Σχήματα....

Κάποτε σε μια πρακτική της γιόγκα,ο αγαπημένος μου δάσκαλος,είπε:

"Παρατηρείστε το καινούργιο σχήμα που παίρνει  το σώμα σας στην άνετη θέση,ακριβώς αυτή την στιγμή."

Μήνες μετά, οι λέξεις του στριφογύριζαν στο μυαλό μου... σε κάθε πρακτική.

Το σώμα στην γιόγκα αλλάζει σχήματα και γίνεται αυτό που εμείς επιτρέπουμε να γίνει.
Τον πρώτο καιρό έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρατηρείς πόσο μακραίνουν τα χέρια σου με κάθε εισπνοή.
Πόσο πονάνε τα πόδια σου όταν τα "καρφώνεις"στο στρώμα.
Τι κάνω ακριβώς όταν βρίσκομαι με το κεφάλι στο πάτωμα και τα πόδια στον τοίχο...
Η σπονδυλική στήλη αρχίζει να ζεσταίνεται και να συνομιλεί με τα υγρά που την συντροφεύουν.
Όλα κυλούν σαν ένα νερό που πέφτει από τα πέλματα προς το κεφάλι και αντίστροφα.
Πως νιώθω ...και ποιος είμαι τούτη τη στιγμή...

Όταν το σώμα αλλάζει σχήμα ..πονάει.
Και αγανακτεί γιατί του χαλάς την ησυχία της μακάριας και βολικής ακαμψίας του.

Τι γίνεται όμως όταν αρχίζει και το μυαλό να αλλάζει τα δικά του σχήματα;;;;
Πόσες φορές γινόμαστε κουβάρια και τετράγωνα αιχμηρά σε μια..επικοινωνία μας;;;;
Πόσες φορές αλλάζουμε μορφές και σχήματα προκειμένου να αποφύγουμε τον πόνο μιας σχέσης,μιας συνομιλίας,μιας διαπίστωσης;;;

Όταν το μυαλό αλλάζει σχήματα...δεν νιώθει τίποτα.
Η δουλειά του είναι και αυτή.
Μεταμορφώνεται σε τέρας,σε νεράιδα,σε αθώα,σε φρικτά....

Μια ατελείωτη διαδρομή αλλαγής ,πόνου,ευχαρίστησης,ανακάλυψης...
Το σώμα και το μη..σώμα.
Αυτό που ακουμπώ και αυτό που δεν βλέπω.
Η αλήθεια και η περίπου αλήθεια.

Για να φτάσεις στους τόπους του μεταξιού θα περάσεις μέσα από σχήματα και υλικά σκληρά.
Μέσα από πόνο και διαστρέβλωση.
Θα αλλάξεις.
Θα παρατηρήσεις.
Θα κλάψεις και θα πιστέψεις.

Τα σχήματα είναι μια αδιαμφισβήτητη διαδικασία εξημέρωσης.
Μια καθημερινή βεβαιότητα εξέλιξης.
Μια διαδικασία προ αιώνων ...δική σου.
Δική μου.


Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ...ΣΤΡΩΜΑ

Φώτο :Ulrike Reinhold
 

Διάλογος...

Κάθε άνθρωπος και μια Ιστορία.
Κάθε Ιστορία και μια Λέξη.
Κάθε Λέξη και ένας εσωτερικός μονόλογος.

Κάποιες φορές νιώθουμε τραγική μοναξιά στους μονολόγους αυτούς και φιλοξενούμε και άλλες Ιστορίες.
Έτσι.. ξεκινά μια ατελείωτη συζήτηση με τραύματα,κουράγια,προσδοκίες και απουσίες.
Ο ένας εσωτερικός μονόλογος συζητά με τον άλλο.
Η επινόηση αγκαλιάζεται με μια άλλη.
Εφευρίσκουμε ψέματα και αρετές για να φέρουμε εις πέρας τον διάλογο.
Λείπουμε σε όσα πραγματικά είμαστε..

Στο τέλος...ιδρώνουμε.
Ανοίγουμε πόρτα σε πρόσωπα,μετά βαριόμαστε και τους την κλείνουμε κατάμουτρα.
Ματώνουμε...

Βλέπεις....

Κάθε Ιστορία είναι μια επινόηση Ανθρώπων,Μοναξιάς και Φόβου.

Μαρία Βούλγαρη,Διάλογος
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΛΑΜΠΕΣ

Φώτο :Στέλιος Μπακλαβάς


Τον ευχαριστούμε θερμά.

Αποσύρομαι θα πει...επιστρέφω.

Δεν ξέρω ποιο δαιμόνιο μυαλό σκέφτηκε πως το γράψιμο είναι θεραπευτικό.
Ποιος μπορεί όσα αναμασά στους εσωτερικούς του διαλόγους να τα κάνει λέξεις....
Και ποιον θεραπεύεις όταν σκορπάς κακογραμμένα σκιάχτρα συναισθημάτων και σκέψεων...
Το γράψιμο δεν είναι λύτρωση.
Δεν είναι θεραπεία...

Είναι η μανία μας για αναζήτηση μιας αδερφής ψυχής με παρόμοιους διαλόγους-εφιάλτες.
Με περίπου ίδιο μυαλό...
Είναι η επιβεβαίωση του ναρκισσισμού και της επιβράβευσης μια οχλαγωγίας χωρίς οίκτο.

Ποιος θεραπεύει και ποιος θεραπεύεται από τις λέξεις που επινοήσαμε για να συνεννοηθούμε;;
Και ποιος επικοινωνεί όταν οι ίδιες λέξεις είναι αλλιώτικες στα συγχυσμένα μας μυαλά.

Όσα μας θεραπεύουν δεν έχουν λέξεις και φωνή.
Δεν έχουν σχήμα και χρώμα.
Δεν κατοικούν στον νου μας και δεν λατρεύουν την επιβεβαίωση ενός άλλου προσώπου που μας εννοεί.

Κάθε μέρα αναζητούμε μια θεραπεία για ο,τι μπορείτε να φανταστείτε.
Ευφάνταστες ανακαλύψεις μένουν μετέωρες να μας περιμένουν όσο εμείς ψάχνουμε πάντα σε λάθος διαδρομή.
Σε λάθος ανθρώπους.
Σε τόνους αγένειας και λάσπης που ρίχνει πάνω μας η ανθρώπινη επικοινωνία .

Αποσύρομαι θα πει...επιστρέφω.
Και σιωπώ θα πει...θεραπεύομαι.

Μια μέρα όλοι θα συναντηθούμε εκεί!
Στους μεγάλους τόπους!!

Για σήμερα ένα δυνατό:

Om Namah Shivaaya*
Shivaaya namaha om
Shivaaya namah om
Shivaaya namaha om, namaha Shivaaya
Shambho Shankara namah Shivaaya
Girijaa Shankara namah Shivaaya
Shambho Shankara namah Shivaaya
Girijaa Shankara namah Shivaaya
Shambho Shankara namah Shivaaya
Girijaa Shankara namah Shivaaya
Shambho Shankara namah Shivaaya
Girijaa Shankara namah Shivaaya
Shambho Shankara namah Shivaaya
Girijaa Shankara namah Shivaaya
Shambho Shankara namah Shivaaya
Girijaa Shankara namah Shivaaya
Arunaachala Shiva namah Shivaaya
Om namah shivaya

Shambho Shankara namah Shivaaya
Girijaa Shankara namah Shivaaya
Shambho Shankara namah Shivaaya
Girijaa Shankara namah Shivaaya
Bolo Shambho Shankara namah Shivaaya
Girijaa Shankara namah Shivaaya
Shambho Shankara namah Shivaaya
Girijaa Shankara

 

Ραντεβού εκεί!

 

*Ένα από τα πιο αρχαία μάντρας που χρησιμοποιούνται στην πρακτική του διαλογισμού

προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε τον εσωτερικό μας Εαυτό.

Εμπεριέχει τις ιδιότητες της προσευχής, της θείας αγάπης, της χάρης, της αλήθειας και της ευδαιμονίας.

 

Μαρία

ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ..ΣΤΡΩΜΑ

 

 

 

Τραύμα....

Το τραύμα είναι μια τραγική πραγματικότητα, χωρίς τίποτα λαμπερό, ρομαντικό ή εποικοδομητικό. Πονάει, καταστρέφει, σκοτώνει, μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο αδύναμο, πικρό, ανάπηρο, βασανισμένο για το υπόλοιπο της ζωής του.
Και όμως, όταν συμβαίνει  το τραύμα, μπορεί να φέρει μαζί του και την ευκαιρία της ανάπτυξης.
Γιατί το τραύμα φέρνει μαζί του ένα είδος αποκάλυψης, σαν μια στιγμή  όρασης μέσα από ακτίνες Χ της επιφάνειας των πραγμάτων.
Αλλά αυτή την αποκάλυψη δεν είναι εύκολο να την λάβεις ούτε συμβαίνει αυτόματα.
Όταν αντιμετωπίζουμε το τραύμα και την αποκάλυψη που έρχεται μαζί με αυτό, είμαστε αυθόρμητα σε πειρασμό να το αγνοήσουμε, ακόμα και να το καταπνίξουμε ή να πετάξουμε μακριά από αυτό.
Αλλά όταν ανοίγομαστε σε αυτό, όταν το αγκαλιάζουμε, αυτή η αποκάλυψη μπορεί να ξεδιπλωθεί και να μας φέρει διαύγεια και μαθήματα για το υπόλοιπο της ζωής μας.

Τι είναι αυτή η αποκάλυψη;

Πρώτα είναι μια αποκάλυψη του νου.
Κάνοντας μας να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα της αδυναμίας και της θνησιμότητάς μας, το τραύμα μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πώς το μυαλό μας έχει οικοδομήσει μια σύνθετη ύφανση ψευδαισθήσεων, από σκέψεις για την ασφάλειά μας, τον έλεγχό μας πάνω στη ζωή μας, τη σταθερότητα του περιβάλλοντός μας, και τον χαρακτήρα μας. Το τραύμα μας αποκαλύπτει ότι τα περισσότερα από αυτά που πιστεύαμε ότι είναι σταθερά και μόνιμα δεν είναι, ακόμα και ότι δεν  είμαστε εκείνοι που πιστεύαμε ότι ήμασταν. Το μεγαλύτερο μέρος της εσωτερικής ειρήνης και της αίσθησης του εαυτού μας και της ασφάλειας οικοδομήθηκε από αυταπάτες που παράγονται από το μυαλό μας για να μας βοηθήσουν να ζήσουμε όσο πιο ήσυχα γίνεται.
Αυτή η αποκάλυψη είναι δύσκολη, δεν είναι περίεργο που μπαίνουμε στον πειρασμό να την κλείσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Υπάρχει όμως κάτι αναπόφευκτο για το τραύμα, που τουλάχιστον μας υποχρεώνει να την αντιμετωπίσουμε σε μια σύντομη στιγμή διαυγειας.

Μετά έρχεται μια αποκάλυψη που χτυπά το μυαλό.
Το τραύμα μας εισάγει σε ένα παράξενο χώρο όπου ανακαλύπτουμε πως η  πραγματικότητα είναι μεγαλύτερη από εμάς, περίεργη, αναπόφευκτη. Δεν είμαστε το κέντρο στο οτιδήποτε.
Αντίθετα, δεν είμαστε τίποτα, μόνο άτομα σε μια άπειρη δίνη, ένα χάος αλλαγών, χωρίς να λαμβάνουμε  υπόψη τις ανάγκες ή τις επιθυμίες μας.
Λόγω του τραύματος αντιμετωπίζουμε τη δική μας θνησιμότητα και ασημαντότητα, καθώς και τη θεμελιώδη παροδικότητα όλων. Υπάρχει ένας τρόμος σε αυτή την αποκάλυψη, μια αίσθηση πτώσης σε μια άβυσσο χωρίς πυθμένα.
Το μυαλό μας εκτοξεύεται και οι προσπάθειές του να βάλει κάποια τάξη στο χάος αυτό φαίνονται αξιολύπητες.
Μπορούμε να προσπαθήσουμε να καταργήσουμε αυτή τη συνειδητοποίηση και να προσπαθήσουμε να ανακτήσουμε κάποια αίσθηση ασφάλειας στην οικοδόμηση και πάλι κάποιου συστήματος σκέψεων. Αλλά το γεγονός παραμένει ότι το μυαλό μας έχει εκτεθεί ως ανίκανο να μας δώσει οποιαδήποτε αληθινή διαρκή διαβεβαίωση.
Μπορεί να το αντιμετωπίσουμε ή να προσπαθήσουμε να το αγνοήσουμε, αλλά το έχουμε δει για μια σύντομη στιγμή.
 Ήταν η δεύτερη αποκάλυψη που έρχεται με τραύμα.

Τρίτον, είναι η αποκάλυψη που ξεπερνά το μυαλό.
Για κάποιους από εμάς είναι περισσότερο για να ανακαλύψεις, περισσότερο για να ξεδιπλωθείς, πιο εύκολο να το χάσεις, αλλά όμως είναι ισχυρό και έρχεται σε στενή σχέση με τις δύο πρώτες.
Λέω για κάποιους από εμάς, επειδή υπάρχουν πολλές ιστορίες ανθρώπων που έχουν υποστεί σοβαρό τραυματισμό και έχοντας βιώσει μια αυθόρμητη εκδήλωση αυτής της τρίτης όψης της αποκάλυψης που έρχεται με το  τραύμα.
Έχω ακούσει ιστορίες βετεράνων πολέμου, ανθρώπων που έχουν περάσει από βασανιστήρια, έχοντας αντιμετωπίσει απειλή βίαιου θανάτου ή τρομερής ασθένειας. Πολλοί λένε με κάποιο τρόπο πώς ήρθε σε αυτούς, σαν ένα είδος μυστικιστικής εμπειρίας η αποκάλυψη της τελειότητας της παρούσας στιγμής,η αίσθηση ότι είναι εντελώς μέρος του σύμπαντος, αγαπημένοι και ασφαλείς, την έγχυση μιας ειρήνης που πηγαίνει και δεν έχει καμία σχέση με τις δραματικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν.
Αυτό μοιάζει με αυτό που έζησα πριν από τον ακρωτηριασμό μου, όταν ένιωσα ότι η ειρήνη με παρηγορούσε, αναπνέοντας συνειδητά και επαναλαμβάνοντας το όνομα του Ιησού σαν το μάντρα μου. Κάποιοι δεν το βιώνουν με τόσο έντονο ή προφανή τρόπο, αλλά ακόμα μπορεί να ανακαλυφθεί και να αποκαλυφθεί η "αποκάλυψη του τρίτου είδους", όταν κάποιος ξέρει να το ψάξει.

Αυτή η «αποκάλυψη του τρίτου είδους» είναι η ανακάλυψη του τι βρίσκεται πέρα ​​από εμάς και στον πυρήνα αυτού που έχει εμφανιστεί αρχικά ως χάος, ζωντάνια, τρομακτική άβυσσο, αυτή η νέα γεύση της πραγματικότητας.
Στον πυρήνα της πραγματικότητας είναι η σιωπή και η ευρυχωρία. Κάποιοι το αποκαλούν κενό ή κενότητα. Και αυτή η σιωπή, αυτή η ευρυχωρία, αυτό το κενό μπορεί να βιωθεί. Και όταν το βιώσει κάποιος, ανακαλύπτει ότι είναι ένας τόπος αγάπης και ειρήνης, γεμάτος δυναμικότητα και φως, από όπου προέρχονται τα πάντα.
 Ένα μέρος που βρίσκεται στον πυρήνα της πραγματικότητας, καθώς και στον πυρήνα κάθε ανθρώπινου όντος.
 Αυτός ο τόπος είναι η αληθινή ουσία του ανθρώπου, η πιο αυθεντική έκφραση του όντος.
Ορισμένες παραδόσεις τον ονομάζουν Αληθινό Εαυτό και το εντοπίζουν στο κέντρο της καρδιάς. Άλλοι το αποκαλούν Βασιλεία του Θεού ή  Μεγάλο Μυστήριο.
Βρίσκεται κάτω από όλες τις εικόνες, τις αντιλήψεις και τις αυταπάτες που έχουν σαρωθεί για μια στιγμή από την εμπειρία του τραύματος και της αποκάλυψης που έρχεται μαζί του.
 Όταν κάποιος διαλογίζεται, είναι για να συνδεθεί με αυτό το μέρος.
Ρίχνοντας μια ματιά, ακόμα και αν αυτή η ματιά έχει έρθει με τραύμα, είναι ένα πολύτιμο δώρο, μια πύλη που ανοίγει σε ένα άπειρο πεδίο εξερεύνησης, χαράς και μετασχηματισμού.

Έχοντας βιώσει το τραύμα και επιβιώσει, θέλω να το καταστήσω σαν ευκαιρία να μεγαλώσω και να ωριμάσω.
Θέλω να αγαπήσω αυτή την αποκάλυψη με την τριπλή πτυχή της και θέλω να την εξερευνήσω και να ανακαλύψω σε μεγαλύτερο βάθος, την ομορφιά και τη μετασχηματιστική της δύναμη.

Αισθάνομαι έντονη χαρά και περιέργεια από αυτήν την οπτική γωνία.

Marc-Henri Sandoz

***********************************************************
Θερμές ευχαριστίες στον Marc-Henri  για το βίωμα και την ομορφιά που μοιράστηκε μαζί μας!
Το φως μέσα μας υποκλίνεται στο δικό σου!
NAMASTE


ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ...ΣΤΡΩΜΑ
Περισσότερα για τον Marc-Henri εδώ: https://www.marchenrisandoz.com/blog/trauma-as-revelation-reconceiving-trauma-part-7

 

Darshan

Στην πρακτική της γιόγκα και του διαλογισμού συνήθως η "ματιά"στρέφεται σε ένα εσωτερικό σημείο.
Η εξωτερική όραση αποχωρεί σταδιακά και καλείσαι να κάνεις αυτό που οι ποιητάδες ονομάζουν
"βουτιά" στα εσώψυχα.
Μια ελεύθερη πτώση στο εσωτερικό ενός κόσμου.
Τα χρώματα,οι μυρωδιές,τα αντικείμενα ,τα πρόσωπα,η ομορφιά ....εξαφανίζονται .
Μια πτώση χωρίς έλεος μέσα στα ασπρόμαυρα κύτταρα μέχρι να προσγειωθείς σε έναν τόπο από αγνωστο σου βαμβάκι.
Μια διαδρομή από την απελπισία στην ελπίδα.
Σε κρυστάλλινα υπόλοιπα υγείας.
Σε αθώα τοπία..
Σε τόπους που όλα είναι ρευστά και χωρίς σημασία.

Το σημείο εστίασης ονομάζεται Darsana

Η πολύτιμη εσωτερική σου ορατότητα.

Δύσκολα τα ταξίδια σε αυτούς τους τόπους
Οι επιβάτες τους σκληροί και άκαμπτοι...
Και οι εαυτοί ανυπόμονοι για τον τερματικό σταθμό.

Το εισητήριο είναι δωρεάν..
Ποιος θα επιβιβαστεί και ποιος θα επιστρέψει αλώβητος;;;;


Η σανσκριτική λέξη Darshan προέρχεται από την λέξη Darsana.  
Οι ρίζες της βρίσκονται στην Ελληνική λέξη "Δέρκομαι" που σημαίνει βλέπω καθαρά κοιτάζω, παρατηρώ, βλέπω το φώς, ζω, αντιλαμβάνομαι και διακρίνω.
 Σημαίνει «θέαμα», «όραμα» ή «εμφάνιση».
Στην ινδουιστική παράδοση, ο Darshan αναφέρεται στη θεώρηση ενός ιερού προσώπου, ενός ιερού αντικειμένου, ενός φυσικού φαινομένου ή θεότητας σε μια απεικονισμένη μορφή.
Ο Darshan υπονοεί μια αμοιβαία αλληλεπίδραση μεταξύ του θεατή και του αντιλαμβανόμενου αντικειμένου ή όντος.

Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ... ΣΤΡΩΜΑ

Φώτο : Μαρία Υφαντίδου,Details of "Namaste"

Που υπάρχουμε;;;;

Ευτυχώς ο Γενάρης αρχίζει να περπατά στις πολιτείες...

Τις προηγούμενες μέρες πλήθη ανθρώπων έγραφαν και έσβηναν τους απολογισμούς της χρονιάς που έφυγε.
Πλήθη ανθρώπων έβαζαν σημαδάκια σε νέους στόχους και λαμπρά μελλούμενα.

Έχουμε τη τάση και την έπαρση να θέλουμε να είμαστε..Πνευματικοί άνθρωποι.
Έχουμε την έσω παρόρμηση της ανωτερότητας και αρχίζουμε τους αφορισμούς σε όλα όσα πια χαρακτηρίζονται...τοξικά και βλαβερά ως προς την πνευματική και ψυχική μας υγεία.
Ανατρέχουμε στους αρχαίους φιλοσόφους,στους νεότερους φιλοσόφους,στους πνευματικούς,στους ιερείς,στους αρμόδιους για τα θέματα της "Καλής μας ζωής".

Γελώ,κάποιες φορές,μιας και υπάρχω μέσα στο πλήθος τούτο.
Υπάρχω ως άνθρωπος που έχει ζιζάνια και φύση...φαντασιακή.
Αναζητώ την ησυχία σε τόπους μακρινούς μου,σε τραγούδια και σε βιβλία.
Σε συζητήσεις με φίλους...με γνωστούς.
Σε περιοχές αφιλόξενες...

Οι άνθρωποι γυρεύουμε τους εαυτούς μας μέσα από τους άλλους.
Και διψάμε για σύνδεση με το πνεύμα...
Μη με ρωτήσετε ποιο....ακόμα το ψάχνω.
Χρησιμοποιούμε όλα τα μέσα για να ικανοποίησουμε την τάση μας αυτή.
Ο όρος "Πνευματικός"έχει να κάνει με τις αγαθές και τίμιες ποιότητες μας.
Και όσοι επιστρέφουν στην γεωγραφία της καρδιάς τους θα τις βρουν.
Τα πράγματα είναι απλά.
Δεν χρειάζονται στα τοπία αυτά η φιλοσοφία,οι γνώσεις αρχαίων Ελληνικών,οι ορολογίες,η κουλτούρα,η έπαρση και κυρίως..ο  ξερολισμός.
Χρειάζονται σιωπή και χέρια ορθάνοιχτα.
Αναμασάμε την πνευματικότητα και την συμπόνια λες και είναι οι καραμέλες του μέλλοντος.

Λείπουμε στις αγκαλιές που μας έχουν ανάγκη.
Απουσιάζουμε στον πανικό του αγαπημένου μας.
Φλερτάρουμε με την άρνηση της αγάπης.

Κυλά ο Γενάρης φορτωμένος διαπιστώσεις...

Που υπάρχουμε;;;;

*************************************************************
Ο Διογένης Λαέρτιος στο βιβλίο του «Βίοι Φιλοσόφων», στο ειδικό κεφάλαιο που έχει αφιερώσει στον Πυθαγόρα μας αποκαλύπτει μία σειρά από παραγγέλματα, τα οποία ήταν υποχρεωμένοι να υιοθετήσουν και να εφαρμόζουν οι μαθητές.

πῆ παρέβην;

Πότε, πώς και για ποιο λόγο, έκανα κάποια σημαντική παράβαση;

τί δ' ἔρεξα;

Τι έκανα για να την διορθώσω;

τί μοι δέον οὐκ ἐτελέσθη;

Υπάρχει και κάτι επιπλέον που δεν το έχω κάνει ακόμα;

[...]

ὡς ἐν κόσμῳ μὲν ἀνατολὴν δύσεως,

Επειδή στον κόσμο υπάρχει η ανατολή και η δύση,



ἐν βίῳ δ' ἀρχὴν τελευτῆς,

στο βίο του ανθρώπου υπάρχει η γέννηση και ο θάνατος,



ἐν ζωῇ δὲ γένεσιν φθορᾶς.

και σε κάθε άλλη μορφή ζωής υπάρχει η γένεση και η φθορά.

Με την ευχή τούτη...

Άνθρωποι με τα όλα μας!

Φώτο :ΙΚΕΤΕΣ

Πρόσκληση σε ευτυχισμένες στιγμές...

[...]

ξέρεις,φίλη μου,καμιά φορά νομίζουμε πως η ευτυχία προυποθέτει χωροταξία και περιβάλλον προστατευμένο.
Προυποθέτει ατμοσφαιρικές σκηνές,άνεμο,γέφυρες,ομορφιά,μουσική,τοπία....
Χρήματα η υλικά αγαθά.
Καλό φωτισμό και μπόλικα σκηνικά.

Σήμερα ήταν μια μέρα που δεν έκανα όλα όσα είχα προγραμματίσει.
Άφησα την μέρα να με πάει εκείνη σε τόπους δικούς της.

Τι κάνει μια στιγμή ευτυχισμένη;;;
Σίγουρα όχι όλα όσα είχαμε επιμελώς σχεδιάσει.
Σίγουρα όχι τα τοπία και ο φωτισμός.
Με τίποτα οι προθέσεις μας και τα καλώς μας καμωμένα έργα.

Ευτυχία συντελείται και  σε περιβάλλον όπως ένας συνοικιακός φούρνος,με καφέ σε χάρτινο σερβίτσιο και μια λιχουδιά στο χέρι...
Μια γάτα με περιλαίμιο στριφογυρίζει πάνω στις αχτίδες του χειμωνιάτικου ήλιου και ο άνεμος φυσάει σαν Άνοιξη.
Τίποτα δεν πήγε όπως τα θέλαμε και όλα έφτασαν στη σωστή τους θέση.
Αλλάξαμε διαδρομή και αφήσαμε τα βήματα να γίνουν αργά.
Μέσα σε αυτό το αστικό πρωινό πανηγύρι και λίγο πριν έρθεις ,πέρασε και ο παλιατζής της περιοχής μας..
"Όλα τα παλιά αγοράζω"

Εγώ σε περιμένω να ντυθείς και να έρθεις...
Δεν γίνεται να λείπεις από την χειμωνιάτικη λιακάδα και τον καφέ στο χάρτινο ποτήρι.
Σε περιμένω να σου πω:
Δεν θα πουλήσουμε τίποτα παλιό...θα το χαρίσουμε!
Έτσι..
Θα το χαρίσουμε και θα φύγει εν τω μέσω μιας ευτυχισμένης στιγμής!
Αυτής της στιγμής που ήρθε και μας βρήκε πέρα και μακριά από όλα όσα σχεδιάζουμε...
Τίμια πρόθεση της μέρας που ήρθε!

Προς το παρόν σε φιλώ!

Μαρία

Γράμματα στην Μαργαρίτα (Δεκέμβρης 2018)

Θα παίξουμε ....

Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο γεμάτο εγκέφαλο,νευρώνες,εξηγήσεις ,αποδείξεις και...συμπόνια.
Ο εγκέφαλος μας είναι μια μικρογραφία του σύμπαντος.
Στις τομές του είναι γεμάτος άστρα,γαλαξίες,νεφελώματα και λαχτάρα για..Ένωση.

Έτσι...


Ήμερολόγιακα έτη και μέρες σαν κουκίδες περνούν από πάνω μας σαν οδοστρωτήρες.
Ξεχνάμε την άυλη πραγματικότητα μας.
Ξεχνάμε το παιχνίδι!

Όλα είναι ένα μαγικό παιχνίδι που αρχίζει από τα χέρια μας και καταλήγει στο άπειρο.
Γιατί έτσι γεννηθήκαμε.
Άπειροι και άφθαρτοι στην ψυχή.
Το τι συμβαίνει στην πορεία της ζωής ονομάζεται.. επιλογές.

Και αν έχω μια νέα επιλογή να κάνω αυτή θα είναι το...παιχνίδι!
Θα ανοίξω τα χέρια μου και θα ζητήσω να ..παίξουμε!
Εγώ...
Εσύ..
Ο νους μας...
Οι νευρώνες μας,τα μαλλιά μας,τα μάτια μας,τα χείλη μας,τα πέλματα μας...
Ένα ατέλειωτο παιχνίδι γνωριμίας με όλα όσα γεννηθήκαμε.


Ευχαριστώ από καρδιάς τους ανθρώπους που ήταν κοντά μου αυτό τον χρόνο και μου εμπιστεύονται μια στιγμούλα τους.
Τους φίλους μου.
Τους δασκάλους μου και συνασκούμενους στο ονειρικό "παιχνίδι"που ονομάζεται Γιόγκα.
Τα βιβλία που μου ανοίγουν ην πόρτα της συμπόνιας και του φωτός.
Το σώμα που μαλακώνει μέρα με την μέρα.
Τα δύσκολα βραδινά 11 λεπτά υποτιθέμενης "απόσυρσης".
Τα μεγάλα σχολεία που λέγονται Άνθρωποι.

Θα παίξουμε και θα προχωρήσουμε σε αυτό για το οποίο υπάρχουμε.
Την Ένωση και την Ευδαιμονία.

Μια καλύτερη χρονιά θα ευχηθώ από καρδιάς.


Μαρία

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ
ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ..ΣΤΡΩΜΑ

 

Μέρες σαν ευχές....

Μέρες περνούν..
Μέρες αράζουν..
Σαν τα καράβια των Χριστουγέννων που γεμίζουν θάλασσες φωτάκια.
Ύπουλες μέρες,κραυγαλέοι καιροί...
Αλήθειες,δυσκαμψίες,αναποφάσιστα λόγια,σημάδια που πονούν και φεύγουν.

Κάποτε διάβασα το έξης:

Άστο να έρθει.
Άστο να σε πονέσει.
Άστο να θεραπευθεί...
Και άστο να φύγει.

Για αυτό:

Τίποτα δεν θα κρατήσουμε που δεν θέλει να μείνει εδώ.
Που δεν επιθυμεί να ζήσει.
Που δεν λαχταρά να ενωθεί.
Που δεν ονειρεύεται θάλασσες....


Πολλές ευχές από τους ΙΚΕΤΕΣ.
Πασπαλισμένες με σεβασμό σε όσα έρχονται και δεν επιθυμούν να σταθούν!
Θα έχουν πάντα τον καλό τους τον λόγο.

Υγεία και αγάπη,φίλοι μου!
Να είμαστε όλοι καλά!

Μαρία

Φώτο : Κατερίνα Αρβανίτη
Την ευχαριστούμε τόσο μα τόσο πολύ!

Σαν κάποιος αθώος που είδε μπροστά στα μάτια του την πρώτη....θλίψη..

[...]

Κάθε μέρα ...πρόσωπα πέφτουν από τα μάτια μας στο χώμα τους.
Κανείς δεν είναι έτοιμος για τις πτώσεις τους,έτσι δεν είναι;;;
Ούτε καν εκείνα.
Ειλικρινά δεν ξέρω που πάνε όταν πέφτουν ακαριαία μπροστά μας...
Δεν προειδοποιούν...δεν σε προετοιμάζουν παρά μόνο πέφτουν και σακατεύονται μπροστά μας.
Οι σχέσεις είναι τόσο περίπλοκο πράγμα ...έτσι τουλάχιστον αποδεικνύει η ιστορία των τραγελαφικών συμβάντων μας.
Των αδιάψευστων γεγονότων μας...
Της ελεγχόμενης κατάντιας μας.
Οι απογοητεύσεις δεν τελειώνουν, φίλη μου,και πόσο έτοιμη να υπάρχω για δαύτες;;;

[...]
στον επόμενο καφέ μας η ιστορία τούτη θα έχει ξεθυμάνει μέσα μου και θα μπορώ να στην αφηγηθώ σαν κάποιος...τρίτος.
Σαν κάποιος αθώος που είδε μπροστά στα μάτια του την πρώτη....θλίψη..
Προς το παρόν σε φιλώ!

Μαρία

Γράμματα στην Μαργαρίτα (Δεκέμβρης 2018)

___________________________________________________________

Τα Γράμματα είναι μικρές σύντομες σκέψεις...τρόμου.
Ανθρωπιάς.
Σεβασμού.
Αγάπης...κυρίως Αγάπης.
Μια προσπάθεια "γνωριμίας"με ανθρώπους που μετράτε μαζί λίγα χρόνια μα μπόλικη ψυχή.
Μια προσπάθεια να πάρουν οι λέξεις τα βάρη και όχι η καρδιά.

Συνεχίζονται.....

Φώτο : Erik Witsoe

Κάποτε οι Λέξεις...

...παίρνουν ένα μπιτόνι βενζίνης
και αυτοπυρπολούνται
στου μυαλού μας το κέντρο,
μην αντέχοντας την απαξία
των νοημάτων τους..!!

Το Α άλφα της αγάπης
απογοητεύεται ...

το Β βήτα της βοήθειας
βουβαίνεται....

της γαλήνης το Γ γάμα
γοερά θρηνεί....

το Δ δέλτα της δικαιοσύνης
φυλακίζεται.....

του έρωτα το Ε έψιλον
εκπορνεύεται ...

της ζωής το Ζ ζήτα
ζητιανεύει ....

Κάποτε οι λέξεις....

Κάποτε ......

αυτοπυρπολούνται..

σε μιάν ηρωϊκή έξοδο ...!!!!!

Ηλέκτρα Στρατωνίου

*******************************************

Την ευχαριστούμε από καρδιάς!!!

Έργο του ζωγράφου Ηρακλή Παρχαρίδη.