Χρόνος...

[...]

Το αύριο δε μας περιέχει
Βρέχεται από άγνωστα αστέρια
Τσιμπιέται από περίεργα κουνούπια
Που δεν πεθαίνουν
Ποτέ.
Το έχουμε αιφνίδια καταργήσει
Μας φοβίζει η φωνή
Λιποτακτούμε μπρος στην αγάπη


Το σήμερα μας φάνηκε αβάσταχτο
Ποτέ δεν βρέχει
Μόνο μια υγρασία χαμηλή και κίτρινη
Να επιμένει.
Ο ήλιος κάνει τη δουλειά του
Και κοιμάται ύστερα.
Ο,τιδήποτε μας αγγίξει
Τελειώνει.
Το διαχειριζόμαστε μπάνικα :
"κάτι που το ξέρω απέξω,δεν με τρομάζει πια"
Αγάπες χυμένες στο δρόμο,ερήμην και φλύαρες
Τον είχαν κουράσει όλοι αυτοί τον γιατρό
Γέροι,ακόμη πιο γέροι...
Όλοι με άνοιες
Να λένε για κούνιες,κορδέλες,σχολικές γιορτές
Το παρελθόν είναι τρομακτικό
Κι όμως...εκεί γυρίζουμε με δίψα
Τυχαίο νάναι;;;

Νίκος Κυριακίδης

Από την ποιητική συλλογή,ΧΡΟΝΟΣ
εκδ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ

****************************************************
Το βιβλίο τούτο του Νίκου,το διάβασα χωρίς να έχω την έννοια του χρόνου στο μυαλό μου...
Ίσως γιατί ο Νίκος έχει μια άλλη εκδοχή του στα ποιήματα που γράφει..η εκείνα τον σημειώνουν..πραγματικά δεν γνωρίζω...
Ίσως γιατί...περίμενα μια άλλη ,νέα του ερμηνεία...την οποία βρήκα.
Αγάπησα κάποια ποιήματα με την πρώτη ανάγνωση και άλλα τόσα φοβήθηκα να αγαπήσω.
Δυσκολεύτηκα να βρω ποιο ήταν αυτό που χαρτογραφεί τον Νίκο στο μυαλό μου... να σας το δώσω να το έχετε.
Όταν έβγαλα τον "χρόνο"από αυτή την επιλογή...με συνάντησε το παραπάνω.
Ευχόμαστε από καρδιάς να είναι καλοτάξιδη και τούτη η ποιητική συλλογή του Νίκου Κυριακίδη.
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

 

Ημερολόγιο Απουσίας...

Αρχή ...

Αρχή πάνω σε δρόμους έλικες

Σε ρόδες σκέψεις που σέρνουν τις μορφές του χρόνου

Τοπίο υγρό με ορίζοντα τους πρόποδες που λαμπιρίζουν

Κι ύστερα σιτοβολώνες

Κίτρινο αχανές, λες κα το πράσινο ξέρασε όσο μπλε υγρό είχε απομείνει

Αρχή στην σκέψη

Στο καινούριο κενό

Στο επαναλαμβανόμενο ετήσιο

Στο ίδιο καθημερινό

Αρχή στην Απουσία

*********************************************************

Τρίτη Απουσία

Οι απουσίες δεν μετράνε με κενά

Ούτε η καθημερινή αναπλήρωσή τους

Δεν έχουν κώδικα ηθικό

Συναίσθημα ή λήθη

Οι συνήθειες μοιάζουν βάλσαμο

Αλλάζουν παραπλανητικά έννοιες, σημασίες

Διασκέδαση – βουβή – τα σόσιαλ μίντια

Ψυχαγωγία η κομμένη ανάσα του κόκκινου επιζήσαντα

Ενημέρωση η λάμια πάνω στη γλώσσα του δημοσιογράφου

Απουσία… από την αλήθεια

Ολοκλήρωση το σπιτικό και ο σκύλος στο δανεικό χορτάρι

Καταξίωση το χειροκρότημα, το ψεύτικο χαμόγελο, του κόλακα η γλίτσα

Χειραφέτηση στο δημόσιο η θεσούλα, το άνισο κυνηγητό

Απουσία… από τους Αγαπημένους

Ειλικρίνεια ο συμβιβασμός, η αποδοχή, τα στερεότυπα

Θάρρος της επιθυμίας ο θάνατος, η μόνιμη μάχη η εσωτερική

Απουσία… Τρίτη… από τη ζωή

**********************************************

Επιστροφή στην Απουσία


Νομοτέλεια

Και επιστροφή

Απογοήτευση

Και ανακούφιση συνάμα

Στα βήματά μας

Περπατάμε

Αντίθετα

Μα με καινούριες εικόνες

Χέρια γεμάτα

Και μάτια χορτασμένα

Από ανθόφυλλα και θαλάσσια γουργουρητά

Πάντοτε έτσι είναι η επιστροφή

Πιο σοφή

Πιο μελαγχολική

Πιο σύντομη

Μα και

Ανυπόμονη

Γεμάτη προσμονή

Και λάμψη

Κατερίνα Γούσιου

*************************************************************

Η Κατερίνα είναι η φίλη που μου υπενθυμίζει πως τα χιλιόμετρα είναι μόνο για τους οδικούς χάρτες.

Βρεθήκαμε στα σοσιαλ μίντια πριν πολλά χρόνια,αμήχανες με το σκοτάδι τους,αγαπήσαμε τα ίδια βιβλία και στη συνέχεια ανακαλύψαμε πως κάποιοι άνθρωποι όταν φτάνουν ο ένας στον άλλο ,επιβεβαιώνουν μια και μόνη διαδρομή: Ξαναβρεθήκαμε και ευτυχώς!

Η Κατερίνα ζωγραφίζει,γράφει,εργάζεται,ανησυχεί,νευριάζει,απορεί,εγκαταλείπει,αγαπάει ,ελπίζει και εύχεται.

Όλα τα παραπάνω τα κάνει δημιουργία.

Θεραπεύει και θεραπεύεται.

Τα Ημερολόγια Απουσίας θα δημοσιεύονται εδώ από καιρό σε καιρό.

Την παρακαλώ να γράφει...

Την παρακαλώ να είναι....

Κυρίως...την αγαπώ για όλα όσα  την κάνουν και μας κάνουν καλύτερους αλλά και χειρότερους.

Κατερίνα μου...

Κανένα χιλιόμετρο...

Μόνο...εμείς!

Σε ευχαριστώ για την "θεραπεία".

Το παραπάνω σκίτσο είναι της Κατερίνας.

Με βρήκε ένα μεσημέρι..και από τότε είμαστε αχώριστοι.

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ...

Μην κάνεις ανακωχή, μη με συγχωρείς ποτέ.
Μαστίγωσέ με στο αίμα, που κάθε πράγμα φοβερό
να είσαι συ που γυρίζεις.
Μη μ' αφήνεις να κοιμηθώ, μη με αφήνεις ήσυχο!
Τότε θα κερδίσω το βασίλειό μου,
θα γεννηθώ αργά.
Μη με χάνεις σαν μιαν εύκολη μουσική, μην είσαι χάδι
ούτε γάντι.
Επεξεργάσου με σαν τσακμακόπετρα, απέλπισέ με.
Κρύψε την ανθρώπινή σου αγάπη, το χαμόγελο τα μαλλιά σου.
Δοσ 'τα.
Έλα σε μένα με την ξερή οργή σου από σπίρτα και λέπια.
Κραύγασε. Ξέρασέ μου άμμο στο στόμα, σπάσε μου τα σαγόνια.
Δεν με ενδιαφέρει να σε αγνοώ κατάφωρα
να ξέρω πως παίζεις φάτσα στον ήλιο και τον άνδρα.
Μοιράσου τον.

Εγώ σου ζητάω την τρομερή τελετουργία του τεμαχίσματος,
αυτό που κανείς δεν σου ζητάει: τα αγκάθια
ως το κόκαλο. Βούτα με από αυτό το αισχρό πρόσωπο,
υποχρέωσέ με να κραυγάσω τελικά το αληθινό μου όνομα.

Julio Cortazar

Η ποίηση του κρίθηκε ως "συγκινητικά αποτυχημένη"...
Οι ΙΚΕΤΕΣ ευχαριστούν όλες τις κακές κριτικές γιατί σε αυτές οφείλουν τη συνάντηση με μεγάλους ποιητές...

 

Χιλιόμετρα μακριά... από το "κάθε εμείς"..

Τα σύννεφα κάνουν sound check και δοκιμάζουν τον φωτισμό..
Η μέρα χασμουριέται και εγώ ξυπόλητη στη μέση μιας κουζίνας φτιάχνω καφέ στις παρτιτούρες που μετά βίας διαβάζω..
Για "κάθε εμένα"... σε "κάθε εσένα"..
Χιλιόμετρα μακριά... από το "κάθε εμείς"..

Λεπτές ισορροπίες από το "πάντα εμείς"...
Είναι τα όνειρα που θέλουν..εξάσκηση...

και τα χέρια μου που ακόμα σε αρνούνται...

Μαρία Βούλγαρη,Αφορμή σαν...τραγούδι

Σύντομες Ουτοπικές Σημειώσεις...

Δεν σχεδίασα για μας μεγάλα όνειρα..
Γενναίες πράξεις...
Κορυφαία ποιήματα...

Το μόνο που ευχήθηκα ...
Να μας συντρίψουν  οι βουτιές του ήλιου στη γραμμή της Ανατολής.
Οριστικά και από την Αρχή...


Μαρία Βούλγαρη, Σύντομες Ουτοπικές Σημειώσεις

 

Ποιος είναι αρκετά βρεγμένος για να ορκιστεί...

Είχε αποφασίσει πως δεν θα σημείωνε πια καμιά λέξη.
Έτσι κι αλλιώς όλα είχαν γραφεί υπέροχα!
Όλα είχαν ειπωθεί με βεβαιότητα.
Και όλα είχαν τραγουδηθεί όπως τους έπρεπε.
Το αεροπλάνο έκλεισε την πόρτα στις στοές της Bologna.
Οι επιβάτες ήταν έτοιμοι να πάρουν τον ύπνο της επιστροφής.
Το φθινόπωρο τελείωνε με την ανακοίνωση των μέτρων προστασίας.
Όλα είχαν ειπωθεί...
Και το κουτί που τους κουβαλούσε έτρεχε σε έναν ακόμα διάδρομο.
Προσπάθησε κι εκείνη να κοιμηθεί για να μην επιστρέψει σε μια πόλη που ήταν γεμάτη ασφάλεια.
Όλα είχαν βεβαιωθεί και επιβεβαιωθεί.
Όλοι!
Μα όταν οι ρωγμές δεν είναι καλά λαδωμένες και κάνουν θόρυβο....τίποτα δεν είναι δεδομένο και χιλιοειπωμένο.
Έτσι...
Ανέλαβε το χρέος της ακόμα μια φορά.
Και η ιστορία αρχίζει :Ποιος είναι αρκετά βρεγμένος  για να ορκιστεί πως δεν θα ξαναγράψει για την ξαφνική μπόρα;;;
Συνεχίζεται...

Μαρία Βούλγαρη,Όρκος(απόσπασμα)
Ατελείς Ιστορίες Βροχής

Ολοκαίνουργια μάτια...

Στα πιο πολλά της ταξίδια πατούσε στις μύτες των ποδιών της.
Η αναπνοή της ήταν μπερδεμένη.
Τα χέρια της πάλευαν να παραμείνουν μέσα στις τσέπες της ακίνητα.
Τα μαλλιά της τα στρίμωχνε μέσα σε ένα ακόμα καπέλο.
Οι γλώσσες δεν είχαν ήχο και την ξεγελούσαν.
Στα πιο πολλά της ταξίδια κουβαλούσε σκιές.
Τις τακτοποιούσε σε βροχερά σημεία για να τις ξαναβρίσκει ζωντανές.
Έγραφε πάντα για μια επιστροφή και ποτέ για μια αναχώρηση.
Στα πιο πολλά της ταξίδια κουβαλούσε βιβλία που ακόμα δεν είχαν γραφεί.
Ποτέ δεν χρησιμοποίησε χάρτες.
Φοβόταν παθολογικά τα μουσεία και ο εφιάλτης ήταν αν κάποιο τους έκθεμα της έπιανε την κουβέντα.
Σε όλα, όμως ,τα ταξίδια ευχόταν πάντα  να έχει ολοκαίνουργια μάτια.
Και αυτό....συνιστά ένα ταξίδι από μόνο του.
Δεν επιστρέφει κάποιος που πάντα πηγαίνει.
Και αυτό συνιστά..μια ολοκαίνουργια χώρα να βρίσκεις στα..πιο πολλά σου ταξίδια.

Μαρία Βούλγαρη,Ατελείς Ιστορίες Βροχής(2017)

Ανοιχτό παράθυρo

Πάνω στις στέγες ζει η ομορφιά.

Κόκκινες στέγες σκορπισμένες σαν ευχές για ομορφιά.

Κόκκινες στέγες με σοφίτες στη μοναξιά.

Παρατηρούν τη ροή του Μολδάβα, σιωπηλές και περίεργες.

Βλέπεις το ποτάμι, είναι η ζωή που κυλά.

Ποτέ δεν ξέρεις τι θα αφήσει στην όχθη και τι θα πάρει μαζί του από σένα.

Κόκκινες στέγες σε πόλη που αγάπησε το κόκκινο μετά μανίας.

Στέγες σαν βιβλία με ιστορίες για βαλίτσες που ανοιγοκλείνουν στις εποχές.

Κόκκινες στέγες σαν ευχές.



Κόκκινες στέγες σαν ευχές

σε πόλεις μεγάλες και πολιτείες μικρές.

Κόκκινες στέγες σαν ευχές

σε σοφίτες κλεισμένες

και σε βαλίτσες του χθες.

Κόκκινες στέγες με χλωμούς ποιητές

να διαβάζουν βιβλία και να γράφουν ζωές

Σαν ποτάμι κυλάνε

και μιλούν τώρα πια σιωπηλές…

Κόκκινες στέγες.

Παντού, σαν ευχές.

Αντέχουν στο γκρίζο και στις φτωχές μας στιγμές.

Μαρία Βούλγαρη,Ανοιχτό παράθυρο

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ 2015

Φώτο:ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ στο κάστρο της πόλης (2013)

Αύγουστος μήνας...

Σε κάποια συρτάρια αρχίζει  βροχή...
Σε κάποιες θάλασσες γεννιούνται υποσχέσεις που ήδη έχουν ενταφιαστεί με τιμές.
Σε κάποιες ντουλάπες γεννιούνται ολοκαίνουργια καπέλα.
Και σε κάποιες διασταυρώσεις τα παπούτσια στρίβουν σε μια τρίτη οδό.
Πιο οριστική λογοτεχνία από τούτη...δεν γνώρισα.

Μαρία Βούλγαρη,ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ

******************************************************
Ο Αύγουστος στο μυαλό μου μοιάζει με μια τεράστια αιώρα που αναβάλλει γλυκά την επικείμενη "βροχή" του φθινοπώρου.
Μήνας  τεμπέλης!
Μήνας με άνεμο!
Μήνας ανάγνωσης!


Καλό μας μήνα ,φίλοι μου!

 

Έχουμε υπάρξει μαζί...

 Η λάμψη θα μας συναντήσει
Όπως χορεύεις την κραυγή

Έχουμε υπάρξει μαζί
Κύματα σε θαλασσογραφίες

Έχουμε υπάρξει
Αμήχανες σιωπές μετά από εξεγέρσεις

Έχουμε υπάρξει μαζί
Με λευκά πρόσωπα σε ανάσες που δεν κατεβαίνουν

Έχουμε υπάρξει
Ερωτευμένοι και με άλλους

Κι αν δεν φύγουμε μαζί
Τουλάχιστον θα ξέρουμε πως κανείς δεν έμεινε πίσω

Δεν θα γράψω ξανά από απόσταση
Όσα θα ήθελα να σου πω με τα μάτια

Δεν μπορούμε παρά να υπάρξουμε μαζί
Και σε ό,τι είναι έτοιμο να ανθίσει

Μόνο που για την ώρα
Τα φιλιά μας διανύουν μια παράξενη περίοδο της ζωής μας



Νίκος Ερηνάκης , "η λάμψη θα μας συναντήσει όπως χορεύεις την κραυγή" (απόσπασμα)

__________________________________________________________________

Ο Νίκος Ερηνάκης (1988, Αθήνα) είναι υποψήφιος διδάκτωρ Φιλοσοφίας των Πανεπιστημίων του Λονδίνου και της Οξφόρδης έχοντας σπουδάσει οικονομικά (ΟΠΑ), φιλοσοφία και συγκριτική λογοτεχνία (Warwick), και φιλοσοφία των κοινωνικών επιστημών (LSE]. Έχουν εκδοθεί δύο βιβλία ποίησής του "Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου" (Ροές, 2009) και "Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά" (Γαβριηλίδης, 2013), και μία επιλογή ποιημάτων του Γκέοργκ Τρακλ και σχετικών κειμένων του Μάρτιν Χάιντεγκερ σε μετάφρασή του ("Σκοτεινή αγάπη μιας άγριας γενιάς", Γαβριηλίδης, 2011). Ποιήματα και κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί σε πέντε γλώσσες.

 Φώτο : Art Wolfe

Οι θρύλοι των πράξεων...

Θρύλοι λένε πως στην ενδοχώρα της Βραζιλίας,υπάρχει ένα σπάνιο είδος πουλιού που τραγουδά μόνο κάθε φορά που κάποιος ερωτεύεται η νοιώθει μοναξιά.

Οι ίδιοι θρύλοι λένε πως το ακούν μόνο όσοι ονειρεύονται στη διάρκεια της μέρας τους.

Όσοι έπαιξαν και έχασαν στην αρένα της αγάπης.

Το ακούν και χαμογελούν..γνωρίζοντας πως ο κόσμος γεμίζει θαυμάσιους "ακροατές" δύο πράξεων σπάνιων.

Του έρωτα και της μοναξιάς.

Θα μπορούσαν όλα αυτά να τα λένε οι θρύλοι...η να σας τα λέει ο Jobim.

Σαν μια ακόμα ιστορία που δεν πρέπει να..προσπεράσουμε.


Μαρία Βούλγαρη,Οι θρύλοι των πράξεων(απόσπασμα)

___________________________________________

ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ (2017)

Οι ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ είναι μικρές ιστορίες που διαρκούν όσο μια.. νύχτα.

Με το πρώτο φως της ημέρας τις ξεχνάς και το μόνο που θυμάσαι από αυτές είναι μια φωνή.

Αν είναι η δική σου η κάποιου που θέλει να σου διαβάσει πριν κοιμηθείς ...δεν θα το μάθεις ποτέ.

Ξεκίνησαν τον χειμώνα του 2017.

Αρχικά είχαν πρόθεση να διαβαστούν στην μικρή μου ανηψιά,τη Σοφία,αλλά στην πορεία τις διάβαζα μόνο στον εαυτό μου.

Σαν μια απόπειρα να ακούσω την φωνή μου που απευθύνεται σε ό,τι αγαπά μετά μανίας.

Στις σύντομες ιστορίες δεν υπάρχει αφηγητής.

Παρά μόνο η ιστορία...

Να αφηγείται την δική της ιστορία.

Συνεχίζονται....

"The Story Behind the Night Bird Sing His Lullaby" by Natasha Newton