Ολοκαίνουργια μάτια...

Στα πιο πολλά της ταξίδια πατούσε στις μύτες των ποδιών της.
Η αναπνοή της ήταν μπερδεμένη.
Τα χέρια της πάλευαν να παραμείνουν μέσα στις τσέπες της ακίνητα.
Τα μαλλιά της τα στρίμωχνε μέσα σε ένα ακόμα καπέλο.
Οι γλώσσες δεν είχαν ήχο και την ξεγελούσαν.
Στα πιο πολλά της ταξίδια κουβαλούσε σκιές.
Τις τακτοποιούσε σε βροχερά σημεία για να τις ξαναβρίσκει ζωντανές.
Έγραφε πάντα για μια επιστροφή και ποτέ για μια αναχώρηση.
Στα πιο πολλά της ταξίδια κουβαλούσε βιβλία που ακόμα δεν είχαν γραφεί.
Ποτέ δεν χρησιμοποίησε χάρτες.
Φοβόταν παθολογικά τα μουσεία και ο εφιάλτης ήταν αν κάποιο τους έκθεμα της έπιανε την κουβέντα.
Σε όλα, όμως ,τα ταξίδια ευχόταν πάντα  να έχει ολοκαίνουργια μάτια.
Και αυτό....συνιστά ένα ταξίδι από μόνο του.
Δεν επιστρέφει κάποιος που πάντα πηγαίνει.
Και αυτό συνιστά..μια ολοκαίνουργια χώρα να βρίσκεις στα..πιο πολλά σου ταξίδια.

Μαρία Βούλγαρη,Ατελείς Ιστορίες Βροχής(2017)

Ανοιχτό παράθυρo

Πάνω στις στέγες ζει η ομορφιά.

Κόκκινες στέγες σκορπισμένες σαν ευχές για ομορφιά.

Κόκκινες στέγες με σοφίτες στη μοναξιά.

Παρατηρούν τη ροή του Μολδάβα, σιωπηλές και περίεργες.

Βλέπεις το ποτάμι, είναι η ζωή που κυλά.

Ποτέ δεν ξέρεις τι θα αφήσει στην όχθη και τι θα πάρει μαζί του από σένα.

Κόκκινες στέγες σε πόλη που αγάπησε το κόκκινο μετά μανίας.

Στέγες σαν βιβλία με ιστορίες για βαλίτσες που ανοιγοκλείνουν στις εποχές.

Κόκκινες στέγες σαν ευχές.



Κόκκινες στέγες σαν ευχές

σε πόλεις μεγάλες και πολιτείες μικρές.

Κόκκινες στέγες σαν ευχές

σε σοφίτες κλεισμένες

και σε βαλίτσες του χθες.

Κόκκινες στέγες με χλωμούς ποιητές

να διαβάζουν βιβλία και να γράφουν ζωές

Σαν ποτάμι κυλάνε

και μιλούν τώρα πια σιωπηλές…

Κόκκινες στέγες.

Παντού, σαν ευχές.

Αντέχουν στο γκρίζο και στις φτωχές μας στιγμές.

Μαρία Βούλγαρη,Ανοιχτό παράθυρο

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ 2015

Φώτο:ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ στο κάστρο της πόλης (2013)

Αύγουστος μήνας...

Σε κάποια συρτάρια αρχίζει  βροχή...
Σε κάποιες θάλασσες γεννιούνται υποσχέσεις που ήδη έχουν ενταφιαστεί με τιμές.
Σε κάποιες ντουλάπες γεννιούνται ολοκαίνουργια καπέλα.
Και σε κάποιες διασταυρώσεις τα παπούτσια στρίβουν σε μια τρίτη οδό.
Πιο οριστική λογοτεχνία από τούτη...δεν γνώρισα.

Μαρία Βούλγαρη,ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ

******************************************************
Ο Αύγουστος στο μυαλό μου μοιάζει με μια τεράστια αιώρα που αναβάλλει γλυκά την επικείμενη "βροχή" του φθινοπώρου.
Μήνας  τεμπέλης!
Μήνας με άνεμο!
Μήνας ανάγνωσης!


Καλό μας μήνα ,φίλοι μου!

 

Έχουμε υπάρξει μαζί...

 Η λάμψη θα μας συναντήσει
Όπως χορεύεις την κραυγή

Έχουμε υπάρξει μαζί
Κύματα σε θαλασσογραφίες

Έχουμε υπάρξει
Αμήχανες σιωπές μετά από εξεγέρσεις

Έχουμε υπάρξει μαζί
Με λευκά πρόσωπα σε ανάσες που δεν κατεβαίνουν

Έχουμε υπάρξει
Ερωτευμένοι και με άλλους

Κι αν δεν φύγουμε μαζί
Τουλάχιστον θα ξέρουμε πως κανείς δεν έμεινε πίσω

Δεν θα γράψω ξανά από απόσταση
Όσα θα ήθελα να σου πω με τα μάτια

Δεν μπορούμε παρά να υπάρξουμε μαζί
Και σε ό,τι είναι έτοιμο να ανθίσει

Μόνο που για την ώρα
Τα φιλιά μας διανύουν μια παράξενη περίοδο της ζωής μας



Νίκος Ερηνάκης , "η λάμψη θα μας συναντήσει όπως χορεύεις την κραυγή" (απόσπασμα)

__________________________________________________________________

Ο Νίκος Ερηνάκης (1988, Αθήνα) είναι υποψήφιος διδάκτωρ Φιλοσοφίας των Πανεπιστημίων του Λονδίνου και της Οξφόρδης έχοντας σπουδάσει οικονομικά (ΟΠΑ), φιλοσοφία και συγκριτική λογοτεχνία (Warwick), και φιλοσοφία των κοινωνικών επιστημών (LSE]. Έχουν εκδοθεί δύο βιβλία ποίησής του "Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου" (Ροές, 2009) και "Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά" (Γαβριηλίδης, 2013), και μία επιλογή ποιημάτων του Γκέοργκ Τρακλ και σχετικών κειμένων του Μάρτιν Χάιντεγκερ σε μετάφρασή του ("Σκοτεινή αγάπη μιας άγριας γενιάς", Γαβριηλίδης, 2011). Ποιήματα και κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί σε πέντε γλώσσες.

 Φώτο : Art Wolfe

Οι θρύλοι των πράξεων...

Θρύλοι λένε πως στην ενδοχώρα της Βραζιλίας,υπάρχει ένα σπάνιο είδος πουλιού που τραγουδά μόνο κάθε φορά που κάποιος ερωτεύεται η νοιώθει μοναξιά.

Οι ίδιοι θρύλοι λένε πως το ακούν μόνο όσοι ονειρεύονται στη διάρκεια της μέρας τους.

Όσοι έπαιξαν και έχασαν στην αρένα της αγάπης.

Το ακούν και χαμογελούν..γνωρίζοντας πως ο κόσμος γεμίζει θαυμάσιους "ακροατές" δύο πράξεων σπάνιων.

Του έρωτα και της μοναξιάς.

Θα μπορούσαν όλα αυτά να τα λένε οι θρύλοι...η να σας τα λέει ο Jobim.

Σαν μια ακόμα ιστορία που δεν πρέπει να..προσπεράσουμε.


Μαρία Βούλγαρη,Οι θρύλοι των πράξεων(απόσπασμα)

___________________________________________

ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ (2017)

Οι ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ είναι μικρές ιστορίες που διαρκούν όσο μια.. νύχτα.

Με το πρώτο φως της ημέρας τις ξεχνάς και το μόνο που θυμάσαι από αυτές είναι μια φωνή.

Αν είναι η δική σου η κάποιου που θέλει να σου διαβάσει πριν κοιμηθείς ...δεν θα το μάθεις ποτέ.

Ξεκίνησαν τον χειμώνα του 2017.

Αρχικά είχαν πρόθεση να διαβαστούν στην μικρή μου ανηψιά,τη Σοφία,αλλά στην πορεία τις διάβαζα μόνο στον εαυτό μου.

Σαν μια απόπειρα να ακούσω την φωνή μου που απευθύνεται σε ό,τι αγαπά μετά μανίας.

Στις σύντομες ιστορίες δεν υπάρχει αφηγητής.

Παρά μόνο η ιστορία...

Να αφηγείται την δική της ιστορία.

Συνεχίζονται....

"The Story Behind the Night Bird Sing His Lullaby" by Natasha Newton

Σύντομο βιογραφικό

Οι ΙΚΕΤΕΣ είμαστε δυό άνθρωποι που ζούμε δίπλα σας.
Υπαρκτοί όσο και οι λέξεις μας.
Όσο εσείς αποφασίζετε να.. είμαστε!
Ταξιδεύουμε και σημειώνουμε σύννεφα..
Δίνουμε οδηγίες ζωής ο ένας στον άλλο για ασφαλείς μετακινήσεις εντός μας.
Είμαστε εμμονικά ερωτευμένοι με τη ζωή.
Δεν λέμε ποτέ "σε αγαπώ"μιας και αυτό έγινε κουρέλι στα στόματα των ανθρώπων.
Ζούμε σε διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και πλάτη.
Κοινός τόπος συνάντησης είναι μια κουβέρτα σε έναν καναπέ κάπου.
Όπου...
Όταν λείπουμε ο ένας στον άλλο ανταλλάσσουμε δελτία καιρού.
Είναι ζωτικής σημασίας να βρέχει ικανοποιητικά όταν διαβάζουμε.
Οι πόλεις που περπατάμε είναι αρχηγεία βροχής.
Είναι στην καρδιά μιας επιστροφής.
Εκλιπαρούμε μόνο τις θύρες εξόδου.
Ικετεύουμε...για ανοιχτά μυαλά, χέρια και τσέπες με πολύτιμα όνειρα.
Δεν έχουμε όνομα.
Μας εγκατέλειψαν τα γράμματα τους από πολύ νωρίς.
Δεν έχουμε πρόσωπο.
Μόνο το δικό σας δανειζόμαστε!
Προσπαθούμε να ευθυγραμμιστούμε και να ζήσουμε σε ένα φως φιλικό!
Γράφουμε για να μη ξεχάσουμε τις σκιές μας.
Αγαπάμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τις πλατείες.
Κερνάμε ονειροπολήσεις.
Μοιράζουμε χάρτες.
Αυτοί είμαστε.
Και σας ευχαριστούμε που είστε κοντά μας!

Μαρία Βούλγαρη-ΙΚΕΤΗΣ 1

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Μη σταματάτε να μας ρωτάτε ποτέ..."Ποιοι είστε"
Για να είμαστε!

 

Αντίο,πληγές...

Αντίο,πληγές,ξέρω ότι σας χρωστώ όλα όσα δεν είμαι.
Τώρα πρέπει να φύγω,δεν μπορώ να μείνω εδώ να ακούω τα παράπονά σας
ούτε τα δικά μου.
Δεν θέλω να γίνω μάρτυρας μιας πίστης που δεν έχω.

Ονομάζομαι Κανένας,όχι Άγιος Σεβαστιανός.

Με περιμένει ο κόσμος,η θάλασσα και ό,τι αγαπώ,
η άγρια οδύσσεια του να είσαι ευτυχισμένος.

Juan Vicente Piqueras,Heridas Sirenas(Πληγές Σειρήνες) απόσπασμα
Από την ποιητική συλλογή,ΑΘΗΝΑ

Ένα Παρίσι πολύβουο ανάβει το χαμόγελο σου...

Ένα Παρίσι πολύβουο και βροχερό που ταξιδεύει ολόφωτο μες στον Δεκέμβρη η έναν Γενάρη από τα παλιά που θυμάσαι.
Ο Σηκουάνας στο αριστερό παπούτσι σου μήτε ανεβαίνει μήτε κατεβαίνει,μόνο στέκονται οι όχθες του ακίνητες σαν το βλέμμα σου κάτω από την ομπρέλα.
Τα βλέφαρα σου διέσεις και υφέσεις που μεσολαβούν ανάμεσα στις στιγμές μου κι όπως οι άλλοι βλέπουν και ακούν την βροχή,εγώ τη διαβάζω σταγόνα τη σταγόνα.
(απόσπασμα)

Σταύρος Σταύρου,  ...το άσπρο του έρωτα..στου έρωτα το μαύρο
***************************************************
Από τα αγαπημένα της σελίδας τούτης.
Οι λέξεις αποχωρούν μπροστά στη σιωπή.
Πάντα!
Ασπρόμαυρες και άτακτες.

Φερνάντο σε 27.453 πρόσωπα

Στο μπαούλο της πόλης που αγκαλιάζει το νερό 27.453* διάφανα χαρτιά.

Στο μπαούλο ενός προσώπου 27.453 γκριμάτσες.

Σ΄ ένα πρόσωπο τόσα πρόσωπα.

 Στα τόσα πρόσωπα μόνο ένα ποτήρι κρασί.

 Πώς να το μοιραστείς;

Διαιρείς στα άπληστα στόματα τη σταγόνα και πάλι δεν φτάνει.




27.453 γράμματα σε ψυχές που αγωνιούν για ό,τι έζησαν και ησυχάζουν μόνο στο μέλλον.



Ένα πρόσωπο έτοιμο να ταχυδρομήσει στους αιώνες που έρχονται 27.453 κραυγές.

 Κραυγές νερού, όπως η πόλη που έγραψε.

 Στο μπαούλο οι κόσμοι του μέλλοντος.

Κάθε μέρα τοποθετεί και από έναν.

Οι κόσμοι του ανθρώπου.

Εκδίκηση στον κόσμο που ζει έξω από το μπαούλο.


27.453 χαστούκια στα πρόσωπα των δικών μας «ετερώνυμων».



Στην πόλη που αγκαλιάζει το νερό
ένα μπαούλο,
ένας θάνατος,
ένα πρόσωπο με 27.453 σκιές! 

Μαρία Βούλγαρη,Φερνάντο σε 27.453 πρόσωπα
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ (2015)


* Φερνάντο Πεσσόα (Fernando António Nogueira de Seabra Pessôa),Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας.

Ο Πεσσόα πέθανε σε ηλικία 47 ετών . Στο σπίτι του βρέθηκε ένα ένα μπαούλο με 27.453 χειρόγραφα.

Παράλληλα...

Στις χιλιοειπωμένες μητροπόλεις του κόσμου..

Παράλληλα θα περπατούν οι θάνατοι και οι μικρές ζωές..

Όπως σκύβεις να αυτοκτονήσεις για μια σου ακόμα τραγωδία..σε ένα ποτήρι μπύρα.

Την ίδια στιγμή στην παραπάνω πόλη κάποιος.. θα δίνει φως σε έναν άνθρωπο.

Παράλληλα θα περπατούν οι άφθονες θλίψεις σου και οι απαγορευμένες χαρές σου.

Όπως στήνεσαι για μια φωτογραφία σε μια συναυλία φαντασμάτων...

Μα..κάπου κάποιος θα επιστρέφει για να αναπνεύσει αγάπη.

Παράλληλα πάνε τα τελευταία σύνορα που σκαλίζεις πάνω στις παλάμες σου.

Παράλληλα...

Σαν την τελευταία εξορία μιας λύπης που ξημέρωσε ένα  χαμόγελο..ολόγιομο!

Μαρία Βούλγαρη,Παράλληλα

ΜΙΚΡΕΣ ΑΚΑΜΠΤΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Σήμερα κάπου στον κόσμο μια βόμβα σκότωσε ένα παιδάκι.

Ένας άνθρωπος θρηνεί για μια ζωή του που τον προσπέρασε.

Ένας φίλος γέλασε σε ένα μάθημα που δίνει φως...

Και κάποιος επέστρεψε σε ένα χαμόγελο..

Παράλληλα...πάντα.

Σε αυτές τις αιώνιες συναλλαγές και εναλλαγές..πάντα και παράλληλα να βλέπεις πως όλα όσα βρίσκονται σε μια συνεχή ροή είναι..ζωή.

Να αγωνίζεσαι για να.. αλλάζεις!

Να σε αλλάζεις!

Καλοκαίριασε...

Καλοκαίριασε...

Ξημερώνει νυχτολούλουδα και στην τελευταία θάλασσα!
Πιο οριστικό σύνορο από αυτό δεν είδα!

Μαρία Βούλγαρη.

Καλό καλοκαίρι στους φίλους μας!!
Να ξημερώνει στις μέρες σας!!
Σας αγαπάμε,να το ξέρετε!!!
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ