Μια κ έξω γίνονται αυτά,όπως το τσιγάρο.
Αυτό το ξεκίνησα μικρός,δυστυχώς,
τότε που νόμιζα πως δεν θα μεγαλώσω.
Τώρα όμως,είμαστε πιο συνομήλικοι από ποτέ.
Αυτό δεν θα αλλάξει.
Μ' ακόμα να κόψω το τσιγάρο,
βήχω σε κάθε τοίχο,
μα τρόπο δεν βρήκα να με πείσω
πως τώρα που μεγάλωσα
τ' αθώα να αφήσω.
Είναι ανήλικο,φίλε μου,να μεγαλώνεις ευατόν.

Αντώνης Κατσαμάς.

Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση

Πάνω μου γέρνει ένας σακάτης ουρανός
ριγούν τ’ αστέρια, πέφτουν στο αδιάβροχό μου.
Είναι συνήθεια που έχω από μικρός
ν’ αγαπάω ό,τι με σπρώχνει στο χαμό μου.

Υφαίνω σάβανα με ήλιους παιδικούς,
αναρωτιέμαι αν θα βρω κάποιο σου χνάρι.
Μαθαίνω νέα σου από δαίμονες τρελούς,
απ’ αστροναύτες που σε είδαν στο φεγγάρι.

Κάνω παρέα με λεπρούς που θέλουν χάδια,
μ’ άγια ρεμάλια και μυαλά σακατεμένα,
κατατρεγμένους που αγκαλιάζουνε σκοτάδια
μήπως ακούσω και μου πουν κάτι για σένα.

Και έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ’ απόγνωση
αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος.
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση
και εγώ έχω φτάσει εκεί και την προσμένω.

Παντελής Ροδοστόγλου