Ο Αύγουστος βυθίζεται...

Ο Αύγουστος βυθίζεται...

Ξεκινά από κάποια μπουκάλια γεμάτα με καλοκαίρι ,συνεχίζει στα μαλλιά  σου και απλώνεται σαν βροχή Νοεμβρίου στα ακροδάχτυλα σου.
Σκαρφίζεται πρόσωπα και θάλασσα.
Σκάει μέσα στα χέρια σου σαν μώβ σταφύλι....


Το φθινόπωρο είναι μια βεβαιότητα αλλά ακόμα αρνείσαι τα σύννεφα.

Ο Αύγουστος συρρικνώθηκε και απλώνει ρούχα στα τραγούδια σου....

"This Fire of Autumn....."

Καλό μας φθινόπωρο ,φίλοι μου...
Με ευχές Αυγουστιάτικες....

Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Φώτο : Donnie Nunley — Purple Grapes



 

Ανθίζουνε κάμποι με δυό σπυριά χαμόγελο...

Ποντικοί

Σύντροφοι φεύγουμ'από δω.
Σε τούτο δω το σπίτι
οι γάτες γίναν τέρατα.
Παραχορτάσανε με ανθρώπινα σκευάσματα
και μεταλλάχτηκαν.
Απόχτησαν συνήθειες ανθρώπων.
Δεν μας ορμάνε πια για να μας φάνε
-τόσα χρόνια δα μάθαμε να γλυτώνουμε απ΄τα νύχια τους-
Τώρα μας στήνουνε παγίδες με δολώματα
και σαν το δόκανο συντρίψει τον λαιμό μας,
μας ρίχνουνε ημιθανείς
στον κάδο απορριμμάτων.


Θέλει τόσο λίγο

Θέλει τόσο λίγο
να ξεμυτίσει ο ήλιος
για να σκορπίσ' η νύχτα.
Φτάνει μια στάλα επαφής
να μερώσει ο πόνος.
Ανθίζουνε κάμποι με δυό σπυριά χαμόγελο.
πόσο κοστίζει αλήθεια ένας λόγος ζεστός;

Τίποτα,τίποτα....
Είναι πιο εύκολο θαρρείς
να ρίξεις μια πέτρα στη χελιδονοφωλιά
κι ας θέλει χίλια πηγαιν'έλα
να χτιστεί.

Ζω

Θέλω στοχεύω αγωνίζομαι αποτυχαίνω πέφτω σηκώνομαι επιμένω.
Σκέφτομαι χάνομαι φοβάμαι λιποψυχώ αναθαρρώ συνεχίζω.
Πληγώνω πληγώνομαι μετανιώνω συγχωρώ φιλιώνω.
Ενθουσιάζομαι δίνομαι πάσχω ερωτεύομαι.
Εμπιστεύομαι συμπάσχω αγαπώ.
Ελπίζω ονειρεύομαι.
Ζω.

Δημήτρης Μ. Γαλάνης
Από την ποιητική συλλογή Υποτελείς και Ανυπότακτοι.


------------------------------------------------------------------------------------------------
Η ποίηση του φτάνει  σε κείνους τους τόπους που οι άνθρωποι καθημερινά αναμετρώνται...
Με την φύση τους και την αθωότητα.
Με τα άριστα και τα θλιβερά καμωμένα τους.
Με τις τραγικές τους διαπιστώσεις και τα άρρητα των ονείρων τους.

Τον ευχαριστούμε θερμά για την παραχώρηση των ποιημάτων του.

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

 

Φυσική της Μνήμης....

Κάποτε διάβασα για την "Φυσική της Αναζήτησης".
Πρόσωπα που πηγαινοέρχονται στις ζωές μας και έρχονται σαν δάσκαλοι η σαν αφορμές να μας βρούμε.
Νόμοι τόσο υπαρκτοί όσο αυτός της βαρύτητας.

Τι συμβαίνει όμως με την Φυσική της Μνήμης;;;
Που πάνε αυτά τα πρόσωπα,αυτές οι διαδρομές τους και όσα νιώσαμε η δεν νιώσαμε;;;

Κοιτάχτηκα σήμερα στον καθρέφτη.
Βιαστική και ανυποψίαστη.
Πόσοι βρισκόμασταν μέσα στην γκριμάτσα του πρωινού μου;;;

Η Φυσική της Μνήμης διέπεται από έναν και μοναδικό νόμο.
Τον νόμο της Εξάσκησης.
Εξασκούμαστε στην αναπόληση και επιστρέφουμε  πίσω σε εκείνο τον αθώο τόπο.
Τον τόπο της.
Η μνήμη είναι ένα γερό συστατικό.
Άφθαρτο και βασανιστικό.
Παγώνει το στομάχι,κάνει την καρδιά μας να χτυπά όπως τότε,φέρνει νερό θαλασσινό στους δακρυικούς μας πόρους,βάζει το χεράκι της στο παρόν μας και κατακρεουργεί η απογειώνει το μέλλον μας.

Πόσοι είμαστε μέσα στα ρούχα μας;;;
Ποιοι άνθρωποι μας πέρασαν,μας γέρασαν και μας προσπέρασαν...
Αγαπήσαμε γενναία η φύγαμε;;;

Η Φυσική της Μνήμης κρατά αθάνατους όσους έφυγαν από τη ζωή μας.
Τους αγκαλιάζει φοβισμένα και με λαχτάρα μωρού.
Τους δίνει απλόχερα και μέσα από εμάς έναν εαυτό άφθαρτο ακόμα και αν δεν το επιθυμούν.
Όλοι όσοι αγαπήσαμε κατοικούν ήσυχα και αθόρυβα στα κύτταρα μας.
Κάνουν μπάνιο μαζί μας,ακούνε όσα λέμε,γελάνε με όσα δεν λέμε,αφουγκράζονται όλα όσα είμαστε.
Πασχίζουν να είμαστε όλα όσα θα μπορούσαμε.
Αγωνιούν να υπάρξουμε σε όλα όσα δεν βλέπουμε.

Η Εξάσκηση της Μνήμης,λοιπόν....
Τούτη η μαγική αιωνιότητα....
Η μεγαλύτερη αγκαλιά....
Η μόνη Τιμή....

μ.β,Ιστορίες Κάτω Από Λάμπες(2019)

Η Φυσική της Αναζήτησης ειπώθηκε στο βιβλίο της Elizabeth Gilbert,EAT,PRAY,LOVE.
Την ευχαριστώ για την διαδρομή και κυρίως την Φυσική της.

"Then I'll Be Tired Of You...."

Και δες μας που φτάνουμε....

Δες τα χέρια,τα πόδια και τα μάτια μας....
Σύνορο μας οριστικό η μοναξιά.
Αριθμός ταξιδωτικού εγγράφου ο μόνος χρόνος.

Περνώντας ανάμεσα από ανθρώπους..που "αγαπούν"και δεν αγαπούν.
Από αποστάσεις επιβίωσης.

Από χιλιόμετρα ζωτικής σημασίας.
Από κουρέλια που νομίζουν πως αναπνέουν.
Από κάτεργα κοινωνικών συμβάσεων.

Παρατηρώντας μια ανοδική διαδρομή καθόδου.
Εντός μας και λιγάκι πιο μέσα...
Και με αφορμή τα όσα δηλώνουμε για να λιβανίσουμε τις ανάγκες μας...

Μια ερώτηση αφήνει τούτο το καλοκαίρι...

Ποιον αγαπάς όταν...αγαπάς;;;;

"Then I'll Be Tired Of You...."

μ.β,Ιστορίες κάτω από Λάμπες

Φώτο : Στέλιος Μπακλαβάς

Οι ευλογίες που προσπερνάμε....

Για τους αγαπημένους φίλους που σκέφτονται μες στο φθινόπωρο να αρχίσουν γιόγκα...δυό κουβέντες από καρδιάς και από διαδρομής προσωπικής.

Δεν χρειάζεται να έχεις δύναμη ,ευλυγισία, να είσαι νέος  και με γυμνασμένο σώμα.

Στην γιόγκα προσέρχεσαι ακριβώς όπως είσαι και νιώθεις.
Κυρίως προσέρχεσαι...ξυπόλητος.

Δεν χρειάζεται να είσαι αισιόδοξος,απαισιόδοξος,ακτιβιστής,χορτοφάγος,παμφάγος κλπ .

Η γιόγκα σε χρειάζεται με όλα σου τα ελαττώματα και με όλες σου τις αρετές.
Μαζί!!!
Αν μη τι άλλο μια μέρα όλα σου θα ενωθούν..η τουλάχιστον θα προσπαθήσουν!

Δεν χρειάζεται να πιστεύεις η να μην πιστεύεις σε κάποιο ανώτερο ον.

Η γιόγκα πάντα θα είναι ένα ταξίδι από σένα προς εσένα και κυρίως για εσένα.

Μην ψάξεις τον τέλειο δάσκαλο.
Άνθρωποι είναι και αυτοί....

Ο δάσκαλος ήταν ,είναι και θα είναι πάντα εσύ!
Το κριτήριο σας ας είναι η συμπόνια του και όχι οι "περγαμηνές" του.

Με λίγα λόγια..
Απλά προσπάθησε να αναπνεύσεις.

Η γιόγκα απευθύνεται σε όλους όσους έχουν την ικανότητα της αναπνοής.
Σε όλους μας!
Είναι αυτή η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο "Είμαι"και στο "Νιώθω".
Το κενό μεταξύ του "Αναπνέω"και "Διακόπτω".

Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι...
Θα ήταν αφόρητα βαρετό...
Υπάρχουν όμως ευλογίες που τις προσπερνάμε...τέλεια!!!

Μετά από κάποια χρόνια αποτυχημένων "Κάτω Σκύλων",δυσκαμψίας,φόβων,εκπλήξεων και αμέτρητων,συνειδητών πια,αναπνοών.....θα πω πως η γιόγκα ήταν η μεγαλύτερη ευλογία που ευτυχώς.. δεν προσπέρασα.

Απλά κάντε γιόγκα...
Τα υπόλοιπα αφήστε τα σε εκείνη!

Namaste!!!!
Μαρία

Καλό μας Καλοκαίρι

ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ...ΣΤΡΩΜΑ.

ΥΓ:μη δοκιμάσετε στήριξη στο κεφάλι και άλλες δύσκολες θέσεις χωρίς τον δασκαλό σας,ναι;;;

 

Πόθοι....

Το τραγικό των ημερών είναι οι λέξεις...
Γέρασαν πρόωρα μέσα στις αράδες...και η ποίηση είναι μια μεσήλικη σελίδα με βαθιές ρυτίδες.

Ζητούνται νεανικά φρονήματα...
Μα κι αυτά κοιμούνται υπνο ελαφρύ και απαλλαγμένο....

Σε λίγες μέρες θα χτυπάς επίμονα την ρακέτα σου...
Θα καίγεται το δέρμα σου από την ηλιοφάνεια της ψευδαίσθησης..
Στην άμμο φτιάχνεις πια αποστάσεις επιβίωσης....
Όλοι πρέπει να ζήσουν με φροντίδα!
Εσύ,εγώ,ο αστερίας,το κύμα,η ακτή...

Μεγάλα καλοκαίρια για Μικρούς ανθρώπους.

Ιστορίες πάνε και έρχονται...
Όλα αλλάζουν και θα ειπωθούν στην σωστή τους ώρα.

Μέχρι τότε....
Καλό Μεγάλο Καλοκαίρι στους φίλους μας!!!!

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Φώτο : ΙΚΕΤΕΣ

ΑΝΕΜΩΝΗ....

Μέρες στρωμένες με νεκρές πευκοβελόνες. 

Όμως εσύ ξεφύτρωσες ανεμώνη. 

Ψίθυρος από χρώμα κι ευωδιά. 

Μετουσίωση μιας σταγόνας αίμα.

Απόστολος Καλουδάς

Τον ευχαριστούμε θερμά.

Οι ΙΚΕΤΕΣ είναι κυρίως για τους φίλους που γράφουν.

Εντός μας ενδημεί μια στιγμή αιώνια την φορά...

Εμείς

εντός μας ενδημεί μια στιγμή αιώνια την φορά,θαμμένη
και μια άφθαρτη σιωπή στα λευκά ντυμένη με άχνη μέλι και κανέλα την ντύνει και την φοράει
να είναι μυρωδάτη όσο πικρή
να είναι γλυκιά όσο μικρή στο χρόνο η χαρά


σκύβει στις μικρές ουλές και κοιτάει με περιέργεια σαν από κλειδαρότρυπα τα τοπία που απλώνονται μπροστά,κορμοί δέντρων με φύλλα κίτρινα των αειθαλών χειμώνων και πράσινα των απρόσμενων καλοκαιριών

γαλήνη αρμόζει σε αυτό το καράβι
και λευκό μαντήλι στο λιμάνι
-καθαρή κι αγνή θυσία η λύτρωση
ανεμίζει χέρι
παρορμητικό από ένστικτο στη συγγένεια ψυχών

αν ακούσεις το όνομα σου γύρισε το πρόσωπο
υιοθέτησε το σαν κυνηγημένο ορφανό
αυτό είναι το αληθινό
μη φοβηθείς
μη προσπεράσεις,
μην αργείς
βυθίσου να ανταμώνουμε στον πνιγμό
να λέμε εμείς,εγώ
όχι αυτός κι όχι οι άλλοι

Αγαθοκλής Δημητριάδης

Τον ευχαριστούμε θερμά!

Έργο της Mirjam Appelhof

Κάθε φορά που γυρεύεις μια λέξη...πάρε μια ανάσα.

Μέρες βιαστικές και ηττημένες.

Τα νήματα κινούνται νωχελικά γνωρίζοντας πως όταν σπάσουν ο θόρυβος θα τρυπήσει την καρδιά.
Κάθε μέρα ένας νέος,σάπιος κόσμος κάθεται κοντά σου.
Ο διπλανός εξακολουθεί να είναι ένα πείραμα και μια θλιβερή διαπίστωση....

Μέρες ανέστιες και στα εντός σου τοπία...

Οι  διαπιστώσεις τούτες, κάποτε ,έφτιαξαν μια σημείωση σε ένα μπλοκ.

Τα μπλοκάκια έγιναν μια μεγάλη παύση.
Η μεγάλη παύση γεμίζει με άρρητα.
Γεμίζει με σιωπή.

Κάθε φορά που γυρεύεις μια λέξη...πάρε μια ανάσα.
Κάθε φορά που  δακρύζεις...πάρε χρόνο.
Κάθε φορά που σαστίζεις..πάρε φως.

Όλα όσα σε τρόμαξαν ήταν επιννοήσεις.
Μα και όλα όσα σε έκαναν να περιμένεις....

Στις διαπιστώσεις σου δώσε αναπνοή και εποχή.
Στο τέλος θα αντικρύσεις μια θάλασσα ανθρώπων.

Όλα μα όλα..περνούν!

μ.β,Ανέστιος(απόσπασμα)

Φώτο : Μαρία Υφαντίδου,Inner Spring

Είς χουν και αέρα...

Και οι άνθρωποι ρούφηξαν την γενέθλια εισπνοή τους σε έναν κόσμο προ αιώνων... παράλογο.
Την πρώτη ημέρα μεγάλωσαν μόνο τα μάτια τους για να χαίρονται ουρανό.
Την δεύτερη μέρα επιθύμησαν.
Και την τρίτη άρχισαν να εξαφανίζουν ο ένας τον άλλο.

Κάποιοι είπαν πως τα μάτια τους μεγαλώνοντας δεν χόρταιναν..
Κάποιοι άλλοι είπαν πως έτσι γίνηκαν οι άνθρωποι...
Μισοί σε ολόκληρα...να πορεύονται.

Μισοί στο χώμα και μισοί στα σύννεφα
Εις χουν και αέρα...
Μισοί να αγαπούν και μισοί να σκοτώνουν

Στα διαστήματα που μεσολαβούν σκαρφίζονται αρετές και παλεύουν να συναντηθούν με τα μισά τους.
Να διακόψουν την κακοποίηση εαυτών.
Να μαγειρέψουν τέχνη μπας και σωθούν από την έκτιση της κοινής ποινής που λέγεται...θάνατος.
Να γράψουν δυό αράδες στα οστά τους και κανά δυό τραγούδια σιωπής στα μάτια τους...

Μαρία Βούλγαρη,Ανάγνωση Ανθρώπων(2019)


Καλή μας φώτιση, φίλοι μου!!!
Περισσότερη σιωπή και λιγότερη...ποίηση.
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ



Έργο της Mirjam Appelhof

 

Δύσκολοι καιροί για ποίηση...

Δύσκολοι καιροί για ποίηση...
Προσπαθείς να γράψεις μια λέξη και σε τρώει το μετρό που περνά κάθε 11 λεπτά...
Χαμογελάς στον άγνωστο άνθρωπο και σε νομίζει πλάσμα ελαφρά σχιζοφρενικό.
Τραγικές μέρες για ποιήματα..
Οι τραπεζικοί λογαριασμοί άδειασαν,έμεινες άνεργος,έμεινες από ψυχή,από βενζίνη και από λυγμούς.
Ο έρωτας είναι με ψυχικές προφυλάξεις για να μη κολλήσεις μεταδοτική ασθένεια μοιρασιάς.
Οι δρόμοι γέμισαν αδέσποτα βιβλία με μούχλα...
Ποια ποίηση,ρε φίλε;;;;
Υποκρισία γεμίζει τα ποτήρια μας και ανεπάρκεια τα πιάτα μας.
Να βρούμε το νόημα στις αναγνώσεις περί καλής ζωής;;;
Να κάνουμε διαλογισμό και να παραμείνουμε έρημοι και σε απόσυρση;;;
Να ακουμπήσω το χέρι σου γνωρίζοντας πως θα το τραβήξεις έκπληκτος;;;
Σαρωτικοί καιροί για ποίηση..
Ποιητές γέμισαν τις πόλεις μας...
Χωρίς σκιά....
Και ξέρεις τι έλεγε η γιαγιά μου για αυτούς που δεν έχουν σκιά;;;
Μη τους κοιτάς ποτέ στα μάτια....
Πέθαναν και δεν το έμαθαν.

Δύσκολοι καιροί για ποίηση....
Μα πότε ήταν οι καιροί έυκολοι;

μ.β,Δύσκολα αγαπώ(απόσπασμα)

Φώτο: Στέλιος Μπακλαβάς,2011