Μένει η αγάπη στο τέλος και μένει σαν «δεκανίκι» για να συνεχίσουμε...

Η αγάπη σίγουρα έρχεται να αντικαταστήσει τον έρωτα.
Χρησιμοποιώ εντελώς αυθαίρετα την έννοια της ενοχής, θέλοντας να πω ότι η αγάπη έπεται του έρωτα και υποσυνείδητα αποτελεί την παρηγοριά που κάτι τόσο μεγάλο και τόσο συγκλονιστικό έσβησε.
Τόσα λέγονται, τόσα πιστεύουμε, τόσα καμωνόμαστε στον έρωτα και κάποια στιγμή μοιάζουν ακόμα και γελοία!
Μένει η αγάπη στο τέλος και μένει σαν «δεκανίκι» για να συνεχίσουμε.
Για να μην παρεξηγούμαστε όμως, ο έρωτας δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρο, εκ φύσεως.
Δεν μπορείς να ζεις συνέχεια μέσα σε εκρήξεις και χειροκροτήματα και φωτάκια που αναβοσβήνουν, κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα τρελαθείς.
Δηλαδή η φυσική συνέχεια του έρωτα είναι εκείνος ο τόπος της ησυχίας που λέγεται αγάπη και που έχει τη δική του ανεκτίμητη αξία.


Σταύρος Σταύρου
(απόσπασμα από συνέντευξή του στο Read to Death)
http://readtodeath.blogspot.gr/2015/10/read-to-death.html

 

Και τις νύχτες...

..και τις νύχτες, ζω συνήθως μες τον ύπνο τη ζωή εκεινη, που παρότι δεν τη θυμάμαι έπειτα, μπορώ να την περιγράψω με την ακρίβεια ενός πυροβολισμού εξ επαφής ή του λυγμού στο διπλανό δωμάτιο, Μαρία...

Σταύρος Σταύρου - Απόσπασμα απο τις νέες "Μικρές ιστορίες που δε θα μεγαλώσουν", που γράφονται...

Φώτο : ΙΚΕΤΕΣ

Μάρτης καθαρός...

Μάρτης..

Η εποχή της καθαριότητας από την λάσπη και όσα αφήνουν τα "χιόνια"των δρόμων μας.
Μεγαλώνουν οι ημέρες και οι νύχτες τεντώνονται.
Φαντάσματα,γκρίνιες,τσιγκουνιές,καταθλιπτικοί αυχένες,εγωισμοί σαν τσιμέντα και λοιπά σκουπίδια...απομακρύνονται από τις αμυγδαλιές του μήνα!

Όλα τα πέταλα σε δημιουργία!
Όλα μας τα άνθη!
Καθαρά!!!


Καλή μας Άνοιξη ,φίλοι μου!!!

Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Σιφναίος Ιωάννης-Βάζο με αμυγδαλιές

Λίλυ...

Ηταν από τις μέρες εκείνες που ξύπνησα κακόκεφη.
Όσοι κακορίζικοι και γρουσούζηδες πέρασαν για ένα διάστημα από τις μέρες μου,φώναζαν από το πρωί στα αυτιά μου..
Με παρατσούκλια μου σαν ντουντούκες αηδίας και κρύου.
Ήταν από τις μέρες που όλα σου φαίνονται ολόιδια και λιγάκι θολά.
Μέχρι που εμφανίστηκε στα ξαφνικά η Λίλυ.
Μια γυναίκα με πράσινο παλτό και κόκκινο φουλάρι.
Και η ιστορία ξεκινά όταν εκείνη και εγώ αποφασίσαμε να ανταλλάξουμε ένα χαμόγελο,στη μέση μιας πόλης...και μια αλήθεια στη μέση της ζωής μας.
Συναντηθήκαμε στο σημείο που φτιάχνουμε τα νύχια μας για να λιβανίζουμε την γυναικεία μας ματαιοδοξία.
Σπάνια μια γυναίκα στέλνει μια αλήθεια της στην άλλη.
Και εκείνη με φώναξε με μια αλήθεια της που λίγο την ένοιαζε αν εγώ την προσέξω.

-Μου λείπει ο άντρας μου και νιώθω θλίψη...

Και εδώ ξεκινά μια ακόμα Ιστορία Κάτω από λάμπα.

Η Λίλυ σπούδασε φυσιοθεραπεία σε μια δύσκολη εποχή για τις γυναίκες,στην Γερμανία.
Αγάπησε εμμονικά και έζησε με έναν άντρα.
Αγαπά την ευθυγράμμιση του σώματος και νιώθει θλίψη για τις μέρες της,μα νιώθει και ζωή!
Χαμογελά με μικρά ίσια δοντάκια στις ρυτίδες των 77 χρόνων της και μιλά για ταξίδια και εποχές αγάπης.
Εκλιπαρεί να πιστέψω στις ψυχές που όταν απλώσεις το χέρι σου στο χαιδεύουν.
Θέλει...
Ναι,ρε φίλε!Θέλει!
Όλα και πολύ!

-Με τι ασχολείστε κ.Μαρία;;;;Τι αγαπάτε;;;

Τι αγαπώ;;;;
Μα..τι με ρωτάς Λίλυ;;;;;
Τι αγαπώ;;;;
Αγαπώ αυτό ακριβώς που μου δίνεις τώρα!
Αυτή την στιγμή που όλα τα άγνωστα και προσωπικά γίνονται....λάμπες σε επικείμενες σκληρές μας νύχτες.
Αγαπώ....μα πόσους αιώνες πρέπει να σου μιλώ για όσους και όσα αγαπώ;;;

-Λοιπόν;;;Με τι ακριβώς ασχολείστε;;;;

Γράφω....
Γράφω...
Σήμερα γράφω.
Σήμερα ξεκινώ να γράφω χωρίς να είμαι ταμπέλα.
Χωρίς να ειμαι κάτι.
Τίποτα..
Σας λέω ,λοιπόν,πως γράφω...

Μετά από τόσα χρόνια με ακουσα να λέω πως γράφω...

Σε ένα πρόσωπο με ολόισια δοντάκια και μπόλικες χαμογελαστές γραμμές ήλιων.

Και γράφω την Ιστορία της Λίλυς με το πράσινο παλτό από την Αυστρία.
Της δικής μου αλήθειας που ειπώθηκε σε γνωστή μου άγνωστη...

Θα συναντηθούμε...πάλι!

Γιατί όταν μια Ιστορία ανάψει...κανείς δεν σβήνει το φως της παρά μόνο η ίδια.
(συνεχίζεται)

Μαρία Βούλγαρη,Λίλυ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΛΑΜΠΑ (2018)

Τόσο περιττό...

Δεν είναι να ασχολείται κάποιος με τις μνήμες
Τόσο περιττό!
Κάθε στιγμή δημιουργούνται νέες
Η φάμπρικα αυτή σταματά μόνη, όταν πρέπει

Νίκος Κυριακίδης

Φώτο : Doug Keyes

Ο έρωτας είναι η ουσία...

Ο έρωτας είναι η ουσία
Το φύλο δεν έχει σημασία
Μπορεί να είναι το αυτό
Η και διαφορετικό
Ο άνθρωπος δεν είναι ζώο:
Είναι σάρκα ευφυής,
Αν και ενίοτε ασθενής.

Fernando Pessoa

Έργο τηςΜirjam Αppelhof

Όταν ασκούμαι στη γιόγκα...

Όταν ασκούμαι στη γιόγκα...
Δεν είμαι ευτυχισμένη.
Δεν υπάρχω  δυστυχισμένη.
Δεν είμαι απολύτως τίποτα.
Είμαι μόνο δυό πόδια,δυο χέρια,ένας αυχένας τραυματισμένος και μια αναπνοή με χίλια εμπόδια.

Όταν ασκούμαι στη γιόγκα δεν έχω πρόσωπο.
Δεν βλέπω τίποτα.
Δεν νιώθω βροχές,ήλιους,φεγγάρια.
Δεν βλέπω πλανήτες,χρωματιστές σπείρες,αγρούς,θάλασσες.

Δεν αγαπώ κανέναν.
Δεν συγχωρώ κανέναν.
Δεν λυπάμαι για μένα.

Όταν μαθητεύεις στις θέσεις μιας ροής...σε μια πρακτική...πάνω σε μια γη..
δεν ενώνεσαι με κανένα σύμπαν και δεν ίπτασαι  σε ουρανούς χρωματιστούς.
Απλά....εισπνέεις και εκπνέεις.

Όταν ασκούμαι στη γιόγκα....δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα για την επόμενη μιάμιση ώρα.
Ούτε η ώρα γνωρίζει κάτι για μένα.
Ούτε ο δάσκαλος...
Ούτε το σύμπαν.

Τα όσα συντελούνται πάνω σε ένα στρωματάκι...είναι απόλυτα μοναχικά,κυρίως προσωπικά και ταυτόχρονα οικουμενικά και κοινά.


Δεν είναι η γιόγκα ξόρκι και πανάκεια.
Δεν είναι η λύση στα υπαρξιακά μας και στα χάη του μυαλού.
Δεν είναι θεραπεία και συνταγή καλύτερων εαυτών.

Η γιόγκα είναι μια πορεία
δύο ποδιών-μπορεί και κανενός-δύο χεριών-μπορεί και κανενός,μιας καρδιάς...ενός μυαλού,ενός εγωισμού...
αγκαλιασμένα σε μια αναπνοή.

Την δική σου,την δική μου,της Μαργαρίτας,της Βάνας...της πόλης,των εποχών,του παρελθόντος,του μέλλοντος και του αιώνιου παρόντος.

Τίποτα εξωπραγματικό δεν συμβαίνει σε μια πρακτική....
παρά μόνο εμείς που αλλάζουμε και αναπνέουμε.
Από την μόνη μας αρχή...

Έτσι κι αλλιώς όλα μα όλα είναι...εισπνοή και εκπνοή και μια ολόκληρη ζωή στο διάστημα τους.. που μεσολαβεί.

Μαρία Βούλγαρη,Λοιπόν,τι λες;;;

Φροντίδα...

Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν αποφασίσει να μην είναι ευαίσθητοι.
Έχουν αναπτύξει χοντρό δέρμα για να αποφύγουν να πληγωθούν από κάποιον.
Αλλά πληρώνουν ένα βαρύ τίμημα.
Κανείς δεν μπορεί να τους πληγώσει αλλά ούτε και να τους κάνει ευτυχισμένους.

OSHO

Παρασκευή,φίλοι μου.

Τα φαντάσματα έφυγαν για την χώρα που δεν χωρά τις καρδιές.
Ο ήλιος τεντώνεται και μας "απειλεί"με αχτίδες.
Τα νέα παραμένουν αρχαία.
Φροντίστε το δέρμα σας και την πρόθεση σας.
Όλα μυρίζουν Σαββατοκύριακο χωρίς όρια.


Μετρηθήκαμε και είμαστε ακόμα ολόκληροι και λίγοι.
Ευτυχώς που σε αγαπώ και με αγαπάς!

Φιλώ σας!

Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Φώτο : Andrea Gjestvang
 

Οι μπλούζες σου άγραφες σελίδες...

Δεν ξέρω αν η ομορφιά τελικά θα μας..σώσει.
Σε μέρες που όλα σωριάζονται με πειθαρχία...

Η μνήμη μιας ανθισμένης αμυγδαλιάς
Η γεύση του γλυκού
Τα χαμόγελα στις ρυτίδες μας
Τα τρένα που έρχονται
Τα πόδια μας πάνω σε ένα στρωματάκι
Οι χάρτες της θάλασσας..στα Χανιά..κάπου στην Κρήτη
Οι επετειακές μας επιστροφές
Τα λικέρ του μέλλοντος
Ο γάτος σου που ξαναγύρισε πεινασμένος
Το ποδήλατο σου στα σύννεφα
Οι νέες μου κορδέλες
Ολόκληρο το μωβ μου
Οι μπλούζες σου άγραφες σελίδες
Εσύ
Εσύ
Κοντά σου γίνομαι..εγώ
Εσύ δίπλα μου...γύρω μου..μέσα μου...
Εγώ όπως..εσύ
Εμείς σαν εσύ
Κυρίως εσύ
Εσύ όπως εγώ
Εμείς...σαν εγώ
πάντα εμείς

Η μνήμη αγαπά τις προσωπικές αντωνυμίες και η αγάπη τις διαγράφει την ίδια στιγμή.

Ποιος είναι ποιος...
Ούτε που θυμάμαι!

Μαρία Βούλγαρη,Μνήμη(2018)
Ιστορίες Κάτω από Λάμπες

Προχώρα και ζήσε,μίλα και γέλα...

Όταν τελειώσει το όνειρο , τράβα γραμμή σε όλα
πες ένα γεια στην τύχη σου και από την αρχή ξεκίνα...
Οι μέρες χάνονται,οι μήνες σωριάζονται σαν πτώμα
τα χρόνια φλέγονται ,μα το μυαλό κρατά ακόμα.
Προχώρα και ζήσε,μίλα και γέλα,
γράψε ένα ποίημα που στο μυαλό σου είναι καιρό
θυμήσου και ξέχνα τα όλα , το ίδιο κιόλας λεπτό.

Πάμπος Φιλίππου

Από την ποιητική συλλογή ΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ Η ΠΟΛΗ
*****************************************************


Οι μέρες στοιχίζονται γύρω μας επικίνδυνες και γεμάτες παρελθόν
Οι ποιητές κοιμούνται ύπνο φιλοδοξίας..ονειρεύονται βραβεία και μεγαλεία...
Οι μέρες παγώνουν και οι τσέπες δεν ζεσταίνουν πια τα χέρια μας.
Τι μας έμεινε;;;;
Λίγοι...ΑΝΘΡΩΠΟΙ που στέκονται τίμιοι απέναντι στα σπουδαία..
Φάρος και οδηγός τα ποιήματα του Πάμπου.
Η τιμή μεγάλη.
Η αγάπη μας ακόμα μεγαλύτερη.

ΙΚΕΤΕΣ

Αγαπώ σημαίνει διαρκώ....

Αγαπιέμαι θα πει τυλίγομαι στις φλόγες.
Αγαπώ σημαίνει φέγγω καίγοντας λάδι ανεξάντλητο.
Αγαπιέμαι σημαίνει παρέρχομαι, αγαπώ σημαίνει διαρκώ.

 Rainer Maria Rilke


Στον δρόμο σας θα συναντήσετε κάποιον που θα σας παρουσιάσει τον έρωτα σαν την χειρότερη έκφραση του ανθρώπου.
Θα σας δώσει απλόχερα όλα του τα μαύρα.
Όλες του τις σκιές και τους φόβους.

Εσείς..τραβήξτε μπροστά και αγαπήστε τον με όλη σας τη δύναμη.
Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα "θεραπευθεί"...μα θα θεραπευθείτε εσείς και θα τιμήσετε τα μεγάλα της ζωής.

Δεν γιορτάζουμε τους έρωτες ,εδώ,στη σελίδα τούτη.
Γιορτάζουμε τους έρωτες που ακόμα δεν έχουν όνομα και ιστορία.

Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ