Κωνσταντινούπολη με άσπρο φόρεμα...

Δεν είχα ποτέ την Πόλη στους χάρτες μου. Ίσως γιατί δεν ήμουν σίγουρη, αν θα έβλεπα αυτό που διάβαζα έφηβη στα βιβλία της Μαρίας.

Δεν ήμουν σίγουρη αν θα με αγαπήσει κι εκείνη όσο την ονειρεύτηκα εγώ.

 Όταν βρέθηκα εκεί, χιόνι με υποδέχτηκε μαζί με γλάρους.

Το Πέρα το περπάτησα και στα στενοσόκακα του Γαλατά γλίστρησα πάνω σε γάτες και σε πολύχρωμες μαντήλες.

Ήπια τσάι, για να ζεσταθώ και να γευτώ κάτι από την Πλατεία Ταξίμ.

Δοκίμασα όλα τα λουκούμια, για να βρω ό,τι άφησαν πίσω τους οι Πολίτες φεύγοντας.

Στις γέφυρες είδα τα πλοία να στέκονται ακίνητα και να χαζεύουν τους μιναρέδες.

Έτρεξα μέσα στα λασπόνερα της Αιγυπτιακής αγοράς, για να προλάβω να στείλω τα αρώματα

της Πόλης σ΄ όσους την αγαπούν.

Χιόνι πέφτει και ο χειμώνας είναι η μόνη εποχή που της ταιριάζει.

Οι ψαράδες στη γέφυρα καίνε ξύλα σε τενεκέδες, για να ζεσταθούν.

Η κανέλα δεν μυρίζει πια, την σκέπασε άλλο μπαχαρικό, αυτό της φτώχειας.

Οι γλάροι πετούν με ξέφρενη ταχύτητα στα σοκάκια ,μπαίνουν από τα ανοιχτά παράθυρα και  ρίχνουν ό,τι βρουν στη θάλασσα του Μαρμαρά.

Στην Αγία Σοφία οι γάτες τρέχουν σαν τρελές και οι πιο τολμηρές στέκονται στο Ομφάλιον ξυπόλητες. χωρίς τα κόκκινα καμπάγια τους.

Οι ποιητές δεν γράφουν πια για την ομορφιά της Πόλης, παρά μόνο για το χλωμό αγοράκι που εκλιπαρεί για ένα σιμίτι στη στάση του Karakoy.

Τώρα ξυπνώ τα πρωινά και βγαίνω στο μπαλκόνι ,για να δω αν κάποιος γλάρος της μου άφησε ένα από τα φτερά του.

Αν με θυμάται όσο εγώ την πεθύμησα.

Την αγάπησα την Πόλη για το χιόνι της,

τους γλάρους στον Βόσπορο

Μαρία Βούλγαρη,ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ (2015)

Τελικά...

Σε ένα μπλοκάκι ,μια φορά και σε καιρούς γνώριμους, στριμώχτηκαν τα πιο μεγάλα οδοιπορικά.

Οι σελίδες του ήταν μια κοινότητα, μια διαμαρτυρία- στάση ζωής,μια συνταγή,μια δημιουργία,μια φωνή,ένα κλάμα και πολλά χαμόγελα.

Δίπλα σε οδηγίες  για πλέξιμο με βελονάκι, έβλεπεις ένα κείμενο που γράφτηκε στο μετρό.
Κάτω από μια συνταγή για γλυκό ψυγείου ,υπάρχει μια μικρή σημείωση από την Πράγα.
Στο περιθώριο μιας σελίδας, κάπου στη μέση, υπάρχει ένας λεκές από βιαστικό καφέ στο αεροδρόμιο.
Σελίδες σκισμένες, ραντεβού στο ογκολογικό για τον αδερφό σου…
Υπολογισμοί για τον οικονομικό θάνατο που σου επιβάλλουν οι «ολίγοι»σε όλα τους,
σχέδια  για σκουφάκια παιδικά που φορέθηκαν από παιδάκια του κόσμου.

Μια γρήγορη συνταγή με υλικά μνημονίου η κατοχής.

Δυό –τρείς λέξεις για μια πικρή διαπίστωση που αφορά εσένα.
Ένας αγώνας δρόμου να προλάβεις την δυστυχία.

Ένας τίτλος βιβλίου για αυτούς που σε περιμένουν.

Λίγο πριν το τέλος οι σελίδες ήταν βρεγμένες από το ποταμόπλοιο που σε πάει σε μια άλλη χώρα..και από την βροχή της Βιέννης.

Κάπως έτσι φτιάξαμε τα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ το 2015

Το βιβλίο έφτασε στο τέλος της εποχής του.

Ξεκίνησαν νέα μπλοκάκια,εδώ και καιρό.

Θα γιορτάσουμε το τέλος μιας διαδρομής με μια παρουσίαση-γιορτή-συνάντηση μόλις αρχίσουν να πέφτουν οι πρώτες βροχές στο κέντρο της Αθήνας.

Την οφείλω σε δυό αγαπημένες Βασιλικές που έλειπαν στην πρώτη βόλτα του.

Λεπτομέρειες σε επόμενη ανάρτηση-προς το παρόν κλείνουμε τα παράθυρα του καλοκαιριού-στη θάλασσα.

 

Τα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ σας φιλούν όλους και τον καθένα ξεχωριστά.

Στην Μαρία δεν πολυμιλούν γιατί ξέχασε να τα διαβάσει...

 

Τα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ βρίσκονται στις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ και στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ ,στα Εξάρχεια.

https://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com/

Ανοιχτό παράθυρo

Πάνω στις στέγες ζει η ομορφιά.

Κόκκινες στέγες σκορπισμένες σαν ευχές για ομορφιά.

Κόκκινες στέγες με σοφίτες στη μοναξιά.

Παρατηρούν τη ροή του Μολδάβα, σιωπηλές και περίεργες.

Βλέπεις το ποτάμι, είναι η ζωή που κυλά.

Ποτέ δεν ξέρεις τι θα αφήσει στην όχθη και τι θα πάρει μαζί του από σένα.

Κόκκινες στέγες σε πόλη που αγάπησε το κόκκινο μετά μανίας.

Στέγες σαν βιβλία με ιστορίες για βαλίτσες που ανοιγοκλείνουν στις εποχές.

Κόκκινες στέγες σαν ευχές.



Κόκκινες στέγες σαν ευχές

σε πόλεις μεγάλες και πολιτείες μικρές.

Κόκκινες στέγες σαν ευχές

σε σοφίτες κλεισμένες

και σε βαλίτσες του χθες.

Κόκκινες στέγες με χλωμούς ποιητές

να διαβάζουν βιβλία και να γράφουν ζωές

Σαν ποτάμι κυλάνε

και μιλούν τώρα πια σιωπηλές…

Κόκκινες στέγες.

Παντού, σαν ευχές.

Αντέχουν στο γκρίζο και στις φτωχές μας στιγμές.

Μαρία Βούλγαρη,Ανοιχτό παράθυρο

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ 2015

Φώτο:ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ στο κάστρο της πόλης (2013)

Φερνάντο σε 27.453 πρόσωπα

Στο μπαούλο της πόλης που αγκαλιάζει το νερό 27.453* διάφανα χαρτιά.

Στο μπαούλο ενός προσώπου 27.453 γκριμάτσες.

Σ΄ ένα πρόσωπο τόσα πρόσωπα.

 Στα τόσα πρόσωπα μόνο ένα ποτήρι κρασί.

 Πώς να το μοιραστείς;

Διαιρείς στα άπληστα στόματα τη σταγόνα και πάλι δεν φτάνει.




27.453 γράμματα σε ψυχές που αγωνιούν για ό,τι έζησαν και ησυχάζουν μόνο στο μέλλον.



Ένα πρόσωπο έτοιμο να ταχυδρομήσει στους αιώνες που έρχονται 27.453 κραυγές.

 Κραυγές νερού, όπως η πόλη που έγραψε.

 Στο μπαούλο οι κόσμοι του μέλλοντος.

Κάθε μέρα τοποθετεί και από έναν.

Οι κόσμοι του ανθρώπου.

Εκδίκηση στον κόσμο που ζει έξω από το μπαούλο.


27.453 χαστούκια στα πρόσωπα των δικών μας «ετερώνυμων».



Στην πόλη που αγκαλιάζει το νερό
ένα μπαούλο,
ένας θάνατος,
ένα πρόσωπο με 27.453 σκιές! 

Μαρία Βούλγαρη,Φερνάντο σε 27.453 πρόσωπα
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ (2015)


* Φερνάντο Πεσσόα (Fernando António Nogueira de Seabra Pessôa),Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας.

Ο Πεσσόα πέθανε σε ηλικία 47 ετών . Στο σπίτι του βρέθηκε ένα ένα μπαούλο με 27.453 χειρόγραφα.

Τα ασανσέρ ανεβαίνουν άδεια

Καλημέρα σε όλους.

Σήμερα σηκώθηκα μετά από πέντε χρόνια ακινησίας στον καναπέ…και αυτό,
γιατί το ύφασμα έχει φθαρεί και θέλει αλλαγή. Μετακινήθηκα στην πολυθρόνα, που είχα αγοράσει στις καλές εποχές, με το καταναλωτικό δάνειο, για να εξοφλήσω τις πέντε πιστωτικές μου. Τα χρόνια πώς πέρασαν δεν το κατάλαβα…
Πραγματικά! Από δίπλα μου πέρασαν μνημόνια, εφαρμοστικοί νόμοι,euro groups,οίκοι υποβάθμισης, άνεργοι, διαδηλωτές, ΜΑΤ ,χημικά, κάδοι με ουρά πεινασμένων διπλανών μου, άδεια πιάτα, οικονομίες για τα γεράματα που χρησιμοποιήθηκαν στη νεότητα κι άλλα πολλά. Καλά ήταν. Κάθε μέρα περνούσε με κάτι καινούργιο. 

Ξέχασα πώς ήμουν όταν εργαζόμουν, δεν παραπονιέμαι, καλά είμαι, μια χαρά.

Καμιά φορά, μόνο, σκέφτομαι πως ο θάνατος από βλακεία δεν είναι μαρτυρικός, για να αγιάσω, και τα ασανσέρ για τον όποιο «παράδεισο» ανεβαίνουν άδεια…

Μαρία Βούλγαρη,Τα ασανσέρ ανεβαίνουν άδεια

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ(2015)

Τα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ εκδόθηκαν τον Οκτώβρη του 2015 και είναι αστικές σημειώσεις από τα μπλοκάκια ενός ανθρώπου που περπατά...εντός και εκτός του.

Σκουπίδια από γιορτές

Κουράστηκα να σε περιμένω.
Πρόσωπα,χρώματα,θάλασσα,γιορτή.
Κουράστηκα να σε περιμένω
σε τρένα ,σταθμούς,αεροδρόμια,λιμάνια...

Περπάτησα και κάθισα σε ένα καφέ...
Ήπια όλα τα χρόνια που σε περιμένω και αποφάσισα
ότι κουράστηκα να σε περιμένω
σ΄ αυτή την πλατεία με σκουπίδια από γιορτές

Μαρία Βούλγαρη,Σκουπίδια από γιορτές(απόσπασμα)
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ(2015)