Η πόλη έπεφτε σαν φεγγάρι πάνω στα τζάμια από τα γυαλιά μου...

Έβρεχε τόσο πολύ στη Piazza Maggiore που οι στοές άνοιξαν μια τεράστια ομπρέλα 38 χλμ,ώχρας πολύ καλά επεξεργασμένης.
Σκόνες τινάζονταν από τους πύργους και λέρωναν τους χάρτες μου για να επιστρέψω ανεξίτηλη.
Δεν φύσαγαν άνεμοι για να σε χάσω μα η βροχή διάβαζε ανατομία ανθρώπινων συμπλεγμάτων και της κρατούσα το βιβλίο για να μη σε κοιτάξω.
Μετρούσα τις οροφές και τα λυτά κορδόνια των δρόμων καθώς οι περαστικοί μου έδειχναν τον ουρανό.
Που είσαι και σε αυτό το ταξίδι της σημείωσης;;;;
Που είμαι χωρίς κάλτσες και χωρίς τσιγάρα...
Η πόλη έπεφτε σαν φεγγάρι πάνω στα τζάμια από τα γυαλιά μου...
Κοίτα....
Άλλη μια μέρα χωρίς βιβλίο σου!
Μαρία Βούλγαρη ,Περαστική ώχρα(απόσπασμα)

ΙΚΕΤΕΣ στην Ιταλία(Οκτώβρης 2016)

Απαγορεύω, μωρό μου...

Πέρασαν χρόνια πολλά για να καταλάβω πως η μάστιγα δεν είναι να μη μπορώ να αγαπήσω...
Όχι!
Αυτό γίνεται καθημερινά και είναι πια..πανεύκολο!
Η μάστιγα είναι να μην επιτρέπω να με αγαπούν.
Να κλοτσάω όλα τα καλά μου ενδεχόμενα.

Να σατιρίζω και να απελπίζομαι με την έλλειψη της αγάπης.
Να το διαπιστώνω και να την κρατώ μακριά μου.. σαν την επόμενη νόσο.
Ναι,ρε φίλε...
Η νέα μας μάστιγα λέγεται...."Μείνε μακριά μου με κάθε τρόπο".
Απαγορεύω, μωρό μου!

Και σε κάθε μου "αστείο" θέλω να βρίσκω νέους βαθμούς να παγώνω την ψυχή...που μου απέμεινε.

Μάστιγα...φίλε!
Τρέχα...

Μαρία Βούλγαρη,Στον τροπικό της απώλειας(απόσπασμα)


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΚΟ ΣΟΥ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ

Δίχως γλώσσα....

Περπατώ ανάμεσα σε ανθρώπους που περπατούν μιλώντας
γλώσσες που δεν καταλαβαίνω
σε δρόμους που δεν ξέρω πού με πάνε.

Στους τοίχους φράσεις που δεν ξέρω τι λένε,
τι φωνάζουν σιωπηλές.

Μια γυναίκα πλησιάζει
και με ρωτάει κάτι που δεν καταλαβαίνω,
με ξαναρωτά, και πάλι δεν την καταλαβαίνω.

Φαίνεται όνειρο μα είμαι ξυπνητός.

Κι έτσι, μέρες τώρα θα μπορούσα να πω χρόνια,
συνήθισα σιγά σιγά να μην καταλαβαίνω.

Τη συμπάθησα τούτη την άγνοια,
την έλλειψη που είμαι, την πραϋντική
χαρά να μην μπορώ να επικοινωνήσω.

Θυμάμαι ότι ο Κανέττι ονειρευόταν έναν άνθρωπο
που δεν μιλούσε καμιά από τις γλώσσες του κόσμου

Juan Vicente Piqueras

Φώτο:ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Ενημέρωση ημερών...

Σας ενημερώνουμε ότι ...μεγαλώσαμε και όλα έρχονται ένα δευτερόλεπτο πριν.
Λοιπόν;;; Πες κάτι...
Έρχομαι!!!
Έλα...έχω κάρτα απεριόριστων καινούργιων ημερών!

Μαρία Βούλγαρη, ΙΚΕΤΕΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

 

Αγνώστου...Θεού.

Τα πιο όμορφα ποιήματα που έχω διαβάσει είναι..ανώνυμα.
Στην καλύτερη περίπτωση να έχουν ένα και μόνο...αρχικό.
Τα συνάντησα ξεθωριασμένα σε μικρούς βρώμικους τοίχους στην άκρη μιας πόλης.
Τα πιο ζωντανά ποιήματα τα διάβασα σε πεζοδρόμια και σε εισόδους πολυκατοικιών.
Κάποια άλλα σε σελίδες του διαδικτύου με "μικρή" αλλά ουσιαστική επισκεψιμότητα.
Στην καλύτερη περίπτωση να έχουν ένα και μόνο...αρχικό.
Για ποια πνευματικά δικαιώματα θυμώνουμε όταν το πνεύμα είναι έννοια άγνωστη;;;
Ποιος Θεός προστατεύει αυτές τις μαγικές αλήθειες;;
Αυτές τις λαμπερές λέξεις που βρέχονται και παρατηρούν όλη μέρα την περαστική μας..κίνηση;;;
Μήπως τελικά αυτά που φτηναίνουν τα ποιήματα είναι τα..ονόματα μας;;;;
Μάλλον....

Καλύτερα να λες..
Αγνώστου...μυαλού.
Αγνώστου...καιρού.
Αγνώστου...σαν του μόνου γνωστού!

Μαρία....

__________________________________________________________________________

Ανάρτηση για το ποίημα που διάβασα στο Blog "STAVENTO" και δυστυχώς δεν επιτρέπει ο δημιουργός την αναδημοσίευση.

Ίσως από τα πιο όμορφα ποιήματα που γράφτηκαν ποτέ και παραμένουν γοητευτικά και σιωπηλά.

Απόλυτα σεβαστό!

Απόλυτα αληθινό!!!

Στον (V)

Τον άγνωστο...γνωστό!

Ένας χρόνος στο...στρωματάκι

Μάρτης μήνας.
"Γενέθλιος"!
Ένας χρόνος ολόκληρος πρακτικής στη γιόγκα

.
Μετά από όλες αυτές τις αναπνοές ακόμα  δεν γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει.
Μα...το μόνο που θέλω είναι να συμβαίνει!

Χωρίς να γνωρίζω!
Χωρίς να εξηγώ.
Χωρίς να αποδεικνύω.
Χωρίς να  κρίνω.
Χωρίς εμένα μα... μόνο  με  εμένα!
Χωρίς τύψεις!
Χωρίς φόβο!
Χωρίς ενθουσιασμό!
Χωρίς αναμονή!
Χωρίς προσδοκίες!

Με κάθε αφοσίωση που σου χαρίζεις θα εισπράττεις πάντα  εσένα !
Ακριβώς όπως είσαι!!!

Συνεχίζω να ασκούμαι με όλα μου τα "χωρίς"και με αφοσίωση σε ολόκληρη εμένα που με ξεχνώ κάθε μέρα για να με συναντήσω την επόμενη...ακριβώς όπως είμαι!

Μα αυτό δεν είναι η γιόγκα;;;;
Και τόσα άλλα.. που δεν θέλω να μάθω...μα θέλω να τα βλέπω να μου συμβαίνουν!

Θα τολμήσω να πω....
και με θράσος θα εννοήσω...NAMASTE*



Μαρία...






*"Namaste σημαίνει «το φως μέσα μου αναγνωρίζει το φως μέσα σου», σημαίνει ότι «το φως μέσα μου βλέπει και χαιρετά το δικό σου φως», ότι «αυτό μέσα μου που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια χαιρετά τη δική σου μοναδικότητα, τη δική σου πληρότητα, τη δική σου ομορφιά, το φως της ψυχής σου».

«Namaste» σημαίνει ότι όλοι είμαστε το ίδιο..
Είμαστε το φως της αγάπης, της καλοσύνης, της γαλήνης!
 Είναι ό,τι πιο όμορφο μπορούμε να πούμε ο ένας στον άλλο..!"




 

Η ποίηση από την μόνη της αρχή....

 Πέντε Ποιήματα του Γιώργου Οικονόμου

 

 Το γραφείο

 Έχω για άλλοθι ένα γραφείο.
 Εκεί περιχαρακώνομαι.
 Δύσκολα μπορεί
 να φανταστεί ο επισκέπτης
 πως ο μεσήλικας που αντικρίζει
 κρύβει στα συρτάρια του
 μια παιδική προσευχή.

 

___________________________________________________

 

 


Κάθε μεσημέρι


Κάθε μεσημέρι, στο ίδιο φανάρι, απλώνει το χέρι.
Στο ίδιο φανάρι, κάθε μεσημέρι, κλείνω τα μάτια.
Τον βλέπω στον τόπο του, μικρό παιδί, πρόσχαρα να απαντά
σε όσους τον ρωτούν τι θα γίνει όταν μεγαλώσει.
"Δικαστής!''.
Και τα κατάφερε!

Κάθε μεσημέρι, στο ίδιο φανάρι, δικάζει την τακτοποιημένη μου ζωή
Κι έχει στα μάτια τη συγχώρεση Θεέ μου..


 ________________________________________________

Έγειρε να τη φιλήσει
στη μέση του δρόμου
μα απ' την πολλή λαχτάρα τους
ένα φιλί εξέφυγε.
Το μάζεψα προσεκτικά
κι όταν έφτασα σπίτι
κάτω απ’ το μαξιλάρι μου το 'κρυψα
να ονειρεύομαι
την αγάπη του κόσμου.




________________________________________________



Αληθινός ποιητής.
Γράφει ψωμί
και χορταίνει




 ________________________________________




Τώρα κρατάς τα ποιήματά μου στα χέρια σου
Γυμνός στέκομαι μπροστά σου χωρίς ντροπή
όπως την ώρα του χειρουργείου
κλείνω τα μάτια κι ελπίζω στο δάκρυ σου

 

 

Ο Γιώργος Οικονόμου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1960, όπου ζει και εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος.

Πρωτοδημοσίευσε ποιήματα το 1984 με τον τίτλο "prova generale".

Τα τελευταία του ποιήματα έχουν τίτλο "ΕΝΑ ΜΕ ΤΗ ΣΚΟΝΗ", εκδόσεις Τύρφη 2017

_________________________________________________________________

 

Η ποίηση από την μόνη της αρχή....την καρδιά!

Τον μοναδικό "τόπο" που αναγνωρίζει και ζει!

 

 Θερμές ευχαριστίες στον ποιητή Γιώργο Οικονόμου για την παραχώρηση των ποιημάτων του στην σελίδα μας.

 

 

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Όταν περάσει η Βροχή...

Όταν περάσει η Βροχή

θα φύγουμε όταν περάσει η βροχή

στην ίδια θάλασσα θα κάνουμε έρωτα

στο ίδιο όνειρο θα κολυμπήσουμε

περίμενε

να περάσει η βροχή

Είναι η βροχή της καλοσύνης

ας βρέξει

φέρνει ανοιχτές θάλασσες, και κοντινά μπλε

τί να είναι η καλοσύνη που λένε

νομίζεις;

είναι το να μπει στο σπίτι μας η βροχή

Εμείς δεν είχαμε ποτέ ένα σπίτι από βροχή

ακούς είπα “εμείς'

σαν δυο ορφανούς που χάνονται ο ένας μες’ τον άλλον

Δεν είναι και βουνό αλλά πως γκρεμίζεται

και μπαίνει στο έρημο πηγάδι μου

και μες το βαθύ σκοτάδι

μια κατάμαυρη θάλασσα διείσδυσε στο αίμα μου

μέσα μου ένας κομματιασμένος ουρανός

εγώ είμαι και μπογιά και πινέλο και καμβάς

ποίος βάφει την μνήμη στο χρώμα της θύμησης;

φωτιά είναι δίκια μου

στάχτη είναι δίκια μου

το ντουμάνι είμαι εγώ

τί είναι αυτό που καίγεται μέσα μου;

Είπα ότι το κοντινό μπλε φέρνει θάλασσες

τελειώνοντας την μοναξιά.

Μου είπε ότι αυτή που αποκαλώ ως βροχή

είναι ορφανή του ουρανού

Έσπασε το κλαδί μέσα μου

μια απ ‘ τις θάλασσες ναυάγησε στο καραβάκι μου

δεν υπάρχει βροχή

δεν υπάρχει ουρανός

μου απόμεινε μόνο

πνίγομαι σαν τα πουλιά

της καλοσύνης

Είπα θα φυσήξει άσχημα η θάλασσα.

Μου είπε όλοι είμαστε ορφανοί του κάποιου άλλου

σε ποιον θα πάμε;

Εμείς δεν είχαμε ποτέ ένα σπίτι από βροχή

ακούς είπα “εμείς'εμείς δυο πληγές που κλείνονται ο ένας στον άλλον

Çiğdem Sezer


Η Çiğdem Sezer , γεννήθηκε το 1960 στην Τραπεζούντα, όπου και εργάστηκε ως νοσηλεύτρια για πέντε χρόνια. Την ίδια εποχή δημοσίευσε τα πρώτα της ποιήματα. Στη συνέχεια δίδαξε σε Σχολή Νοσηλευτικής. Έχει δημοσιεύσει 5 βιβλία ποίησης. Βραβεύτηκε για το έργο της με σημαντικά βραβεία. Η ποιητική συλλογή «Η Τραπεζούντα, η Βόρια Πύλη της Καρδιάς» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Heyamola. Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο κυκλοφορεί και το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο “Έρωτες και Μπαχαρικά' , το οποίο κέρδισε και το Βραβείο Μυθιστορήματος.

 

Οι ομπρέλες έσταζαν πάνω σου τον Πειραιά στη μέση του Γαλατά...

Οι ομπρέλες τεντώνονταν πάνω από τα κεφάλια μας σαν...ιστορία.

Ξεκίνησες για την Πόλη και οι ιστορίες σου είχαν καεί στην Δραπετσώνα.

Η γιαγιά σου είχε ξεχάσει να βάλει ναφθαλίνη στις αναμνήσεις της.

Έφτασες στην Πόλη και δεν είχες ούτε μια ιστορία να μου αφηγηθείς.

Με άφησες να περπατώ αργά μαζί σου και να σου εξηγώ που είναι το Σταυροδρόμι.

Να σου αφηγούμαι τον τρόπο που αγαπώ την Μαρία και τον Ασλάν της.

Οι ομπρέλες έσταζαν πάνω σου τον Πειραιά στη μέση του Γαλατά.

Δεν γύρισες να κλάψεις ούτε μια φορά στον Βόσπορο.

Γύρισες την πλάτη στον γλάρο που σου έφερνε νέα από την Κοπή.

Κάθε φορά που ανοίγει μια ομπρέλα,μου υπόσχεσαι πως δεν θα επιστρέψουμε ποτέ στην Πόλη.

Κάθε φορά που βρέχεται μια ομπρέλα, σου ορκίζομαι πως αγαπάς την Πόλη σαν το Πασαλιμάνι.

Οι ομπρέλες σφύριζαν πάνω από τα κεφάλια μας εκείνο το μεσημέρι...

Τις ακούω ακόμα...

Είναι μόνο οι ιστορίες σου...

Μαρία Βούλγαρη,Δραπετσώνα σαν βροχή

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Για τον Νίκο...

Φώτο:Κωνσταντινούπολη (2015)

Χωρίς πληγή....

Κουβαλούσε στα χρόνια του αφελείς αναμνήσεις.
Μετρούσε τη ζωή του από τις συμπτώσεις και τα άδεια μεσημέρια.
Σε όσα έβλεπε να έρχονται έδινε μια και μόνο σήμανση. Αυτή του ανέφικτου.
Ακουμπούσε στις τσέπες του διάρκειες και όλες του οι κουβέντες έσπαγαν πλάκα.
Θεωρούσε τον εαυτό του ρεαλιστή και χαιρόταν καθημερινά με αυτή την διαπίστωση.
Στο μεταξύ εγώ...ερχόμουν από το  απέναντι πεζοδρόμιο.
Ερχόμουν τόσο πολύ που φοβήθηκα πως θα γινόμουν ακόμα ένα άδειο μεσημέρι.
Έτρεμα στη σκέψη πως θα γινόμουν το επόμενο αστείο του.
Ωστόσο...ερχόμουν!
Τον προσπέρασα απαλά χωρίς καμιά πληγή στο χνούδι από το δέρμα.
Με προσπέρασε και εκείνος τρυφερά.
Όπως προσπερνάμε τα σταυροδρόμια με μια τρίτη μας επιλογή.
Όπως προσπερνάμε αυτά που δεν είδαμε...ποτέ!
 
Μαρία Βούλγαρη,Ανέκδοτα τραύματα.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΡΧΗΣ (2016)

 Έργο του Edvard Munch

 

Να ανάβεις το τέλος του χειμώνα...

Όσα νοιώθουμε,περιμένουμε και ευχόμαστε είναι σοφό να τα αφήνουμε ήσυχα να... ζουν.
Οι άνθρωποι έχουμε την κακή συνήθεια της επεξεργασίας υλικών, εχθρικών προς την ανθρώπινη φύση.
Ο,τι μας επισκέπτεται το περνάμε από κόσκινο και στο τέλος το εξαφανίζουμε.
Το ντύνουμε με χρονοδιαγράμματα και το σκοτώνουμε λέγοντας "για όσο κρατήσει".
Το υποβάλλουμε σε τεστ αντοχής.
Το σιωπούμε και το πνίγουμε στη βρωμιά του ρεαλισμού.
Το αφήνουμε και στεγνώνει σε συνθήκες λογικές και το βαπτίζουμε  "η μόνη σωστή απόφαση".
Τα σπάνια μας ακουμπάνε ελάχιστες φορές.Ίσως και ποτέ...
Έχουν τον δικό τους χώρο και χρόνο.
Τον δικό τους φωτισμό και το δικό τους λεξιλόγιο.
Να αφήνεις να ζει ό,τι ελπίζεις!
Να ζήσει για λίγο αυτό που νοιώθεις γιατί σε λίγο καιρό θα το δολοφονήσεις.
Να χαρείς το απίστευτο που έπεσε πάνω σου και σε έβγαλε εκτός χάρτη σου.
Άφησε και εσένα να ζεις....
Και να ανάβεις το τέλος του χειμώνα!

Μαρία Βούλγαρη,Άσε τη ζωή να ζήσει(απόσπασμα)
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΡΧΗΣ(2016)

Καλό και φωτεινό μήνα
ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ