Ο έρωτας και η ζωή θα νικήσουν στο επόμενο φιλί μας...

Σας γράφω γιατί σε μέρες σαν αυτές είναι σωτήριο να μπορείς να μοιραστείς.
Είναι σωτήριο να νιώθεις.
Να κλαις.
Να προσεύχεσαι.

Και να στέκεσαι....
Να στέκεσαι στο ύψος όχι των περιστάσεων..μα στο ύψος της ψυχής σου.
Να αποδεικνύεις στον καθρέφτη σου πως δικαίως σε είπαν "άνθρωπο".

Σωστά να λυγίζεις...

Σωστά να σπας....και ακόμα πιο σωστά να κολλάς τα κομμάτια σου.


Η μια τραγωδία φέρνει την άλλη...
Την μια μέρα πέφτεις πάνω σε ανθρώπους...με δόντια εφιάλτη που σε προσβάλουν και την επόμενη στιγμή γεννιέται το επόμενο κακό.
Όλα παίρνουν φωτιά...

Δόντια και ψυχές μαύρες.
Αθώα μαλλιά και ηλικιωμένοι θάνατοι.
Καρβουνα,υπόλοιπα ανέμελων ημερών,διασώστες,αδέσποτα τραγούδια..
Λυγμοί,παυσίπονα,κουράγια.
Ενοχές,αλληλεγγύη,ανθρωπιά.

Όλα μα όλα στριμώχνονται μέσα στις τσάντες μας.

Φίλοι μου....αυτό είναι η ζωή.
Οι εύθικτοι εγωισμοί μας περιμένουν σαν τον επόμενο εμπρηστή να τελειώσουν την βρώμικη δουλειά τους.
Το ένα κακό φέρνει το άλλο.
Πάντα αυτό γινόνταν.

Το ένα χαμόγελο φέρνει το άλλο.

Πάντα αυτό θα γίνεται.
Θεραπευόμαστε για να αντέξουμε την επόμενη συμφορά.
Στην επόμενη τραγωδία να είμαστε λιγάκι πιο κοντά σε αυτό που είμαστε.
Ένα μικρό βηματάκι πιο κοντά σε όσους μας χρειάζονται...

Να στέκόμαστε στο απέραντο ύψος του ανθρώπου
Με γενναιότητα.
Να τιμάμε ...όλα όσα αναπνέουμε και να αγαπάμε όλα όσα μας περιστοιχίζουν και ζουν μαζί μας.

Ο έρωτας και η ζωή θα νικήσουν στο επόμενο φιλί μας!

Μαρία Βούλγαρη,Θεραπεία.


****************************************************************


Είχε κάτι φανταστικά σύννεφα γύρω από το φεγγάρι...η μήπως είχε φεγγάρια γύρω από τα σύννεφα.
Και σήμερα η μάχη ζωής και πόνου καλά κρατεί.


 Μισή στη γη και μισή στα σύννεφα.

Μισή στο καλοκαίρι και μισή στη βροχή.
Μισή στον πόνο και μισή στην ελπίδα.

Σας φιλώ και εύχομαι να μη ξημερώσουν άλλες τέτοιες μέρες.
Οι ΙΚΕΤΕΣ στέλνουν όλη τους την αγάπη στους συνανθρώπους μας που θρηνούν και δοκιμάζονται.
Θα τα καταφέρουμε!

Εν τω μέσω θέρους...

Μήνες πηγαινοέρχονται σε ημερολόγια.
Πέφτουν οι νύχτες σαν αστέρια η μόνο τα χέρια σου ανάβουν σαν φάρος;;
Τα τζιτζίκια παίρνουν μαζί τους και την τελευταία μουρμούρα...
Τα πέλματα σου σέρνονται πάνω σε βότσαλα...


Και όλα όσα σε πόνεσαν...σπάνε σε κομμάτια χίλια.
Και όλα όσα θεράπευσες...σπάνε σε κομμάτια χίλια.
Και όλα όσα φεύγουν....σπάνε σε κομμάτια χίλια.

Μέσιασε το καλοκάιρι.

Να αφήνεις.....

Θα τα ξαναπούμε..

Με τις πρώτες σταγόνες του φθινοπώρου.
Και με ομπρέλες..θεόκλειστες!

Να είστε καλά αγαπημένοι μου!


Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

 

 

 

Έργο του Nicholas St John Rosse
Enjoying the Incoming Tide

 

Κάποιος είπε πως οι στέγες στο Παρίσι είναι παρτιτούρες χωρίς κλειδιά...

Κάποιος είπε πως οι στέγες στο Παρίσι είναι παρτιτούρες χωρίς κλειδιά.
Ξεφυσούν σας τρομπέτες και σκορπάνε βροχή.
Ανεβοκατεβαίνεις δρόμους...
Σκοντάφτεις σε βιβλία ....
Ακουμπάς σε λάμπες δρόμου...
Το Παρίσι μοιάζει σαν ένα άρωμα που τελείωσε και δεν αποχωρίζεσαι το μπουκάλι του.
Αντί για σημαίες,κάθε  φορά που φυσάει ,ανεμίζουν βλέφαρα.
Είναι μόνο ένα φως μέσα σε μια πόλη...

Επόμενος σταθμός το Παρίσι.
Σε αναζήτηση...όρασης.

Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Φώτο : Andre Bergeron

Εκπεσόντες θνητοί...

Τα αγάλματα μετακίνησαν τα μάτια τους σε άλλη εξορία.
Ο ουρανός κινείται ολόιδιος πάνω από τον Τίβερη.

Σε μια πόλη αμίλητη όλες οι κουβέντες ακούγονται σαν τις καμπάνες του Sant'Agostino.

Νυχτώνει αργά και βλέπεις να έρχονται...

Εκπεσόντες θνητοί
Εξορισθέντες πεζοί
Βιαστικοί επισκέπτες

Σε μια πόλη αιώνια..
Τίποτα δεν θα αλλάξει για χάρη σου.

Μαρία Βούλγαρη,Κάρτες για σένα
Ρώμη, Ιούνιος 2018

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Συστατικά...

Πρόσφατα ανακάλυψα την ευεργετική δράση του χρόνου στο σώμα μου.
Το μυαλό αντιστέκεται και στήνει διαμαρτυρίες γεμάτες συνθήματα όπως αυτό :
Ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα.
Το σώμα μας.
Το μυαλό μας.
Τις σχέσεις μας.
Το περβάλλον....και ό,τι μπορείτε να φανταστείτε.

Ναι...
Κάποιες εποχές ο πέλεκυς του χρόνου έπεφτε βαρύς πάνω μου και ίσως ξαναπέσει...μα..κάποιες λίγες στιγμές τον αγαπώ παράφορα.

Ο χρόνος.
Η έννοια αυτή που σχετίστηκε με τα περισσότερα δεινά μας και έβαλε σε υπαρξιακές αναζητήσεις μεγάλους ανθρώπους μα και "μικρούς".


Ένας δάσκαλος γιόγκα είπε πως ο χρόνος είναι το "μαγικό συστατικό"σε μια πρακτική.
Και πραγματικά τον ευγνωμωνώ που με απλότητα μας όρισε αυτό το "τέρας"που όλοι τρέμουμε.

Αν αφήσεις τον χρόνο να δουλέψει πάνω στο σώμα σου...και έχεις υπομονή και γλυκύτητα για την ακαμψία σου..θα δεις θαύματα.
Θα δεις πως μέσα σε λίγα λεπτά τα καταρακωμένα σου μέλη θα ταξιδέψουν προς άγνωστη σου κατεύθυνση.
Το σώμα σου ολόκληρο θα ακολουθήσει αυτή την διαδρομή.
Ο χρόνος θα κάνει την "βρώμικη δουλειά"της απελευθέρωσης.
Μετά το σώμα θα ακολουθήσει η αναπνοή.
Ίσως και το μυαλό...

Και η ιστορία έχει ως εξής:
Δώσε σημασία στον χρόνο και μη τον μάχεσαι.
Μαλακώνει πολύ αργά τα χρόνια σου.
Τα αφήνει να αφήσουν ό,τι δεν χρειάζονται.

Χρόνο στον χρόνο με... υπομονή!

Μαρία Βούλγαρη,Συστατικά

ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ ΣΤΡΩΜΑ

Πίστη...

Η σημερινή μας ανάρτηση είναι υπό την επήρεια της χθεσινής μας πρακτικής.

Πίστη..

Το πιο μεγάλο συστατικό της αλλαγής και της ομορφιάς.
Η ουσία των ονείρων που αργότερα θα τα κρατάς και θα έχουν ζωή,σχήμα,μυρωδιά,και χρόνο.

Πίστη..

Μια έννοια που είναι κι αυτή κατακρεουργημένη και συγχυσμένη.
Η μεγάλη πραγματικότητα της καρδιάς.


Πιστεύω θα πει...διατηρώ!
Έναν  πραγματικό εαυτό που ζει καλυμμένος από πολλά υφάσματα.
Μια ευχή που την ισοπέδωσε η λογική και ο υλισμός.
Ένα τραγούδι που βράχνιασε και σιγομουρμουρίζει δρόμους.
Έναν καλό λόγο σε καιρούς βασανισμένους.
Μια φλόγα που πηγαινοέρχεται και μια μέρα θα λάμψει.


Πίστη...

Στα μεγάλα και τα σπουδαία της καθημερινής μας ζωής.
Σε βραχίονες που έλκονται προκειμένου να στηρίξουν όλα όσα πιστεύουμε και θέλουμε να τα στείλουμε ουρανό!!!

Καλό μας μήνα,φίλοι μου!!!

Πέρασαν χρόνια που δεν πίστευα.
Και που έλεγα πως τα ταξίδια για μένα και τον έτερο Ικέτη μας..μάλλον σταμάτησαν.
Όταν πίστεψα ξανά στις αποσκευές μας και στις τσέπες μας...όλα άρχισαν πάλι από την μόνη τους αρχή.
Σε λίγες μέρες,θα ταξιδέψουμε στην Ρώμη.
Και θα σας γράψουμε ακόμα μια Ιστορία...
Ξέρετε....από αυτές που μοιάζουν με παγωτά σε καιρούς άπιστους.

Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

 

Ρώμη....

Η Ρώμη είναι ένα μικρό μυστικό γεμάτο πλακόστρωτες σκηνές.
Οι περίπατοι έχουν έναν ήχο με πολλές παύσεις.
Τα αγάλματα είναι κούφια και αν τα τρυπήσεις θα τρέξει αμύγδαλο.

Σας είπα πως η Ρώμη μυρίζει αμύγδαλο στις εποχές της;;;

Ταράτσες και υπερβολές φωτός.
Μια Ιστορία και μια ακόμα...

Βέσπες και αθλητικά παπούτσια.
Μαντήλια πάνω σε Μαντόνες που γελούν καθώς πίνουν την τελευταία γουλιά του βιαστικού καφέ τους.

Φήμες λένε πως όταν κάποιος ερωτευτεί και απομείνει μισός η Ρώμη είναι η μόνη παρηγοριά που του τραγουδάει λήθη.


Σύντομα τα  νέα μας από εκεί.
Για ταράτσες,γάτες,αμύγδαλα και νωχελικά γεφύρια.

Για μισούς έρωτες δεν θα γράψουμε.
Αγαπάμε την υπερβολή των ολόκληρων!


Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

 

Μέρες που θες να ανέβεις μέχρι το ταβάνι αλλά κάτι σου τραβάει το πόδι....

Κάποιες φορές όταν βρισκόμαστε πάνω στο στρωματάκι μας νιώθουμε πως υπάρχει ένα εμπόδιο γνώριμο αλλά...ενοχλητικό.
Είναι μέρες που κάτι μας κρατά κάτω κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Μέρες που θες να ανέβεις μέχρι το ταβάνι αλλά κάτι σου τραβάει το πόδι.

Με τους μήνες άρχισα να παρατηρώ στις θέσεις τι είναι αυτό που μπορεί να μας καρφώνει στη γη.

Η απάντηση μου δόθηκε αυτή την Δευτέρα στο μάθημα Κουνταλίνι γιόγκα με τον Μηνά μας.

Αυτό που με τραβάει κάτω είναι η ντροπή για το σώμα μου και κυρίως για την κίνηση μου.

Κληθήκαμε να αρχίσουμε περιστροφές με μουσική και εγώ σκεφτόμουν πως είναι αδύνατον να αφήσω τον άνεμο της κίνησης να με πάει βόλτα.
Οι αγκώνες ήταν στη θέση που πρέπει;;
Τα χέρια κρατούν το κεφάλι καλά;;;;
Αν αφεθώ μήπως φανώ στην ομάδα γελοία;;;;
Αν αρχίσω να στρίβω μήπως τραυματίσω την Στέλλα μας;;;
Το πρώτο λεπτό η κρίγια ήταν κουραστική και ανυπόφορη.
Στο επόμενο λεπτό ήξερα πως κανείς δεν κοιτά κανέναν και πως η μουσική,η αναπνοή και η κίνηση είναι αμείλικτες αν.. το αποφασίσεις.
Οι περιστροφές άρχισαν να γίνονται δροσερές και άνετες.
Τα χέρια,ο αυχένας,τα ρουθούνια ,το βλέμμα,έγιναν όλα μια μάζα που κινούνταν κάπου στον κόσμο,από κάποιον στον κόσμο...

Adi Shakti*

Η ντροπή είναι μεγάλος τοίχος.

Αν έχω σώμα "συμβατό" με την γιόγκα;;
Ειλικρινά την γιόγκα την αφήνει παγερά αδιάφορη.
Αν κινούμαι με χάρη;;;;
Μικρή σημασία έχει μιας και το αποτύπωμα μου είναι μοναδικό.

Κανείς δεν κοιτά κανέναν.
Κανείς δεν αναπνέει για κανέναν.
Όλα όσα συντελούνται είναι μοναδικά και κάποιες φορές κοινά.

Το σώμα είναι το πρώτο μεγάλο μας εμπόδιο.
Υποφέρει,στραβώνει,διαμαρτύρεται,προειδοποιεί,διεκδικεί και ντρέπεται..
Ντρέπεται και κολλάει...
Παρασύρει τα λόγια...
Αφήνει τραύματα και ενοχές...
Δολοφονεί τον άνεμο.

Λευτεριά σε ό,τι ακριβώς είμαστε!

Μαρία Βούλγαρη,Adi Shakti..

*Adi Shakti η πρώτη μας ενέργεια.
Shakti είναι η θηλυκή μας ενέργεια.
Η ενέργεια της δημιουργίας,της ομορφιάς,η αληθινή μορφή του σώματος.

Την αγάπη μου στους φίλους και στον δάσκαλό μας Μηνά Ραφαηλίδη για την "αποκάλυψη"της Δευτέρας.

 

Να εμπνέεσαι και να εμπνέεις...

Σε τούτο ξεχωρίζει η ζωή από την επιβίωση: Οτι αφήνει χώρο στο δέος και την έμπνευση. 

Το δέος πηγάζει από το θαύμα της ύπαρξης. 

Η έμπνευση από τη μαγεία της συνύπαρξης.

Η έμπνευση βρίσκεται παντού, αρκεί να έχεις μυαλό και καρδιά ορθάνοιχτα. 

Κατοικεί στη συμπόνοια, στην αλαζονεία, στον εγωισμό, στο φόβο, στην αγάπη. 

Κρύβεται στα σκοτάδια, στις γωνιές ενός χαμόγελου, στην οργή, στη χαρά, στην απόγνωση.

Θέλει κουράγιο και τόλμη να συνυπάρχεις με τους άλλους. 

Είναι όμως ο μόνος τρόπος να υπάρχεις. 

Να ανταλλάσσεις υγρά, μυρωδιές, βλέμματα, χαστούκια και φιλιά. 

Να αντέχεις τη διάψευση. Να θυμώνεις και να γελάς με τη μικρότητα και το μεγαλείο σου. 

Να αγαπάς και να ζηλεύεις ταυτόχρονα. 

Να είσαι φθαρτός και αιώνιος. 

Να εμπνέεσαι και να εμπνέεις...

Χρήστος Κιούσης

Να κάνεις το γέλιο όσων αγαπάς...mantra....

Χρόνια τώρα νομίζεις πως η ποίηση ζει σε μοναξιές,σε βροχές ,σε ηλιοβασιλέματα ,σε θάλασσες και άνθη.
Σε έρωτες και σε "απέρωτες",κατά τον Cortazar.

Γράφεις,σβήνεις και χαλάς φαιά ουσία και μελάνι .
Κάποιοι ελάχιστοι χύνουν και αίμα ....

Ποίηση...

Λες και όταν κάποιος γράφει συντελούνται οι κατάλληλες καιρικές συνθήκες και οι κατάλληλες απώλειες..

Δύσκολα γράφει κανείς για την ζώσα στιγμή.
Για την χαρά που διαρκεί όσο ένα άνοιγμα και κλείσιμο των ματιών.
Ίσως γιατί δεν προλαβαίνει.
ίσως γιατί την χαίρεται.

Η ποίηση ταυτίστηκε με τα δύσκολα....
Με τα ανεκπλήρωτα....
Τα φαντασιακά...

Οι λόγοι ύπαρξης της είναι απλοί.
Γράφουμε γιατί...δεν ζούμε.

Ποιος θα καταδεχτεί να γράψει για αυτούς που σε νοιάζονται στην κάθε σου μέρα;;;
Για αυτά τα μικρά  πραγματάκια που σε κάνουν παιδί από την αρχή;;;
Για όσα είσαι και δεν τα βλέπεις...
Για τα δημητριακά που στροβιλίζονται στην "καλημέρα"του αγαπημένου σου;;

Μας αρέσει δεν μας αρέσει, η ποίηση ξεκινά και καταλήγει σε μια υποκειμενική φαντασία.
Σε έναν αγώνα δρόμου μεταξύ του "εγώ"και του "εσύ".

Η ποίηση δεν εμπεριέχει συμπόνια.

Και εκεί βρίσκεται όλη η ποίηση του κόσμου.

Συμπόνια στις μέρες μας.

Η ποίηση είναι αυτό!
Να κάνεις το γέλιο όσων αγαπάς...mantra.*

Στον Χ.
για την ποίηση των πρωινών.

Μαρία Βούλγαρη,Συμπόνια στην Ποίηση

*Η λέξη ”mantra” προέρχεται από το σανσκριτικό man (νους) και tra (απελευθερώνω). Επομένως αφορά μία φωνητική τεχνική που σκοπό έχει να απελευθερώσει τον νου. Κατ’ ουσία τα mantras αποτελούν συγκεκριμένες λέξεις, ολόκληρες φράσεις ή ακόμα και ακαθόριστες συλλαβές που επαναλαμβάνονται. 

 

Ενθυμήσεις ημερολογίων περασμένων πράξεων...

Κάποιες μέρες ,συνήθως βροχερές μας πιάνει αυτό που αποκαλώ: Ενθυμήσεις ημερολογίων περασμένων πράξεων".

Ξεκινώντας από τη λέξη "Ενθυμήσεις"οφείλεις να προετοιμαστείς για τις αποχρώσεις στους.
Και ,πιστέψτε με...είναι συνήθως γκρίζες,ισχνές,λερωμένες και ενοχλητικές.

Ημερολόγια μίσους η αγάπης λανθασμένης οπτικής και ποιότητας.

Κάποιες μέρες η αναλυτική μας ικανότητα γίνεται ένα σώμα και στήνει γλέντι με το "εγώ"μας.
Πάρτυ απόψεων,κρίσεων,φθόνου,υποσχέσεων και ονειροπολήσεων χωρίς δρόμο.

Ενθυμήσεις και αυτομαστίγωμα.
Ενθυμήσεις και μπλοκάρισμα επερχόμενων ημερών.
Ενθυμήσεις ενός εαυτού που στο σήμερα είναι άλλος.
Ενός εαυτού που το επόμενο λεπτό θα είναι πάλι κάποιος άλλος.

Το παιχνίδι τούτο δεν έχει τέλος.
Η ανάλυση και η ερμηνεία περασμένων αποτυπώσεων χρόνου είναι εργαλείο αλλά είναι και δηλητήριο.

Η Σκέψη είναι ένας μεγάλος απατεώνας.
Μπαίνει και κόβει χρόνια από τα χρόνια μας.
Η πιστή της σύντροφος ονομάζεται Ανάλυση.
Και ο ορκισμένος εχθρός τους η Απλότητα.

Κάποιες μέρες...είναι βάλσαμο να ακουμπάς με τα χέρια σου όλους τους ήλιους σου.
Είναι σε θερμοκρασία σώματος.
Να τους βγάζεις,να τους απλώνεις και να τους μαλώνεις που κρύφτηκαν μέσα σε παλιά ημερολόγια ενθυμήσεων.

Κάθε μέρα πέταξε από πάνω σου την Σκέψη και την Ανάλυση.
Μείνε....
Όπως το πρώτο δευτερόλεπτο που γεννήθηκες.
Με καμιά μνήμη.
Με μια σωστή αναπνοή.
Μείνε με τον ήλιο σου φρέσκο και έτοιμο να μπουσουλήσει.
Θα έρθουν μέρες που θα περπατήσει.
Που θα περπατήσετε μαζί.

Άλλες μέρες..
Νέες μέρες...

Μαρία Βούλγαρη,Μείνε...

ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ...ΣΤΡΩΜΑ

 

Balasana(Η θέση του παιδιού)

Έργο της Kathryn Schuessler