Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2017

Στην ανάλαφρη παλίρροια της αύρας...

Μπροστά σου μια καταπράσινη κινητικότητα
τοπίου που αλλάζει δέρμα λόγω εποχής.
Ο ουρανός σταχτής.
 Έχει χάσει τον ήλιο του
αναζητεί τον ορίζοντά του, πού ν’ ακουμπήσει.
Όλα υποβόσκουν ακόμη μες στη λάβρα του καλοκαιριού
που εμψυχώνει τις φαλακρές πλευρές των λόφων.
Όλα βομβούν σε μια παντελή έλλειψη ισορροπίας.
Αυτή είναι η γλώσσα των πουλιών
ν’ αφήνουν στον αέρα τα φωνήεντα των κραυγών τους.
Αυτή η γλώσσα των δέντρων
ν’ αφήνουν νωχελικά τα κλαδιά τους
στην ανάλαφρη παλίρροια της αύρας.

Τάκης Καρβέλης,Από τη συλλογή «Αλλαγή Σκηνικού"




Ο Δημήτριος (Τάκης) Καρβέλης γεννήθηκε το 1925 στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας. Φοίτησε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο και τη Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση από το 1953 ως το 1984, ως φιλόλογος, γενικός επιθεωρητής και σχολικός σύμβουλος. Υπήρξε μέλος της ομάδας εργασίας που συνέταξε τα κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας για τα γυμνάσια και τα λύκεια, από το 1977 έως το 1983. Από το 1981 ως το 1988 δίδαξε νεοελληνική λογοτεχνία στη ΣΕΛΜΕ (Σχολή Επιμόρφωσης Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης).

Στα γράμματα πρωτοπαρουσιάστηκε το 1950 από την ετήσια φιλολογική επιθεώρηση «Φιλολογική Πρωτοχρονιά». Δημοσίευσε τις συλλογές ποιημάτων «Σήματα» (1956), «Κατάθεση» (1966), «Μετάφαση» (1972), «Γραφή παρανόμων» (1977), «Η μνήμη μισοφέγγαρο» (1983), «Δεν είναι ο περσινός καιρός» (1988), «Αλλαγή σκηνικού» (1991), «Τα ποιήματα της μικρής Ρεζεντά» (1995), «Στην άβυσσο της λήθης» (2002), «Κατάθεση 1956-2002» (2004). Επίσης, τις μελέτες: «Η νεότερη ποίηση. Θεωρία και πράξη» (1983), «Δεύτερη ανάγνωση» (1984), «Δεύτερη ανάγνωση 2» (1991), «Κωνσταντίνος Χατζόπουλος. Ο πρωτοπόρος» (1998), «Μίνως Ζώτος» (2000), «Δεύτερη ανάγνωση 3» (2001), «Η γενιά του 1880» (2003) και «Πολύτροπος Αρμονία» (2007). Μετάφρασε τις Ομιλίες του Ιωάννου του Χρυσοστόμου (1974), τον διάλογο του Λουκιανού, «Λούκιος ή όνος» (1982) και ποιήματα αρχαίων λυρικών, που είναι σκορπισμένα σε διάφορα περιοδικά.


Το 1999 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου - Κριτικής για το βιβλίο του «Κωνσταντίνος Χατζόπουλος. Ο Πρωτοπόρος» και το 2016 με το Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του.

Υπήρξε συνεκδότης του περιοδικού «Δοκιμασία» και μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού «Ενδοχώρα». Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, διετέλεσε γενικός γραμματέας της επί σειρά ετών (1986-1992).

Ο Τάκης Καρβέλης πέθανε στις 19 Ιανουαρίου 2017 στην Αθήνα, σε ηλικία 92 ετών .

(πηγή https://www.sansimera.gr/biographies/1738 )





 

Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2017

Ο καιρός άλλαξε....

Ο καιρός άλλαξε...
Να γδύνεστε το θλιβερό ξενέρωμα!
Να ντύνεστε..καρδιές!!!


Καλό μας μήνα,φίλοι μου.
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ





Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2017

Κωνσταντινούπολη με άσπρο φόρεμα...

Δεν είχα ποτέ την Πόλη στους χάρτες μου. Ίσως γιατί δεν ήμουν σίγουρη, αν θα έβλεπα αυτό που διάβαζα έφηβη στα βιβλία της Μαρίας.
Δεν ήμουν σίγουρη αν θα με αγαπήσει κι εκείνη όσο την ονειρεύτηκα εγώ.
 Όταν βρέθηκα εκεί, χιόνι με υποδέχτηκε μαζί με γλάρους.
Το Πέρα το περπάτησα και στα στενοσόκακα του Γαλατά γλίστρησα πάνω σε γάτες και σε πολύχρωμες μαντήλες.
Ήπια τσάι, για να ζεσταθώ και να γευτώ κάτι από την Πλατεία Ταξίμ.
Δοκίμασα όλα τα λουκούμια, για να βρω ό,τι άφησαν πίσω τους οι Πολίτες φεύγοντας.
Στις γέφυρες είδα τα πλοία να στέκονται ακίνητα και να χαζεύουν τους μιναρέδες.
Έτρεξα μέσα στα λασπόνερα της Αιγυπτιακής αγοράς, για να προλάβω να στείλω τα αρώματα
της Πόλης σ΄ όσους την αγαπούν.

Χιόνι πέφτει και ο χειμώνας είναι η μόνη εποχή που της ταιριάζει.
Οι ψαράδες στη γέφυρα καίνε ξύλα σε τενεκέδες, για να ζεσταθούν.
Η κανέλα δεν μυρίζει πια, την σκέπασε άλλο μπαχαρικό, αυτό της φτώχειας.
Οι γλάροι πετούν με ξέφρενη ταχύτητα στα σοκάκια ,μπαίνουν από τα ανοιχτά παράθυρα και  ρίχνουν ό,τι βρουν στη θάλασσα του Μαρμαρά.
Στην Αγία Σοφία οι γάτες τρέχουν σαν τρελές και οι πιο τολμηρές στέκονται στο Ομφάλιον ξυπόλητες. χωρίς τα κόκκινα καμπάγια τους.
Οι ποιητές δεν γράφουν πια για την ομορφιά της Πόλης, παρά μόνο για το χλωμό αγοράκι που εκλιπαρεί για ένα σιμίτι στη στάση του Karakoy.

Τώρα ξυπνώ τα πρωινά και βγαίνω στο μπαλκόνι ,για να δω αν κάποιος γλάρος της μου άφησε ένα από τα φτερά του.
Αν με θυμάται όσο εγώ την πεθύμησα.
Την αγάπησα την Πόλη για το χιόνι της,
τους γλάρους στον Βόσπορο

Μαρία Βούλγαρη,ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ (2015)











Πέμπτη 28 Σεπτεμβρίου 2017

Όσα φέρνει ο...άνεμος

Όταν ήμουν μικρή,αγαπούσα κάθε κίνηση της Mary Poppins..
Τα βράδια με φανταζόμουν ανεξάρτητη,σοφή,λιγάκι μάγισσα,σοβαρή και με εκλεπτυσμένο χιούμορ.
Αγαπούσα κάθε της κόλπο,κάθε της πρωτοβουλία.
Ήταν για μένα η εργαζόμενη μάγισσα που διεκδικούσε...
Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια..και κάθε μέρα βλέπω εργαζόμενες μάγισσες που τρέχουν στο μετρό,στα γραφεία,στις πόλεις...
Καμιά φορά νομίζω ότι τις φέρνει ο ανατολικός άνεμος στους δρόμους της Αθήνας...και άλλες φορές τις ακούω να ψιθυρίζουν με μεγάλη δυσκολία το "in every job that must be done there is an element of fun"...
Με ομπρέλες και με βαλίτσες που μέσα κρύβουν μικρά κοριτσάκια με ανοιχτό στόμα από τα παραμύθια...και δεν λένε να το κλείσουν ακόμα!

Μαρία Βούλγαρη,Όσα φέρνει ο άνεμος
ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ




Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017

Ξέρεις....

Ξέρεις....
Έφτασα πάλι σε μια πόλη που είχε σχεδιαστεί για δύο μόνους ανθρώπους.
Δεν έκανε ούτε μέρα ούτε νύχτα.
Το φως της στέκονταν βαριεστημένο κάπου στις 17:20 ώρα Άρνου.
Το μουσείο είχε αποκτήσει ένα καινούργιο έκθεμα,δωρεά της τσάντας μου και είχε κλείσει ερμητικά τις πόρτες του για να το στραγγίξει.
Κατηφόρισα τη γνωστή μου πια διαδρομή...ποια ήμουν και ποιος και δεν ήσουν ποτέ, με πορεία από τα πέλματα προς τα χέρια μου και πίσω.
Κουράστηκα τόσο πολύ και αποφάσισα να τα αφήσω όλα στην τύχη.
Μα...αφού ποτέ δεν πίστεψα σε τούτη..που να τα αφήσω;;;
Και η απάντηση ήρθε σαν ένα ακόμα γλυκό με κρέμα.
Δεν αφήνεις κάτι που δεν είχες ποτέ.

Τα παιχνίδια του μυαλού είναι ανήμπορα μπροστά στο νερό.


Μαρία Βούλγαρη,Κίτρινα κύματα(Φλωρεντία 2017)






 

Ό,τι μας πυρπολεί υπέροχα...

Ό,τι αγαπήσαμε, αντικρούοντας με τον ήχο κάθε τι άσχημο βρίσκεται κάπου εδώ...
Φωνή -ανάσα, σαν πρωινή δροσιά, στίχοι και μελωδίες που βρέχουν τα έσω μας με ατέλειωτα καλοκαίρια...


Πάντα φεύγουμε, και πάντα επιστρέφουμε ακόμα πιο φωτεινοί, αναζητώντας κάθε φορά ό,τι μας πυρπολεί υπέροχα...

Θεόδωρος Ρέντεσης

Ο Θοδωρής είναι ένα πολυαγαπημένο μας πρόσωπο που μας πυρπολεί με τα μαγικά του ρεφρέν...τις μουσικές του θάλασσες και τα μεγάλα του χαμόγελα!
Να μας "πυρπολείς υπέροχα", Θοδωρή μου!!!


Καλώς σας βρήκαμε!!!

 

Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2017

Μικρό σύντομο φιλί...

Οι ΙΚΕΤΕΣ αγαπούν το φθινόπωρο και όλες του τις εκφράσεις.
Είμαστε βροχάνθρωποι ...κυνηγάμε τις βροχές και τον άνεμο.
Κουβαλάμε τα πολλά κιλά κακού μας εαυτού και τα ξορκίζουμε στις θύρες εξόδου.
Ξεκινάμε ακόμα ένα ταξίδι εντός και εκτός μας.
Θα λείψουμε για λίγες μέρες.
Οι δρόμοι μας πεθύμησαν.
Εμείς περισσότερο!
Μικρή παύση για μια μεγάλη εισπνοή και μια ακόμα μεγαλύτερη εκπνοή.
Θα επιστρέψουμε με μαγνητάκια και ολοκαίνουργιες σημειώσεις από το ταξίδι μας!

Μην προδίδετε ποτέ τις Πόλεις.
Ακόμα κι αν αυτές τις είχατε ονειρευτεί με πρόσωπα.
Ναι;;;

Σας στέλνουμε την αγάπη μας και τα φιλιά μας.
Να μας στείλετε όλο σας το φως!!
Θα επιστρέφουμε!!!



 

Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

L'encre...l'encre...

L'encre...l'encre

Όλα πια γίνανε φύλλα και σκορπίσανε...
Του φθινοπώρου ήτανε γκρίνια και χωρίσαμε...

Πάμπος Φιλίππου,Κάνε ό,τι σου λέει πόλη





 

Σπέρνεις συλλαβές για να συνάξεις άστρα...


"Αυτό το πράγμα συμβαίνει σ΄όλον τον κόσμο.Το άγαλμα του Ιανού είναι μια ανώφελη σπατάλη,στην πραγματικότητα μετά τα σαράντα το αληθινό μας πρόσωπο βρίσκεται στον αυχένα μας και κοιτάζει απελπισμένα προς τα πίσω.. Είναι ακριβώς αυτό που πολύ εύστοχα λένε κοινός τόπος..
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα,πρέπει να το εκφράσεις έτσι,με τις λέξεις που κάνουν τους μονοπρόσωπους έφηβους να στραβώνουν το στόμα τους από βαριεστημάρα.
Σπέρνεις συλλαβές για να συνάξεις άστρα-με κοροϊδεύει ο Κρεβέλ. Κι αυτό είναι φυσικό.
Εκείνο που με σκοτίζει είναι πώς η φυσικότητα και η πραγματικότητα,χωρίς να ξέρει κανείς γιατί,γίνονται αντίπαλες,υπάρχει μια στιγμή που το φυσικό ακούγεται φοβερά ψεύτικο,μια στιγμή που η πραγματικότητα των είκοσι χρόνων σκουντιέται με τους αγκώνες με την πραγματικότητα των σαράντα και σε κάθε αγκώνα υπάρχει ένα ξυράφι που σκίζει τα σακάκια..
 Ανακαλύπτω καινούργιους κόσμους ταυτόχρονους και ξένους και όλο και πιο πολύ υποπτεύομαι πως το να συμφωνείς με κάτι είναι η χειρότερη αυταπάτη.
Γιατί αυτή η δίψα για πανταχού παρουσία,γιατί αυτός ο αγώνας ενάντια στο χρόνο;.Μάταιο. Καταδικασμένος στην συγγνώμη.
Γύρνα στο σπίτι και διάβασε Σπινόζα.. Η Μάγια δεν ξέρει ποιός είναι ο Σπιινόζα. .Η Μάγια διαβάζει βαρετά ρώσικα και γερμανικά μυθιστορήματα και τον Πέρεθ Γκαλδός και τα ξεχνάει αμέσως. Ποτέ δεν θα υποπτευθεί πώς με καταδίκασε να διαβάσω τον Σπινόζα .
Ανήκουστος κριτής,κριτής εξαιτίας των χεριών της,εξαιτίας του τρόπου που τρέχει στον δρόμο,κριτής επειδή με κοιτάει και με απογυμνώνει,κριτής επειδή είναι ανόητη και δυστυχισμένη και ανήσυχη και αργονόητη και πιο ασήμαντη από το τίποτα.
Και μ΄όλη αυτή την γνώση, μια ανώφελη λαχτάρα να συμπονέσω κάτι,να βρέξει εδώ μέσα, ν΄αρχίσει επιτέλους να βρέχει και να μυρίσει γη,ζωντανά πράγματα ,ναι,επιτέλους να μυρίσει ζωντανά πράγματα.
Τελικά όλα κατέληγαν στο ηλιακό πλέγμα.
"Αυτές είναι οι αληθινές επικοινωνίες,οι προειδοποιήσεις κάτω από το δέρμα.
Και γι΄αυτές δεν υπάρχουν λέξεις καταχωρημένες στα λεξικά".
Ποιός είχε σβήσει την λάμπα Ρέμπραντ;
Δε θυμόταν.'


Julio Cortazar,Το κουτσό (απόσπασμα)





Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017

Σκιά...

Είναι τόσο εύκολο και ανιαρό πια να λέμε πως οι άνθρωποι έρχονται η φεύγουν.
Γράφουμε με απίστευτη σιγουριά για αυτή την κινητικότητα λες και την αποζητούμε.
Είμαστε το σημείο αυτό που οι άνθρωποι κατευθύνονται η τρέχουν μακριά.
Η συνειδητοποίηση τούτη ουδέποτε σημειώθηκε.
Και ο λόγος είναι απλός.
Είναι ο φόβος μας.
Είναι αυτό που λιβανίζουμε με ευλάβεια κάθε μέρα μέσα μας και το προσμένουμε.
Στην ουσία μας..αυτό που λαχταρούμε είναι η θλίψη των μεγάλων αποχωρισμών, γνωρίζοντας την "καρδιακή μας ανεπάρκεια".
Θέλουμε οι άνθρωποι να έρθουν κοντά μας μόνο και μόνο για να φύγουν.
Είμαστε τόσο όμορφα και συνταρακτικά προετοιμασμένοι για την έξοδο αυτών που ήρθαν.
Τόσο που εφευρίσκουμε μια καινούργια απαίτηση να προβάλουμε και να την βαφτίσουμε ζωή.
Χρησιμοποιήσαμε όλους τους διαθέσιμους όρους για την κινητικότητα αυτή.
"Μοίρα", "Σύμπτωση", Πεπρωμένο," Απόντες και Παρόντες",Γεωγραφική τύχη", "Τραίνα",Ταξίδια","Κομμάτια",και τσακίσαμε ακόμα μια φορά τα ιερά και όσια της ψυχής.
Υπηρετούμε την μελλοντική απουσία χτίζοντας τα πρώτα τείχη με αγκάθια σκατζόχοιρου.
Καλλιεργούμε την ανεξαρτησία μας και τα τέσσερα σημεία μας που εκτείνονται από το κεφάλι μέχρι τα πέλματά μας.
Ποτέ παραέξω και κυρίως ποτέ παραμέσα.
Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν...αυτό διαπιστώνουμε μυξοκλαίγοντας μέσα στις παλάμες μας που γέμισαν κηλίδες γήρατος.
Στις καλές μας μέρες γράφουμε και ένα διαπιστευτήριο ποιητικά απεγνωσμένο.
Για να επιβεβαιώσουμε ακόμα μια φορά αυτό που αρνούμαστε πεισματικά και εμμονικά.
Πως οι άνθρωποι ούτε πηγαίνουν...ούτε φεύγουν.
Λαχταρούν να σταθούν.
Να αράξουν, να αγκαλιάσουν, να δούνε φως και να μη φύγουν ποτέ.
Ούτε έρχονται ούτε τρέχουν.
Εμείς μετακινούμαστε σαν μια ακόμη σκιά που παλεύει να μην αλλάξει με τη πάροδο του φωτός.
Που αρνείται να είναι στάσιμη και θεωρεί πως όταν πηγαινοέρχεται...επιβεβαιώνει τον σκοπό της ύπαρξης της.
Ξεχνώντας πως οι σκιές είναι καταδικασμένες στο σκοτάδι να σβήσουν από το όποιο οπτικό μας πεδίο.

Οι άνθρωποι...δεν έρχονται.
Δεν φεύγουν.
Απλά....αποφεύγουν.
Λαχταρώντας...να ζουν μόνο σε σημειώσεις΄.

Καιρός να σβήσει το φως ..και να αρχίσει μια νέα σημείωση.
Με μια σκιά λιγότερη..
Ναι;

Μαρία Βούλγαρη,Σκιά

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΡΧΗΣ

Σήμερα ένα αγαπημένο μου πλάσμα μου είπε πως οι άνθρωποι που είναι να μείνουν κοντά μας...μένουν.Απλά.Όσοι είναι να φύγουν το γνωρίζουν... εκ των προτέρων.
Σε ευχαριστώ!






 

Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2017

Δεν μπορείς να συλλαβίσεις την γλώσσα των ονείρων....

"…δεν μπορείς να συλλαβίσεις την γλώσσα των ονείρων
Για τον ίδιο λόγο που δεν μπορείς πια
Να απαριθμήσεις τους πάπυρους που φώτιζαν τα ράφια
Της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας
Εκείνη τη νύχτα που χάθηκε για πάντα στην άβυσσο του χρόνου
Ξέρεις μόνο πως κάποτε υπήρξε μια παράξενη γλώσσα και μια βιβλιοθήκη
Ξέρεις πως το μόνο που σου έχει απομείνει είναι αυτός ο πυρετός
Ξέρεις μόνο πως αυτός ο πυρετός
Είναι με τον τρόπο του εκείνη η βιβλιοθήκη κι εκείνη η γλώσσα. "

Χουάν Χομέρο Σολβένιο





Ελάχιστοι τον γνώριζαν, καθώς ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν άστεγος και ζούσε μες στα σκουπίδια. Άγνωστος και αφανής, ξεψύχησε μόνος σ’ ένα νοσοκομείο, από καρκίνο στους πνεύμονες.
Δυστυχώς πολλά απ’ τα ποιήματα του ήταν αδύνατο να διαβαστούν, καθώς τα πακέτα τσιγάρων πάνω στα οποία ήταν γραμμένα είχαν μουχλιάσει και ήταν κατεστραμμένα
Το πιο γνωστό του ποίημα λέγεται «H Παράξενη Γλώσσα της Ψυχής». Γράφτηκε το χειμώνα του 1965 από τον Σολβένιο και σήμερα βρίσκεται στην μεγάλη ανθολογία της ισπανόφωνης ποίησης που εκδόθηκε το 1991 στην Αμερική.

Την ιστορία του ποιητή την ανακάλυψα εδώ : http://chalice.edu.gr/%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%be%ce%b5%ce%bd%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ae%cf%82/



 

Ευχές....

Χρόνια καλά σε όλους τους φίλους μας!!! Είθε οι μέρες σας και οι νύχτες σας να σας βρίσκουν παρόντες στον μόνο χρόνο μας.. Το τώρα!!! Κ...