Δε θέλω χρόνο, ζωή θέλω..

"Η διαλεκτική των αισθημάτων είναι η ίδια με κείνη που ερμηνεύει τα κοινωνικά και φυσικά φαινόμενα:Γεννιούνται,αναπτύσσονται,πεθαίνουν όπως οι τάξεις,τα λουλούδια,οι εποχές"

Μάριος Χάκκας
___________________________________________________


Σήμερα έλαβα κείμενα του Μάριου Χάκκα.
Όταν διαβάζω κάποιον για πρώτη φορά λειτουργώ με δύο μόνο δρόμους...

Φεύγω η μένω για πάντα.
Πονώ η ξεχνώ εύκολα.
Δακρύζω η στεγνώνω αδιάφορα.

Αν το καλοσκεφτείς.. κάπως έτσι δεν λειτουργούμε και με τα πρόσωπα;;;
Μέση οδός αν υπήρχε θα είμασταν δυστυχισμένοι..

Ο Δεκέμβρης είναι προ των παραθύρων μας.
Τόσο διαφορετικός...μα πολυαγαπημένος.

Οφείλω στον Σπύρο ένα δημόσιο "ευχαριστώ".
Όχι για την λογοτεχνική του φροντίδα απέναντι στο προσωπό μου...μα για την επιβεβαίωση.
Να σπρώχνουμε ο ένας τον άλλο στο φως...

Καλό μας μήνα,φίλοι μου!
Με φως!
Θα το λέω και θα το ξαναλέω!

Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ


Λίγα λόγια για τον Μάριο Χάκκα εδώ :https://www.kedros.gr/writer.php?writers_id=23

Η τέχνη του να ασκούμαι σε έναν "μικρό θάνατο"....

Η πρακτική στη γιόγκα, στο φτωχό μυαλό μου, συμβολίζει έναν κύκλο...ζωής.
Γέννηση,διαδρομή και θάνατος.

Η τελική θέση(asana) στο τέλος της κάθε πρακτικής ονομάζεται Savasana η αλλιώς η "θέση του πτώματος."
Ένα σώμα,όπως ακριβώς είναι που καταλήγει σε έναν "θάνατο"και σε έναν..επαναπροσδιορισμό.

Γράφω για την θέση τούτη διότι είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε,όλοι μας,τα οφέλη και τις δυσκολίες της.

Στις πρώτες μου πρακτικές με ανακούφιζε να ξαπλώνω ακίνητη και να σκέφτομαι ολόκληρη την μέρα που πέρασε ,χωρίς να αναπνέω.
Να συνομιλώ με τα τερατουργήματα του μυαλού και να τα παίρνω ακόμα μια φορά στην πλάτη μου.
Στις επόμενες πρακτικές,δεν έδινα σημασία καμία στις σκέψεις και τις άφηνα να στήνουν χορό τρικούβερτο μιας και με έβρισκαν σιωπηλή,ξαπλωμένη και ακίνητη,βρίσκοντας δικαιολογίες να κουνηθώ από το βάσανο τούτο.
Στους επόμενους μήνες που πλησίαζα πιο κοντά στη θέση αυτή μου ερχόνταν να φύγω και να ...σωθώ από όλα και κυρίως από μένα.

Η Savasana δεν είναι μια "εντυπωσιακή θέση"σαν τις στηρίξεις στα χέρια και στο κεφάλι.
Δεν είναι μια θέση "δυναμική"και απαιτητική.
Είναι όμως η πιο δύσκολη θέση στην πρακτική της γιόγκα.
Απαιτεί σωματική ακινησία καθώς αποσύρεις τα όργανα που προσλαμβάνουν τις αισθήσεις του εξωτερικού κόσμου.
Μάτια,χείλη και  αυτιά αποτραβιούνται προκειμένου το σώμα να γίνει ένα με την γη.

Το σώμα μου,το σώμα σου απλώνεται στη γη.
Μαζί με τις σκέψεις του,τα όνειρα και τα κιλά του.
Η βαρύτητα αναλαμβάνει τον δύσκολο ρόλο της χαλάρωσης αν και εφόσον της το επιτρέψουμε.
Η αναπνοή κυλά φυσικά χωρίς κανέναν έλεγχο και διεύρυνση.
Αναπνέω όσο πιο ήσυχα μπορώ.
Οι παλμοί της καρδιάς αρχίζουν να πέφτουν και να γίνονται λιγάκι πιο τακτικοί.
Το κεφάλι αρχίζει να απλώνει τα πρώτα εμπόδια και τόνοι σκέψεων πέφτουν πάνω στα βλέφαρα που προσπαθούμε να κλείσουμε απαλά λες και είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.
Το παιχνίδι του μυαλού δεν έχει τέλος.
Και στην Savasana βρίσκει έδαφος να παίξει και να ολοκληρώσει το έργο του.

Γράφω για την μαγική αυτή θέση σαν μια προσπάθεια να μοιραστώ μαζί σας τα εμπόδια που εμείς οι ίδιοι βάζουμε μπροστά μας.
Την ανησυχία μας για το αύριο,την θλίψη του παρελθόντος,ξεχνώντας πάντα πως :

Ένα σώμα,κάπου στο Σύμπαν....ξαπλώνει.
Μόνο αυτό!
Ξαπλώνει σε ένα αιώνιο Τώρα.
Αποφασισμένο να κλείσει έναν ακόμα κύκλο πρακτικής.
Να κλείσει την πόρτα σε ένα πρόσωπο,σε μια θλίψη,σε μια εποχή που τελειώνει.
Να ανοίξει έναν καινούργιο κύκλο.
Χωρίς Θεούς.
Χωρίς Θνητούς.
Χωρίς Σκουπίδια από Γιορτές.
Χωρίς Κρίση και χωρίς Κατάκριση.
Ακριβώς όπως είναι!

Ένα σώμα που αφήνει στη γη κάτι από το Μέλλον και το Παρελθόν του.
Σε μια θέση που προσποιούμαστε τον νεκρό μας ευατό.
Όσο μπορούμε για σήμερα.

Έτσι κι αλλιώς η αναπνοή και η βαρύτητα θα παραμένουν οι μεγάλοι μας βοηθοί.
Στην Savasana...
Κάπου και όπως.

Εύχομαι από καρδιάς....την ησυχία και την Ανάσταση της θέσης τούτης.

μ.β,Savasana

ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ... ΣΤΡΩΜΑ

Η ορθογραφία των πόλεων...

Τα τοπία των ανθρώπων εκτός από αχαρτογράφητα παραμένουν και...ανορθόγραφα.

Το ίδιο ισχύει και για τις πόλεις...

Μέσα στους δρόμους μπορεί να  κυλά ο Δούναβης,ο άστεγος βιολιστής Adam,το "Κορίτσι με την γάτα"...κανα δυό παιδάκια που έμειναν ακίνητα να κοιτούν τα τραμ...εσύ..και όλοι όπως εμείς.

Στους ανθρώπους η ορθογραφία συνιστά ένα "μαρτύριο"που οφείλουν να υποστούν αν θέλουν  να σταθούν όρθιοι μπροστά  στα δυσθεώρητα ύψη των λέξεων.

Στις πόλεις η κάθε ανορθογραφία ορίζεται ως ένα βήμα στο Μέλλον..η δέκα βήματα πίσω στον επόμενο αιώνα.

Όταν επέστρεψα από την  Βουδαπέστη δεν ήξερα για τι και για ποιον να σας γράψω.

Το μυαλό μου ήταν γεμάτο αντιθέσεις,νερό,κρύο,πίνακες,φωτάκια και μάτια.
Κυρίως μάτια.

Χωρίς να κοιτούν η να περιμένουν κάτι συγκεκριμένο.

Η ορθογραφία της πόλης ορίζει την ομορφιά μα τόνοι δυστυχίας τραγουδούν αγκαλιά με κλειστά σύνορα και απαγορεύσεις παντός είδους.
Αγάλματα και ναοί στέκονται φοβισμένα μπροστά στον Ορφέα του Károly και ορκίζονται πως δεν τον βλέπουν..

Η ορθογραφία των ανθρώπων λαχταρά την κατεύθυνση και την προσμονή.

Το ζητούμενο,λοιπόν, είναι να βλέπεις την όμορφη "ορθογραφία"και να αποτάσσεις το σκοτάδι.

Σήμερα και λίγες ώρες μακριά από τον ουρανό της Ουγγαρίας,ο Σ.μου έσωσε την σύγχυση του μυαλού  μου.

Μέσω ενός "ανορθόγραφου" διαλόγου μας...
Μιας μικρής "παρεξήγησης"...
Μιας τίμιας παρατήρησης στην κουραστική ορθογραφία...

Τα μάτια για να πραγματωθούν χρειάζονται την αναμονή και την σωστή ορθογραφία της καρδιάς.

Της εποχής τους.

"Βλέπεις πόσο ηλίθια ορθογραφία έχει  αυτή η λέξη;;;"

Μα ποιος ορίζει την ορθογραφία της αναμονής ;
Και ποιος καθορίζει την ...πραγμάτωση;;;

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ
ΟΥΓΓΑΡΙΑ 2018

Στον Σ...
Να με διορθώνεις,ναι;

Ferenczy, Károly - Orpheus (1894)

Hungarian National Gallery

Lucid dreamers....

Ποιος ορίζει τα "ιερά και τα όσια "των ανθρώπων ;
Τις αθώες εκείνες περιοχές που όλα αναπαύονται και ξαγρυπνούν...
Τα γλυκά άδυτα των συναντήσεων μας με τους εαυτούς μας κυρίως και με κάποιους ανθρώπους.

Ένας τόπος συγκέντρωσης είναι ο τόπος του ύπνου.
Το σημείο που όλα κλείνουν και αλλάζουν σε μια κατάσταση λευκή και ουδέτερη.
Όπως οι ανακωχές που κατά καιρούς κάνουμε...με τις πληγές μας.

Το μαγικό τοπίο του ύπνου που όλοι όσοι στερούμαστε χρόνια...συνιστά έναν τόπο ιερό.
Όπως και τα πρόσωπα που μοιράζονται για λίγο μαζί μας τον ορίζοντα τούτο.

Όταν κοιμάσαι επιστρέφεις για λίγο στην ασκητική σου φύση.
Στην απαλλαγμένη σου μορφή.
Χωρίς  θεούς.
Χωρίς θνητούς.
Χωρίς πόνο.
Χωρίς χαρά.

Κάποιες φορές την κατάσταση αυτή την γλεντάνε μικρά ξωτικά.
Τα όνειρα.
Και εκεί αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια της ύπαρξης.
Χιόνια,θάλασσες,εφιάλτες,κουβέντες,φιλιά.
Ποιος θυμάται ποιον και ποιος επιστρέφει και που...

Ύπνος...
Η μεγάλη παρενέργεια της νύχτας.
Εξαντλημένες ανάσες και βουτιές σε μονοπάτια άγνωστα αλλά αληθινά.
Με συνοδοιπόρους η χωρίς...
Με μοναξιά και με λήθη.

Ιερός,αχορτογράφητος τόπος ο ύπνος μας....και εμείς ανθρωπάκια με πυξίδες πρωινών στα χέρια.
Να καμωνόμαστε πως γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και που ταξιδεύουμε.

Τώρα θα με ρωτήσεις γιατί τα γράφω όλα αυτά....
Μα.. για να σου πω πως με όσους μοιράστηκες τούτο το ταξίδι.....τίμησε τους στους τόπους που τους πρέπουν.

Βλέπεις...
Τα όνειρα τα φτιάχνεις....και τα αφήνεις να σε πάρουν μαζί τους.
Ανεξέλεγκτα να σου συμβαίνουν!

Μαρία Βούλγαρη,Lucid dreamers* (απόσπασμα)


*Συνειδητό όνειρο (διαυγές όνειρο) είναι κάθε όνειρο κατά το οποίο το άτομο έχει συνείδηση ότι ονειρεύεται ενώ το όνειρο είναι σε πλήρη εξέλιξη. Κατά τη διάρκεια του συνειδητού ονείρου, είναι δυνατό να ασκήσει κανείς έλεγχο πάνω στο ονειρικό περιβάλλον και να κάνει πράγματα που αλλιώς θα ήταν αδύνατο να κάνει στη φυσική πραγματικότητα.
πηγή:Βικιπαίδεια
__________________________________________________

Σε έναν καφέ μας, ο φίλος μου Κώστας, με πληροφόρησε για όλα όσα αναρωτιόμουν από παιδί σχετικά με τα όνειρα.
Τον ευχαριστώ!!!
Μικρή καθυστερημένη ευχή γενεθλίων,Κωστή μου αγαπημένε!

Αφιερώνεται σε όσους επεμβαίνουν στα όνειρα τους και νομίζουν πως αυτό συμβαίνει και στον ξύπνιο τους.

Hibiscus,έργο του Kostas Kosnetzof

Μια ολόκληρη παύση...

Υπάρχει πόνος και υπάρχει ένα μονοπάτι που οδηγεί σε πόνο.
Υπάρχει όμως και η παύση του πόνου, που σημαίνει ευτυχία και υπάρχει ένα μονοπάτι που οδηγεί στην ευτυχία.

Thich Nhat Hanh

***************************************************************
Οι άνθρωποι λατρεύουν τον πόνο.
Στο πέρασμα της επίγειας ιστορίας ο πόνος υπήρξε ο μεγάλος νικητής.
Οι άνθρωποι αγαπούν τα σύμβολα και τις περίπλοκες ερμηνείες τους.
Χτίζουν την κάθε μέρα τους πάνω σε αυτά.
Κανείς δεν μιλάει από και προς την καρδιά.
Τσουβάλια σκέψεις αδειάζουν τα βράδια μας.
Οι λέξεις γίνονται μια ακόμα κόλαση.
Να βρούμε τις πιο σύνθετες,τις πιο σκληρές,τις πιο περιεκτικές για να μιλήσουμε στα...αυτονόητα.
Η να πονέσουμε κάποιον για αυτά.
Είμαστε οι σκέψεις μας.
Με λαχτάρα προσκαλούμε τα δεινά και τα κάνουμε βραβευμένες ταινίες τρόμου.
Όλα όσα μας περιβάλλουν τα αρνούμαστε ως...παρακμιακή απλότητα.

Τελικά...
Είμαστε ο πόνος μας.
Και ο πόνος έχει πάντα ένα πρόσωπο..

Αυτό που ξεχνάμε όμως είναι πως είμαστε και το πέρασμα από αυτόν.
Και η λύτρωση από αυτόν.
Όταν οι συμβολισμοί παύσουν...όταν οι λέξεις μαλακώσουν...όταν σταματήσει για λίγο ο χρόνος σε μια άπνοια...τότε είμαστε η Αλήθεια μας.
Με τον πόνο...
Και τον δρόμο μακρυά από αυτόν.
Λιγάκι πιο κοντά στην ψυχή...
Σε μια ολόκληρη παύση...
Στο μαγικό αυτό διάστημα μεταξύ εισπνοής και εκπνοής.
Ζωής και πόνου.

Μαρία Βούλγαρη,Kumbakha*
ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ ΣΤΡΩΜΑ

*Kumbhaka είναι η παύση μεταξύ της εισπνοής και της εκπνοής στην πρακτική της Pranayama.
Η αναπνοή περιλαμβάνει την εισπνοή και την εκπνοή. Σε αυτές τις δύο διαδικασίες υπάρχει ένα πολύ μικρό κενό ή παύση (κανονικά σε χιλιοστά του δευτερολέπτου), η οποία συνήθως δεν παρατηρείται και επαναλαμβάνεται, δηλ. Εισπνοή-παύση-εκπνοή-παύση-εισπνοή .... και συνεχίζεται. 
Το μέγιστο κενό ή παύση παρατηρείται στην κατάσταση ηρεμίας.

Φώτο : Ivy Ho

Κανόνες Βροχής...

Κάποιοι άνθρωποι φτάνουν μέχρι εκεί.....
Κάποιοι άλλοι φτάνουν πιο μακριά μα δεν το γνωρίζουν....
Κάποιοι άλλοι, πάλι,φτάνουν ακόμα πιο μακριά μα δεν το  θέλουν...
Κάποιους τους βάζουμε εμείς να φτάσουν μέχρι εκεί που μπορούμε....
Και κάποιοι φτάνουν τόσο μακριά που μόνο το νερό γνωρίζει.

Μαρία Βούλγαρη,Κανόνες Βροχής (2018)


Ομόκεντρους κύκλους αγάπησε η βροχή.
Τους φαύλους κύκλους τους μοίρασε σε ανθρώπους να περνούν μια ζωή.

Καταδίκασε τα σύνορα και εναντιώθηκε στα τείχη.
Άνθισε πάνω στις λάμπες του δρόμου και στα ανήμπορα μνημεία.

Διεκδίκησε την δική της νομοτέλεια.
Ζωγράφισε Κανόνες.

Για να τηρούνται μόνο από εκείνη και να συνθλίβονται σε ανθρώπους που φτάνουν μέχρι..εκεί.

___________________________________________________________________________

Οι Κανόνες Βροχής ξεκίνησαν στην Πράγα τον Νοέμβρη του 2017.
Η βροχή είναι ο κανόνας της πόλης.
Στα δικά μας μάτια ήταν ένα φαινόμενου νερού που δεν είχαμε συναντήσει στην Αθήνα.
Έμοιαζε με τις κουρτίνες που κλείνουν ήσυχα για να καλύψουν την φασαρία της ψυχής.
Όλα έπεφταν με μια ευαίσθητη συμμετρία.
Μετά..εμφανίστηκαν οι..άνθρωποι που έφταναν..
Κάπου..
Όπου...

Συνεχίζονται...

 Φώτο : Josef Sudek,Street in Prague

Ολόκληροι εμείς....

Κυβικά βροχής και μουσικής έφερε ο άνεμος του Οκτώβρη.
Ο μήνας τούτος είναι ολόκληρος εσύ.
Ολόκληρη εγώ.

Ολόκληρος ο Bill Evans γιατί του πρέπει ο Οκτώβρης μας.

Ολόκληρη η σιωπή μας.
Ολόκληρη η στιγμή μας.

Όταν τα λόγια τελειώνουν..όταν η σιωπή γίνεται αδιέξοδη...όταν χάνουμε κομμάτια μας....το μόνο που μένει είναι οι νότες μιας δικής μας εποχής.

Στον Σ.



Καλό μας Οκτώβρη,φίλοι μου.

Να αγαπάτε ακόμα και όταν οι μέρες γίνονται... λιγότερο φωτεινές.

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

 

Στον Τάσο...

ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ στη σκιά
της ουλής στον άνεμο.

Για-κανέναν-και για -τίποτα -να στέκεσαι.
Αγνώριστος,
για σένα
μόνος.

Με όλα για όσα εκεί υπάρχει χώρος,
ακόμα και χωρίς
γλώσσα.

Paul Celan,ΒΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
Μετάφραση  :Νίκος Ερηνάκης


Στη μνήμη του ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ και ΑΓΩΝΙΣΤΗ.
Του ΑΝΘΡΩΠΟΥ ...

Τάσος Κατιντσάρος.
ΠΑΡΩΝ!

Πιο φτωχοί....
Καλό σου ταξίδι!

Οι λέξεις ανακαλύφθηκαν για τους καιρούς που ο αυχένας μας τρίζει....

Οι λέξεις ανακαλύφθηκαν για τους καιρούς που δεν αντέχουμε τα πρόσωπα του κόσμου.
Όταν σκεπαζόμαστε στις πρώτες ψύχρες φροντίζουμε να καλύπτουμε ένα από τα πρόσωπα αυτά...
Το δικό μας.
Το καλύπτουμε και του μιλάμε ακατάπαυστα.

Ρήματα,προθέσεις,ακραία επιφωνήματα,σύνδεσμοι,υπονοούμενα,υποθετικές προτάσεις,προεκτάσεις,εκτάσεις....συνιστούν την επικοινωνία μας.
Κλείνουμε μέσα σε μαύρα σχήματα καλλιγραφίας  τον αληθινό μας εαυτό.
Μέσα σε κοφτερούς ήχους κατασκευάζουμε μια ιστορία να αφηγούμαστε στους επικείμενους χειμώνες μας.

Οι λέξεις ανακαλύφθηκαν για να σκηνοθετήσουν μια παράσταση που δεν θα ανέβει ποτέ.
Οι συντελεστές χάθηκαν στις προετοιμασίες και οι προσκεκλημένοι πνίγονται στα λεξικά...

Γράμματα,φθόγγοι,προτάσεις,παράγραφοι....επιμελώς τακτοποιημένα.
Επιμελώς σε.. αδιέξοδα.
Φόνοι,τραύματα και θραύσματα γεμίζουν την αδέξια χρήση μιας λέξης.
Θαύματα και ελπίδες την καλόβολη.

Οι λέξεις ανακαλύφθηκαν για τους καιρούς που ο αυχένας μας τρίζει....
Από τα βάρη που δεν αφήσαμε...
Από τα νερά που δεν κολυμπήσαμε....
Από τις αναπνοές που δεν ρουφήξαμε..

Μια μέρα όταν οι λέξεις τελειώσουν θα μείνουμε τόσο αδειοι που κανένας ουρανός δεν θα μας παρηγορεί.
Και εκείνη την μέρα θα μου πείς:
Ελπίζω σε ανθρώπους που θα επικοινωνούν με τις φλέβες τους και τις άκρες των βλεφάρων τους.

Στο διάστημα που μεσολαβεί...
Θα τραγουδώ με τον Jeff Buckley:

“Well I've heard there was a secret chord
That David played and it pleased the Lord
But you don't really care for music, do you?
Well it goes like this:
The fourth, the fifth, the minor fall and the major lift
The baffled king composing Hallelujah...”

Μαρία Βούλγαρη,Hallelujah(απόσπασμα)
Ρώμη Ιούνιος 2018

Φώτο :Μαρία Υφαντίδου,Namaste details

Ένας Σεπτέμβρης είναι ....

Πως να αποχαιρετήσουμε ένα δύσκολο καλοκαίρι....
Μια λερωμένη εποχή...
Έναν άνθρωπο...
Μια θάλασσα....


Πλένουμε τα τελευταία βότσαλα,τα ρούχα μας,τις πετσέτες μας...
Ανακυκλώνουμε τα αντηλιακά σε κάδους υποσχέσεων τρανών.

Πετάμε...
Τους δείκτες προστασίας μας.
Τα αλαφιασμένα πρωινά.
Τα ζεστά μεσημέρια.

Κυλάμε...
Σε μέρες δροσερές.
Σε στρώματα καινούργια.
Σε απογεύματα ακίνητα.

Ένας Σεπτέμβρης είναι ....
Ολοστρόγγυλος.

Μαρία
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Καλό και όμορφο μήνα,φίλοι μου!
Φθινόπωρο στα ημερολόγια μας.

Φώτο: Fine Art Nature and Abstract Photography by Byron Jorjorian Photography

Κάθε μέρα ένας κύκλος αναπνοών...

Η κάθε μέρα έχει μια δική της ιστορία αναπνοής να σου αφηγηθεί.

Κάθε μέρα τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Τίποτα δεν είναι ίδιο.
Σήμερα πονάς.
Αύριο τρέχεις.
Χθες γελούσες.
Σήμερα μένεις ακίνητος.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω πως το μόνο δώρο που έχουμε είναι η πρώτη μας αναπνοή.
Τις υπόλοιπες θα τις διαμορφώσουμε εμείς.
Καλώς η κακώς.

Κάθε μέρα ένας κύκλος αναπνοών.
Ένα παιχνίδι με το φως και το σκοτάδι.
Μια διαδρομή επιλογών.
Μια απόφαση δρόμος.

Κρατώ το πρώτο μου δώρο σαν θησαυρό ανάμεσα στα ρουθούνια μου.
Την πρώτη μου εισπνοή και την πρώτη μου εκπνοή.
Πριν ακόμα ο νους αρχίσει τις πρώτες του επιθέσεις.

Το σημείο ανάμεσα στην αναπνοή και στα κλειστά μάτια είναι η πρώτη ευτυχία μας.
Η πρώτη της κάθε μας μέρας.

Συντονιζόμαστε και αφήνουμε αυτή την πορεία να χαράξει τον κύκλο μας.

Ανάμεσα...
Και παρόντες.

Lokah Samastah Sukhino Bhavantu*
Μαρία Βούλγαρη,Παρόντες

ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ...ΣΤΡΩΜΑ

*"May all beings be happy and free, and may the thoughts, words and actions of my own life contribute in some way to that happiness and freedom for all."

Breathing Space ,Krispen Spencer