Να είμαστε ...ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

Θέλω να αγαπηθούμε σε ένα βράδυ, μέσα σε μια ασυναρτησία που μετά θα μετανιώνουμε γελώντας, σε μια αποτυχημένη επανάσταση που μαζί θα την κλάψουμε.
Σε μια στροφή ενός δρόμου παράταιρου και χωρίς καμιά ταμπέλα πορείας.
Να είμαστε αυτή η ρημαγμένη λέξη που  δεν τολμάμε να θυμηθούμε.
Να είμαστε η απόδειξη όλων όσων εξαιρέθηκαν από τη λίστα ζωντανών -νεκρών.
Να μας ενώσει η θλίψη του ρημαγμένου καιρού.
Και να μας καταπιεί η θέα που εγώ και εσύ βλέπουμε από την κούνια μας.
Το ψωμί,Το νερό,Η τιμιότητα,να είναι η μόνη μας ερωτική εξομολόγηση.
Να βλέπουμε....
Να βλέπουμε ανθρώπους να ξεσκονίζουν τη σκόνη του πολέμου και να κλείνουν την πόρτα στον πόνο.
Να βλέπουμε..
Να βλέπουμε την ίδια θέα ακόμα κι αν τα μπαλκόνια μας τα χωρίζουν αιώνες.
Να είμαστε αυτή η ρημαγμένη λέξη που  δεν τολμάμε να θυμηθούμε...
Να είμαστε....
Να είμαστε ...ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ.
Ντρέπομαι που δεν είμαι...αλλά στη γράφω σαν την μεγαλύτερη εξομολόγηση μου σε έναν θεό..παλιό.
Να είμαστε....
Αυτό που διάβασες με εμμονή σε κάποια σου..νεότητα.
Όλα όσα έπεσαν,να είμαστε.
Μα πιο πολύ να είμαστε αυτή η λέξη που στήθηκε σε έναν τοίχο.
Και ακόμα πέφτουν οι σφαίρες πάνω της.
Αυτή η λέξη που χυδαία αρνηθήκαμε.
Να είμαστε ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ.
Χωρίς αριθμό κοινωνικής αυτοκτονίας.
Θέλω να αγαπηθούμε σε μια μέρα...
Στη μέση μια ς πλατείας που δεν θα χρειάζεται ονόματα θανόντων γενναίων.
Να είμαστε....
Αυτό που ακόμα αντέχουμε να μην ...είμαστε.

Μαρία Βούλγαρη,ΝΤΡΟΠΗ
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ..."ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ"

 

Πως γράφονται οι Άνθρωποι...

ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ

Παγιδευτήκαμε σε μια παιδική χαρά.

Αθώοι και τυφλοί.

Τη χτίσαμε όπως όπως.

Με τη βιασύνη του ενθουσιασμού,

τον πυρετό της καύλας.

Τη βαφτίσαμε,

Έρωτα.

Φτιασιδωμένοι άνθρωποι

-οι περισσότεροι-

όλα νομίσαμε θα λάμπουν

και θα γυρνάμε ανέμελα

από παιχνίδι σε παιχνίδι.

Πήρε σάρκα και οστά,

τα δικά μας.

Πρόθυμα τα δώσαμε.

Τότε ορθώθηκε διεκδικητής.

Επαναστάτησε φανερά αδικημένος (είπε).

Την αποκατάσταση γύρεψε,

της μόνης γι’ αυτόν αλήθειας,

πως,δεν είναι παιδική χαρά ο Έρωτας.

Είναι θεός ζηλιάρης,

μόνο κατακτά

κι όλο ζητάει

να δώσουμε

ν’ αφεθούμε

να νιώσουμε

να ματώσουμε

να πληγώσουμε

και να πληγωθούμε

να φεύγουμε

και να επιστρέφουμε

δυνάστες και ικέτες

ρόλους να αλλάζουμε,

συμμετέχοντας στη πρέπουσα λατρεία

των κορμιών.

Στη δική του αρένα πια,

εκούσιοι αιώνιοι δεσμώτες

του επόμενου μας οργασμού,

διψασμένοι,]

το βλέμμα λαχταράμε να ανταμώσουμε

αυτό που γράφτηκε σε μια στιγμή μαγική

κάποια νύχτα στο δικό μας βλέμμα,

αυτό που μας ξεχώρισε από το πλήθος των ανθρώπων

κι είναι αυτό που πάντα θα κουβαλάμε μέσα μας.

Γι’ αυτό θα γράφουμε στίχους,

θα τραγουδάμε

θα το πικραίνουμε

θα μας πικραίνει

θα το πληγώνουμε

και θα μας πληγώνει.

Δεν θα ήταν αλλιώς μπορετό

να υπάρχει Έρωτας,

χωρίς γέλιο και δάκρυ,

χωρίς προδοσία και λύσσα,

θα ήταν άνευρος, ανούσιος,

θα ήταν παιδική χαρά

και δεν του πρέπει.

Δεν έχει συγνώμες ο Έρωτας,

μόνο τη λαχτάρα

να ξαναδούμε το βλέμμα εκείνο

χωρίς διότι και γιατί.

Μανόλης Κωνσταντάκης

_________________________________________________________________

Ενίοτε τα αυτονόητα τρελαίνονται, αγανακτούν κι επαναστατούν.
Τότε γυρεύουν τις λέξεις που τους ανήκουν δικαιωματικά,
κι άν δεν τις βρουν,
γίνονται λυγμοί,
κραυγές,
βρισιές ή κατάρες,
γίνονται ποιήματα ή τραγούδια,
μα ΠΟΤΕ σιωπή ξανά.
Βλέπετε τα αυτονόητα μόνο ανόητα δεν είναι. 

Μανόλης Κωνσταντάκης

**********************************************************

Δεν θέλω να γράψω λέξεις για τα ποιήματα του Μανόλη.

Δεν επαρκεί το καθημερινό μου λεξικό.

Και μιας και δεν γράφω με λεξικά Νεοελληνικής τα ποιήματα θα τα...αναπνεύσω.

Θα τα πάρω αγκαλιά να πάμε μια μεγάλη βόλτα.

Θα τα καπνίσω...

Και θα τους πω...καλώς ήρθατε στα μάτια μας!!!

Με τον Μανόλη "συναντηθήκαμε"ένα βράδυ που τα ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ έπαιζαν στο ραδιόφωνο...

Πάντα αθώα...

Πάντα Κρίνα...

Μανόλη...σε ευχαριστώ!

(δεν)μείναμε μόνοι σε αυτή την πόλη...

Μαρία Βούλγαρη

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ 

Μικρές άκαμπτες σημειώσεις...

Ακούγοντας για χιλιοστή φορά τα πλήκτρα του Evans,ανακάλυψα πως ζούμε μέσα από κάτι λεπτομέρειες ασήμαντες..

Προσδοκούμε "Ανάσταση"στιγμών και κατευθυνόμαστε στον φθηνό μας Γολγοθά.

Λιπόσαρκα χαμογελάμε και περιμένουμε κρότους...

Ζούμε περιτριγυρισμένοι από ασήμαντες λεπτομέρειες...

Από χέρια διπλωμένα αμήχανα,από δαχτυλίδια που κάνουν θόρυβο ,από μαντήλια επιμελώς ανεξέλεγκτα...

Ανυπομονούμε να ακουμπήσουμε μια εμπειρία μας σε ένα τασάκι ενώ αυτό που θέλουμε είναι να πέσουμε αθόρυβα σε μια αγκαλιά σιωπής.

Πορευόμαστε προς όλες τις ασήμαντες λεπτομέρειες...

Για να μη πέσουμε πάνω στη ζωή μιας ακόμα νύχτας μας.

Τελικά....ακόμα μια φορά δεν παίρνουμε είδηση ο ένας τον άλλο.

Τα καταφέρνουμε και ξεγλιστράμε.

Με ικανότητα μάγου. 

Αυτό που δεν φανταστήκαμε είναι.. το γέλιο.

Ο από "μηχανής θεός"σαν καημός που μας ξεφορτώνει... 

Είναι κύρια ανάγκη μας να γελάμε...μετανιώνοντας για όλα αυτά που ξεγελάμε.

Οι άνθρωποι προσέρχονται κοντά ο ένας στον άλλο όταν γελάνε.

Όταν απλώνουν την γοητευτική  ασημαντότητα τους πάνω στο τραπέζι.

Όταν έχουν να δώσουν αφορμή για μια περιέργεια..

Όταν το πρόσωπο τους αρχίζει να γεμίζει μικρές γραμμές και μεγάλες στιγμές.

Όταν τα μάτια τους τρέχουν δάκρυα χωρίς αλάτι...που βλάπτει την κυριολεξία μας.

Καρδιά μου...

Να μου γελάς...

Λιγάκι...

Λιγάκι πιο πολύ..

Μαρία Βούλγαρη,Λιγάκι..πιο κοντά σου.

Χρόνια καλά με υγεία και γέλιο!

Μπορούμε!

Αρκεί να είναι από καρδιάς!

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Οι πόλεις υπάρχουν επειδή τις νοσταλγούμε....

Μάζεψα βιαστικά λίγα χαρτιά μέσα στη βαλίτσα.

Είναι μέρες τώρα που παρατηρώ την διαρροή της νοσταλγίας παντού.
Ο χρόνος πάντα ..ακατάλληλος για εμάς!
Κατάλληλος μόνο.. για κάποιες πόλεις.
Κάναμε ό,τι μπορούσαμε και ό,τι αποφασίσαμε.
Δεν επιστρέψαμε πανηγυρικά ποτέ...
Οι πόλεις όμως εξακολουθούν να υπάρχουν επειδή τις νοσταλγούμε.
Οι πόλεις ζουν επειδή τις ψάχνουμε στα σουβενίρ της βόλτας μας.
Αφήνουμε πάντα μια σκιά μας να ζει εκεί.
Για να μας λείπει και να αλλάζει μήκος.
Κάποιες στέκονται όπως τις αφήσαμε.
Κάποιες άλλες ενσωματώνονται με άλλες σκιές και μας ξεχνούν.
Οριστικά!
Τι συμβαίνει όμως όταν αφήνεις μια σκιά σου στον Τάγο που τον είπες απρόσεκτα...Ατλαντικό;;;
Πέρασαν τόσα κύματα από πάνω της ,μα εκείνη επιμένει να μακραίνει και να φτάνει στην Αθήνα.
Δεν υπάρχει περίσσευμα σκιών πια.
Αν επιστρέψω.. δεν έχω να αφήσω τίποτα.
Δεν έχω να πάρω τίποτα.
Μόνο λίγα χαρτιά...
Έτοιμα να επιστρέψουν στον τόπο που κάποτε ξεκίνησαν.
Στο νερό.
Στο οριστικό της ζωής!


Μαρία Βούλγαρη,Νοέμβρης στη Baixa

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΡΧΗΣ(2016)

 

 

Φώτο:Rui Palha
LISBON






 

Όπως τσακίζονται οι άνθρωποι από τα μάτια τους και από τις ζωές μας...

Στις εποχές του "τόσο όσο πατάει η γάτα",βρέθηκα στην Πόλη.

Ανακουφισμένη που τελικά δεν ήρθες για εκείνη την βόλτα.

Το κρύο ήταν οικεία διαπεραστικό.
Οι βαθμοί έπεφταν από όπου μπορούσαν και απλώνονταν στις μπότες μου.

Σκόνταφταν από τα πιο ψηλά σημεία και τσακίζονταν.
Όπως τσακίζονται οι άνθρωποι από τα μάτια τους και από τις ζωές μας.
Αν ερχόσουν θα σου αγόραζα ζεστά κάστανα και σαλέπι.
Πίστεψες πως ήθελα να σε ξεναγήσω σε μια κουρασμένη πόλη,με μια κουρασμένη γεωγραφία..

μα εγώ ήθελα μόνο να σε κεράσω σαλέπι στον Μεγάλο Δρόμο.
Το κρύο ήταν αδιαμαρτύρητα πιστό.
Όπως οι σκύλοι που τραβούν τους ιδιοκτήτες πάνω στην επόμενη φόλα.

Αν ερχόσουν θα σου έδειχνα μόνο μια γάτα αδιάφορη στο χιόνι.
Αδιάφορη όπως είναι οι σοφοί που διάβαζες, στις περιπέτειες των ψυχών.
Το κρύο ήταν αποφασισμένο για το...πολύ!
Επαναστατημένο στο "τόσο..όσο"σου.
Αμετακίνητο στο τετράγωνο παλτό σου.


Στις εποχές που οι βαθμοί σου αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν...κάπου εκεί κοντά στις μπότες μου...έκανε ένα κρύο του Γενάρη.
Με κάστανα και σαλέπι να το πίνεις.

Κάνει ζέστη εκεί.

Μαρία Βούλγαρη,Δραπετσώνα σαν βροχή


ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Φώτο:Κωνσταντινούπολη (2015)

"Αβάσταχτη" σημείωση...

Τελικά σε βρήκα.

Έψαξα πολλά δευτερόλεπτα και ελάχιστα χρόνια.
Διάβασα πολλούς δρόμους.

Τακτοποιήθηκα σε σκέψεις.
Σε αναζήτησα σε γιορτές και αγορές.

Σε αποκόμματα ανθρώπων.

Τελικά..σε είχα.

Εκεί που συγκεντρώνουμε τους προφήτες χωρίς τόπο.
Εκεί που συγκεντρώνουμε όσους αγωνίζονται για την..αναπνοή.
Κάτω από το χαλί μας.
Για να τους αγαπάμε πάντα σαν "απαγόρευση".

Τελικά σε βρήκα...

Χωρίς Πράγα και Κάφκα .

Μαρία Βούλγαρη,Μικρή σημείωση για τον Κούντερα

ΜΙΚΡΕΣ ΑΤΣΑΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Eκδίκηση λόγω τραύματος...

Ξέρεις....
Δεν φοβάμαι τον έρωτα..
Ούτε το τέλος του...
Ούτε καν τον πόνο του...
Δεν φοβάμαι τους "ήρωες"στο έργο του.
Ούτε τη λήθη τους.

Φοβάμαι μόνο την συμμετοχή όσων έπαιξαν σε έναν..επόμενο "έρωτα".
Η σε έναν κακό "σκηνοθέτη" που κάποιοι τον είπαν "εκδίκηση λόγω τραύματος".


Μαρία Βούλγαρη,Αιχμηρά σχήματα

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ...ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ

Τίποτα δεν μάθαμε κι ας παίξαμε με τα μικρά χνουδωτά αρκουδάκια....

Είναι μέρες που στο πεζοδρόμιο κοιμάται ένα τραυματισμένο παιδικό παιχνίδι.
Ένα μικρό αρκουδάκι που κάποτε ησύχαζε σε κάποια μικρά χέρια.
Τώρα..λασπωμένο και τσαλαπατημένο χαμογελά στην άκρη του δρόμου.
Σας φαίνεται μια μικρή θλιβερή εικόνα.
Και δεν σας αδικώ.
Μέρες το προσπερνώ .
Άλλες μέρες πάλι θέλω να το περιθάλψω.
Κάποιες άλλες ώρες νομίζω πως εκείνο, το μόνο που χρειάζεται, είναι η...μνήμη.
Τα παιχνίδια έχουν ανάγκη την μνήμη μας.
Την δικαιοσύνη της θέσης τους.
Να γνωρίζουν τι είναι για όλους μας.
Διευκρινίζουν συνέχεια την χαρά.
Χαρακτηρίζουν χωρίς παύσεις τον χρόνο.
Φωνάζουν την τρυφερότητα.
Δίνουν απλόχερα την ανεμελιά και τις αφηγήσεις.
Συνθλίβονται από λαχτάρα και προσμονή.
Χαλούν από την εμμονική "χρήση"...αδιαμαρτύρητα.
Τα παιχνίδια έχουν ανάγκη την επαφή μας.
Μας δείχνουν τον δρόμο μας.
Συζητούν μαζί μας τις μικρές ώρες της νύχτας ακούραστα.
Εμείς....
Εξαργυρώνουμε την μνήμη σε αθλιότητα.
Την χρήση σε κατάχρηση.
Τσαλακώνουμε και σπάμε.
Τίποτα δεν μάθαμε κι ας παίξαμε με τα μικρά χνουδωτά αρκουδάκια.

Σας γράφω κι ακόμα δεν ξέρω αν το μεσημέρι θα με περιμένει το αρκουδάκι...να το προσπεράσω.
Θα το πατήσω η θα το θυμηθώ;;;
Θα το αγγίξω η θα το σιχαθώ τόσο βρώμικα διάφανο;

Το μόνο σίγουρο είναι πως θα ξεχάσω και σήμερα..όλα όσα σας γράφω.
Και όλα όσα είχα να σου δώσω.

Μαρία Βούλγαρη,Φροντίδα

ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ(2017)

 

Μια θάλασσα που ξεχνάς....

Στο τέλος μια μέρας, μιας κουβέντας, μιας βόλτας....
Μέσα στην τσέπη σου και δίπλα στο κρεβάτι σου...
Στις σκέψεις και στις επιθυμίες που τακτοποίησες...
Στα βιβλία και στα τραγούδια που ξεγέλασες...

Στο τέλος...

Μια θάλασσα που ξεχνάς.
Eπιμελώς και με στεγνή...ευλάβεια.

Μαρία Βούλγαρη,Κάποτε(απόσπασμα)

ΜΙΚΡΕΣ ΑΤΣΑΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ


Αν λείπει η θάλασσα....για ποια ποιήματα θα ματώνουμε;;;

 

Να ταξιδεύεις,να θαυμάζεις και να επιστρέφεις...

Πιο πολύ από τις βόμβες που πέφτουν βροχή στην Ευρώπη φοβάμαι τον φόβο.

Το "μη πηγαίνεις".

Το "θα σκοτωθούμε στο Μετρό".

Φοβάμαι την θρησκεία και τις σημαίες θανάτου.
Μικροί άνθρωποι μουρμουρίζουν πως η Ευρώπη είναι ναρκοπέδιο.

Πως η Ευρώπη είναι τάφος...
Μα εμείς δεν είμαστε η χώρα;;;
Εμείς δεν είμαστε έτοιμοι να σκοτώσουμε κάθε τι διαφορετικό από το χρώμα μας και τον "πολιτισμό" μας;;
Πόσα χρόνια χρειάζονται για να καταλάβουμε πως είμαστε μόνο αριθμοί σε μητρώα;;

Μικροί ασήμαντοι αριθμοί που φοβόμαστε να ταξιδέψουμε γιατί κάποιοι άλλοι ασήμαντοι αριθμοί θα μας σκοτώσουν στο όνομα ενός θνητού θεού.
Έτσι μια μέρα αποφασίζεις τι θέλεις να είσαι.
Και αποφασίζεις να ταξιδέψεις.

Να θαυμάσεις και να επιστρέψεις.

Η κάρτα επιβίβασης γίνεται το συμβόλαιο ζωής!

Η αποσκευή σου είναι η μαρτυρία της ομορφιάς!

Κι αν πεθάνεις επειδή χτύπησαν το Μετρό θα φύγεις σαν ήρωας που επέστρεψε.

Σαν άγιος που μαρτύρησε για ένα παγωτό σε μια λίμνη.
Σαν ιεραπόστολος της βροχής και του δρόμου.
Να ταξιδεύεις,να θαυμάζεις και να επιστρέφεις..
Να αγωνίζεσαι με θύρες εξόδου,να διαδηλώνεις με εισητήρια,να τρέχεις στα πάρκα με όλη σου την αναπνοή,να βάζεις τσιρότα στις σκισμένες κάρτες αποβίβασης.
Να γελάς με τον φόβο.
Από αριθμός να γίνεις λέξη και από λέξη βροχή!
Σου είπα πως στην Ευρώπη η βροχή ξεπλένει τρυφερά το αίμα;;;
Τι περιμένεις λοιπόν;;;


Μαρία Βούλγαρη, Τρυφερά τσιρότα

ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

(ταξιδωτικός οδηγός σε δυό πρόσωπα)

Εντός των..ευχών

Σκέφτομαι όλους όσους γράφουν, σημειώνουν ,φτιάχνουν εικόνες στο μυαλό τους αλλά ποτέ δεν θα τους διαβάσουμε.

Αυτούς που γράφουν για να «απαλύνουν τη ροή του χρόνου» όπως πολύ σοφά είπε ο Μπόρχες.

Όσους δεν έχουν τα απαραίτητα για μια έκδοση, όλους αυτούς που είναι ποιητές και συγγραφείς, και κανείς μας δεν θα τους γνωρίσει.

Όσους επιλέγουν την σιωπή της έκδοσης και της όποιας έκθεσης…

Σκυμμένος σε μια μικρή χώρα χαρτιού με δρόμους από μελάνι και στάσεις με ενστάσεις για την κάθε διαδρομή που χαράζεις, αναρωτιέσαι αν είσαι ποιητής…

Γιατί γράφεις;

Πως αλλάζεις;;;;

Σε ποιον μιλάς;;;;

Ρωτάς και ξαναρωτάς αλλά απάντηση δεν θα σου δοθεί…

Πάντα συμμαζεύεις την ερώτηση μαζί με τα χαρτιά σου και την απλώνεις πάλι από την αρχή μαζί τους!

Μ.Βούλγαρη, Εντός των.. ευχών

Μικρά Οδοιπορικά